«Δυστυχώς, η ‘‘Λυσσασμένη γάτα’’ είναι διαχρονική, όχι μόνο επίκαιρη»

Η «Λυσσασμένη γάτα» ανέβηκε πρώτη φορά το 1957 στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν και έγινε μεγάλη κινηματογραφική επιτυχία με πρωταγωνιστές την Ελίζαμπεθ Τέιλορ και τον Πολ Νιούμαν. Το βραβευμένο με Πούλιτζερ έργο του Τενεσί Ουίλιαμς διερευνά τα βάθη της ανθρώπινης ψυχής με ωμή ειλικρίνεια και αποκαλύπτει τις σκοτεινές πτυχές των σχέσεων, τα ανείπωτα πάθη και τις κοινωνικές συμβάσεις που καταπνίγουν τα αληθινά συναισθήματα. Στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος ο Πέτρος Λαγούτης θα υποδυθεί τον εμβληματικό ρόλο του Μπρικ, παγιδευμένου στα συναισθήματα και στη σχέση με τον πατέρα του, η Μάρθα Λαμπίρη Φεντόρουφ τη Μάγκι, τη «λυσσασμένη γάτα» του τίτλου, σύζυγο του Μπρικ, γεμάτη φιλοδοξίες και επιθυμίες, και ο Γιάννης Βούρος τον ετοιμοθάνατο πατέρα του Μπρικ. Εμφανίζονται ακόμη η Μαρία Κατσανδρή στον ρόλο της μάνας, ο Κώστας Ανταλόπουλος ως Κούπερ, μεγαλύτερος αδελφός του Μπρικ, και η Μένη Κωνσταντινίδου ως η χειριστική σύζυγός του που αντανακλά τη ζήλεια και την ανειλικρίνεια. Μιλήσαμε με τον Δημοσθένη Παπαδόπουλο για τη σκηνοθετική του ματιά.

Ποιο είναι το συναισθηματικό κέντρο-πυρήνας του έργου για το οποίο το επιλέξατε;

Το έργο ασχολείται με το θέμα «οικογένεια» και γενικά με το πρότυπο του δυτικού πολιτισμού που βασίζεται πρώτα στην οικογένεια και στη συνέχεια στην επιτυχία και στο χρήμα. Στο ψέμα και στην υποκρισία. Ασχολείται επίσης με τη βία που υπάρχει, ακόμα και σε σχέσεις υποτιθεμένης αγάπης. Πρόκειται λοιπόν για ένα θέμα που ειδικά στις μέρες μας, όπου η βία βρίσκεται σε έξαρση, αγγίζει πολύ τον σύγχρονο θεατή.

Πώς διαμορφώθηκε η σκηνοθετική αντίληψη για την παράσταση;

Η σκηνοθεσία βασίζεται σε δύο άξονες. Ο πρώτος είναι η αρχαία ελληνική τραγωδία. Το έργο εκτυλίσσεται σε έναν μόνο συνεχόμενο χρόνο και σε έναν μόνο τόπο-χώρο, όπως ακριβώς συμβαίνει στα έργα της ελληνικής τραγωδίας. Αυτό το στοιχείο διαμόρφωσε καθοριστικά τη σκηνοθεσία καθώς και τα σκηνικά. Ο δεύτερος άξονας είναι η ψυχανάλυση. Παρακολουθούμε τις σχέσεις τριών ζευγαριών, τον πατέρα της οικογένειας με τη μητέρα και τους δύο γιους τους με τις γυναίκες τους. Καθώς εξελίσσεται όμως το έργο σκηνοθετικά, ο θεατής έχει την αίσθηση ότι παρακολουθεί ένα μόνο ζευγάρι που ακολουθεί χρονικά το μοντέλο ζωής του δυτικού κόσμου.

Ποιος είναι ο κόσμος μέσα στον οποίο ζουν οι ήρωες και κατά πόσο τον αναπαράγουν στις μεταξύ τους σχέσεις;

Είναι ο κόσμος της βίας, του χρήματος, του ψέματος και της υποκρισίας και τον αναπαράγουν κατά πολύ εφόσον είναι πλήρως ενταγμένοι μέσα σε αυτόν.

Πόσο «επίκαιρο» μπορεί να είναι το έργο χωρίς να «διαφημίζει» την επικαιρότητά του;

Δυστυχώς το έργο δεν είναι μόνο επίκαιρο αλλά και διαχρονικό. Πράγμα το οποίο σημαίνει ότι από τη βιομηχανική επανάσταση και μετά διαμορφώθηκε ένας τρόπος ζωής που με το πέρασμα του χρόνου καταπιέζει όλο και περισσότερο την ουσιαστική ύπαρξη του ανθρώπου.