Οι παλιόφιλοι Πιτ – Κλούνι και η επιστροφή Αβρανά

Η κινηματογραφική ιστορία λέει ότι Μπραντ Πιτ και Τζορτζ Κλούνι μαζί σε ταινία («Η συμμορία των 11», «Καυτό απόρρητο») δεν μπορεί παρά να σημαίνει απόλυτη ψυχαγωγία και αυτό ακριβώς προσφέρει η τελευταία τους συνεργασία «Wolfs», η πιο διασκεδαστική μέχρι σήμερα ταινία που είδαμε στο Φεστιβάλ Βενετίας. Υπό τις οδηγίες του σκηνοθέτη Τζον Γουότς, οι δύο αστέρες υποδύονται δύο «fixers» (ή cleaners) – κάτι σαν άνθρωποι για όλες τις «βρώμικες δουλειές» που εργάζονται στη Νέα Υόρκη προσφέροντας λύσεις στις εξαιρετικά δύσκολες καταστάσεις στις οποίες μπορεί να βρεθούν επιφανείς πολίτες.

Δεν έχουν συναντηθεί ποτέ, ο ένας δεν ξέρει την ύπαρξη του άλλου και όταν εν αγνοία τους καλούνται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην ίδια υπόθεση – πρέπει να ξεφορτωθούν ένα πτώμα – η περιπέτεια αρχίζει με τους δυο τους να τσακώνονται σαν τον σκύλο με τη γάτα! Καθόλου σχηματικοί οι δύο χαρακτήρες, στα πρόσωπα των Κλούνι και Πιτ βρίσκουν τους ιδανικούς ενσαρκωτές τους σε μια ταινία που έχει κάτι από «αέρα» αμερικανικού κινηματογράφου των seventies, κάτι που «ΤΑ ΝΕΑ» επεσήμαναν στη συνέντευξη Τύπου της ταινίας, με αποτέλεσμα ο Μπραντ Πιτ να δηλώσει: «Αυτό είναι το πιο όμορφο σχόλιο που θα μπορούσαμε να ακούσουμε, διότι όντως, o κινηματογράφος των seventies μας έχει επηρεάσει βαθιά. Τα seventies είναι ο λόγος για τον οποίο γίναμε ηθοποιοί».

Κατά τη διάρκεια του περασμένου τριημέρου, το Λίντο σχεδόν βούλιαξε από την παρουσία μεγάλων αστέρων. Η Νικόλ Κίντμαν καταχειροκροτήθηκε για την τολμηρή εμφάνισή της στο «Babygirl» όπου υποδύεται μια γυναίκα που αναζητά τη σεξουαλική ελευθερία με έναν νεότερο άντρα. Με γενναιότητα, η αυστραλέζα ηθοποιός εμφανίζεται γυμνή σε μια ταινία που παίζοντας σε αυτήν, η ίδια είπε ότι ένιωσε μια «απελευθερωτική εμπειρία». Ο Τζουντ Λο βρέθηκε στο Λίντο για την πρεμιέρα του «The order», ενός αξιόλογου θρίλερ του Τζάστιν Τερζέλ γύρω από την προσπάθεια ενός «προβληματικού» πράκτορα του FBI να εξαρθρώσει μια οργάνωση νεοναζιστών στην αμερικανική suburbia των αρχών της δεκαετίας του 1980. Κάτι ανάμεσα σε μεταναστευτικό δράμα – παιχνίδι εξουσίας, το «The brutalist» του Μπρέιντι Κορμπέτ αναφέρεται στην προσπάθεια ενός ούγγρου αρχιτέκτονα (Εντριαν Μπρόντι) να βρει τον δρόμο του στην Αμερική όπου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναγκάστηκε να μεταναστεύσει. Επικό και υπερφιλόδοξο, το φιλμ του Κορμπέτ ξεπερνά τις τρεις ώρες σε διάρκεια.

Το 81ο Φεστιβάλ Βενετίας βρίσκεται ακριβώς στη μέση του και τα βλέμματα σήμερα είναι στραμμένα προς τον Ισπανό Πέδρο Αλμοδόβαρ που απόψε παρουσιάζει την τελευταία δημιουργία του, «The room next door», η οποία είναι, επίσης, η πρώτη μεγάλου μήκους αγγλόφωνη ταινία του, με τις Τζούλιαν Μουρ και Τίλντα Σουίντον. Ιδωμεν.

Οι πρόσφυγες του Αβρανά

Πριν από 11 χρόνια ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Αβρανάς έκανε τη μεγάλη έκπληξη στο Φεστιβάλ Βενετίας με την ταινία «Miss Violence» που απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα Σκηνοθεσίας και το Copa Volpi ανδρικής ερμηνείας που κέρδισε ο Θέμης Πάνου.

Φέτος, σε ένα άλλο τμήμα, των Οριζόντων, ο σκηνοθέτης παρουσίασε την τελευταία ταινία του, «Quiet life» (Ησυχη ζωή) που εκτός από καλύτερη δημιουργία της καριέρας του, είναι επίσης, μια από τις πιο ουσιαστικές και πρωτότυπες από πλευράς θέματος και χειρισμού του που είδαμε ως τώρα στο φεστιβάλ.

Με αφορμή την προσπάθεια μιας οικογένειας ρώσων προσφύγων να ενταχθεί στην σουηδική κοινωνία όπου έχει ζητήσει άσυλο, ο σκηνοθέτης θέτει πολύ σοβαρά ερωτήματα για τη σχέση ανθρώπου – συστήματος· ερωτήματα που ξεφεύγουν από το στενό σουηδικό πλαίσιο του υποδειγματικού σεναρίου της ταινίας (Αβρανάς – Σταύρος Παμπάλης) και αποκτούν παγκόσμια διάσταση.

Με άγρυπνο μάτι, ο Αβρανάς εξετάζει όλα τα στάδια από τα οποία η οικογένεια θα πρέπει να περάσει για να γίνει αποδεκτή στην ξένη χώρα. Η σχολαστική εξέταση από τους αρμόδιους κοινωνικούς λειτουργούς του χώρου στον οποίο η οικογένεια ζει (και της έχει προσφερθεί από το σουηδικό κράτος) όπως και η «ανάκριση» στην Υπηρεσία Μεταναστών όπου αμφισβητούνται τα όσα η οικογένεια υποστηρίζει ότι πέρασε στην πατρίδα της, είναι πολύ δυνατά σημεία της ταινίας, η οποία, παράλληλα, πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα όταν το ένα από τα δύο κορίτσια καταρρέει σε κώμα έχοντας πάθει «Σύνδρομο παραίτησης» (Resignation Syndrome). Πρόκειται για ένα σύνδρομο που έχει παρατηρηθεί κυρίως σε παιδιά προσφύγων των οποίων ο οργανισμός αντιδρά προς το στρες: τα παιδιά πέφτουν σε κώμα, που μπορεί να εκληφθεί ως αμυντικός μηχανισμός μέσω του οποίου το παιδί αυτοπροστατεύεται από αυτό που το έχει πληγώσει.

Oπως ανέφερε στα «ΝΕΑ», ο Αβρανάς έμαθε για την ύπαρξη του «Συνδρόμου παραίτησης» έχοντας διαβάσει ένα άρθρο στο «The New Yorker». «Συγκλονίστηκα τόσο πολύ που ήθελα να κάνω μια ταινία που θα έθιγε αυτό το θέμα. Το περίεργο όμως είναι ότι όταν το 2018 αποφάσισα να κάνω αυτή την ταινία, κανείς δεν μιλούσε για τον Πούτιν γιατί δεν υπήρχε πόλεμος. Εκείνη την εποχή η Ρωσία δεν ήταν απειλή». Ο Αβρανάς αποφάσισε να παρουσιάσει τους πρόσφυγες Ρώσους διότι η έρευνά του τον έφερε μπροστά σε μια αναφορά 40 σελίδων για περιπτώσεις παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Ρωσία. «Είδα προς έκπληξή μου ότι στη λίστα των απαγορευμένων βιβλίων ανήκε και ο Πλάτων, επειδή στα έργα του μιλούσε για την ελευθερία της σκέψης. Ομως η Ρωσία είναι το πρόσχημα διότι μια παρόμοια ιστορία θα μπορούσε να τοποθετηθεί σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου».