Η «τραμποποίηση» της αμερικανικής πολιτικής ζωής

Ο Ντόναλντ Τραμπ το επαναλαμβάνει διαρκώς τον τελευταίο καιρό: «Ο μόνος λόγος να χάσω θα είναι η νοθεία». Προετοιμάζει έτσι το έδαφος αν δεν κερδίσει τις εκλογές της 5ης Νοεμβρίου να μην αποδεχθεί τα αποτελέσματα, όπως έκανε το 2020 όταν έχασε από τον Τζο Μπάιντεν – καταφεύγοντας στα δικαστήρια με δεκάδες αγωγές που όμως τελικά δεν κατάφεραν να αλλάξουν ή να καθυστερήσουν την καταμέτρηση των ψήφων. Εκτοτε, βέβαια, θεσπίστηκε μια σειρά πολιτειακών και ομοσπονδιακών νόμων προκειμένου να καταστήσουν πιο δύσκολο τον επηρεασμό των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν τον Τραμπ και την Κάμαλα Χάρις να συγκεντρώνουν τα ίδια ποσοστά – από 48%, γεγονός που κάνει και τα δύο επιτελεία να προετοιμάζονται για όλα τα ενδεχόμενα, εάν τα τελικά αποτελέσματα είναι τόσο κοντά. Πάντως, όπως σημειώνουν αναλυτές του CNN και του NBC, η δυναμική της Δημοκρατικής υποψήφιας δείχνει να επιβραδύνεται καθώς τον προηγούμενο μήνα συγκέντρωσε 49%, ενώ του Τραμπ να ενισχύεται καθώς πριν από έναν μήνα είχε 44%.

Δεν θα καθίσει φρόνιμα

Ρεπουμπλικανοί και Δημοκρατικοί αναμένουν ότι η καταμέτρηση των ψήφων μπορεί να διαρκέσει αρκετές ημέρες μετά τις 5 Νοεμβρίου για να ολοκληρωθεί η καταμέτρηση των επιστολικών ψήφων και η επαλήθευσή τους. Σε αυτό το διάστημα, πολλά μπορεί να γίνουν και σίγουρα ο Τραμπ δεν θα καθίσει φρόνιμα. Το έδαφος έχει προετοιμαστεί. Οι Ρεπουμπλικανοί έχουν ήδη καταθέσει προληπτικά περισσότερες από 100 αγωγές σε πολιτειακά δικαστήρια προκειμένου να δημιουργήσουν το έδαφος για μετεκλογικές αμφισβητήσεις, συμπεριλαμβανομένου του ισχυρισμού που έχουν αρχίσει να αναφέρουν ήδη χωρίς στοιχεία, ότι θα ψηφίσουν μαζικά άτομα που δεν έχουν την αμερικανική υπηκοότητα.

Οι δημοσιογράφοι του «Economist» έφτιαξαν μια σειρά θεμάτων που έχει επηρεάσει η πολιτική Τραμπ, αφήνοντας έξω τα ζητήματα όπου οι δύο υποψήφιοι έχουν πολύ διαφορετικές ιδέες. Το συμπέρασμα που βγάζουν είναι πως «όποιος κι αν φτάσει τις 270 εκλεκτορικές ψήφους, οι ιδέες του Τραμπ είναι που κερδίζουν. Αυτός έχει θέσει τους όρους της αντιπαράθεσης». Ετσι λοιπόν το περιοδικό κάνει λόγο για την «τραμποποίηση» της πολιτικής ζωής στις ΗΠΑ. Κάτι που στα αγγλικά κάνει λογοπαίγνιο και με την «τραμπουκοποίησή» της. Ενα παράδειγμα είναι η μεταναστευτική πολιτική των Δημοκρατικών, έτοιμη να εγκρίνει την «πιο συντηρητική δικομματική μεταρρύθμιση αυτόν τον αιώνα, με διατάξεις που προβλέπουν τη διακοπή των αιτήσεων ασύλου όταν η ροή παράτυπων μεταναστών είναι υψηλή».

Ενα άλλο παράδειγμα αφορά την εμπορική πολιτική που προβλέπει τη διατήρηση, σε τροποποιημένη μορφή, των περισσότερων δασμών που επέβαλε ο Τραμπ όταν ήταν πρόεδρος. Οσον αφορά τους φόρους, η Χάρις θα διατηρήσει τις περισσότερες από τις περικοπές που υπέγραψε ο Τραμπ το 2017 (αυξάνοντας τους συντελεστές μόνο για όσους κερδίζουν πάνω από 400.000 δολάρια). Σε ένα άλλο θέμα, την ενέργεια, η Χάρις θα διατηρήσει την πολιτική της κυβέρνησης Μπάιντεν – επί της οποίας αντλήθηκε περισσότερο πετρέλαιο και φυσικό αέριο από ποτέ με τη μέθοδο fracking.

Το κλειδί

Το περιοδικό παρατηρεί ότι ο Τραμπ ήταν ο πρώτος που υιοθέτησε τακτικές των Δημοκρατικών – προσέγγισε τα συνδικάτα και ακύρωσε τα σχέδια των Ρεπουμπλικανών για περιορισμό των δημόσιων δαπανών για συντάξεις και υγειονομική περίθαλψη. Επειδή το αποτέλεσμα των εκλογών θα αποφασιστεί σε έξι ή επτά πολιτείες, στις οποίες οι Ρεπουμπλικανοί είχαν μεγαλύτερο ποσοστό από τον μέσο όρο τους το 2020, τονίζει το «Economist», η αθόρυβη υιοθέτηση θέσεων του Τραμπ από τη Χάρις θα μπορούσε να τη βοηθήσει να κερδίσει. Ωστόσο, το αποτέλεσμα είναι ότι ένας υποψήφιος που έχασε στις προηγούμενες εκλογές, ένας υποψήφιος που δεν κέρδισε ποτέ τη λαϊκή ψήφο, έχει αναδιαμορφώσει την αμερικανική πολιτική.