Το κεντροαριστερό γίγνεσθαι και η ΝΔ

Δευτέρα πρωί 14 Οκτωβρίου. Στο ΠΑΣΟΚ επανεκλέχτηκε με καθαρό ποσοστό ο Νίκος Ανδρουλάκης επικρατώντας του Χάρη Δούκα. 303.223 συμμετείχαν την πρώτη φορά και 213.781 την Κυριακή που μας πέρασε. Ενα διόλου ευκαταφρόνητο νούμερο αρκεί αυτό να μετρήσει πολλαπλασιαστικά και όχι απλά ως μια προσωρινή παρέλαση στρατών. Κάτι που για το ΠΑΣΟΚ μόνο δεδομένο δεν είναι κάνοντας την αντιστοίχιση των εσωκομματικών εκλογών του 2017 και του 2021 με τις εθνικές εκλογές που ακολούθησαν. Στον ΣΥΡΙΖΑ, παράλληλα, βλέπουμε ένα μείγμα φαρσοκωμωδίας και τραγωδίας που εντέλει δεν αρμόζει στην αξιωματική αντιπολίτευση. Μιλώντας με παλαιό κορυφαίο στέλεχος της ανανεωτικής Αριστεράς, μου θύμισε την αγάπη του για τον Πίτερ Σέλερς και πως η κορυφαία του ερμηνεία ήταν το (αυτο)καταστροφικό «Πάρτι». «Ας δουν την ταινία να δουν πως η τραγική αλληλουχία κάποιων συγκυριών καταλήγει σε μια απόλυτη καταστροφή, η οποία πια μοιάζει με φάρσα». Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέποντας το κεντροαριστερό γίγνεσθαι μπορεί να κοιμάται ήσυχος;

Πρώτα από όλα η υποτίμηση του αντιπάλου είναι το βασικό λάθος όσων χάνουν εν τέλει και δεν κατανόησαν τον λόγο. Αν μπορεί να αναγνωριστεί ένα πλεονέκτημα στον Νίκο Ανδρουλάκη, πέραν της επιμονής του και της συστηματικής του δουλειάς στα εσωτερικά του κόμματος, είναι πως καταφέρνει να πετυχαίνει τους στόχους του, όταν οι αντίπαλοί του θεωρούν πως είναι στο καναβάτσο. Για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ το στοίχημα πλέον έχοντας επιβεβαιώσει την εσωτερική κυριαρχία, είναι να μπορέσει να δείξει πως το ΠΑΣΟΚ είναι ένα εξωστρεφές κόμμα. Αυτό δεν θα είναι εύκολο μιας και ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό ανθρώπων οι οποίοι ψήφισαν στις εσωκομματικές εκλογές απαντούσε πως εάν δεν εκλεγεί ο επικεφαλής ο οποίος ψήφισαν, δεν θα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ στις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Αν η αισιοδοξία για το μέλλον περνά από την προϋπόθεση να εκλεγεί ο/η πρόεδρος της αρεσκείας αυτών των ψηφοφόρων, μας δείχνει πως το ΠΑΣΟΚ άμεσα πρέπει να αναγνωρίσει τις διαφορετικές του τάσεις, να τους δώσει χώρο και να μην αποτελεί ένα κόμμα στρατηλάτων με λίγους αλλά ορκισμένους στρατιώτες οι οποίοι δύσκολα θα ενωθούν στον κοινό αγώνα.  Παράλληλα μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ζει το δράμα του αλλά κάποια στιγμή αυτό θα φτάσει στο τέλος του.

Δεύτερον, τα προβλήματα της καθημερινότητας, μετά το τέλος των εσωτερικών διαδικασιών των κομμάτων θα έρθουν ξανά ψηλά στην ατζέντα και μέχρι στιγμής η δεύτερη θητεία Μητσοτάκη μόνο θετικά δεν έχει ξεκινήσει.

Last but not least, η αντιπολίτευση της ΝΔ βρίσκεται στα δεξιά της. Είτε εντός είτε εκτός ΝΔ. Ο χώρος δεξιότερα του κυβερνητικού κόμματος λαμβάνει ποσοστά που ξεπερνούν σταθερά το 20%, ενώ η περίφημη γκρίζα ζώνη μάλλον λοξοκοιτάει προς αυτόν τον χώρο. Ο χώρος ψάχνει τη συγκολλητική ουσία και έναν αξιόπιστο επικεφαλής ο οποίος θα εγγυηθεί πως μπορεί να ενώσει τα κομμάτια του πατριωτικού χώρου.

Η τακτική του divide et impera (διαίρει και βασίλευε) ήταν το moto κυριαρχίας, για πολλά χρόνια, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Μπορεί να εφαρμόζεται επ’ άπειρον;

Ο Γιώργος Τράπαλης είναι αναλυτής δεδομένων της Good Affairs