«Ενα άλμπουμ δεν είναι μια ιστορία, αλλά διάσπαρτες εικόνες»

Πριν από λίγες μέρες άκουγε στο αυτοκίνητο να παίζει το ραδιόφωνο το «Dolce Vita», του Ryan Paris. Το βρήκε εξαιρετικό, γιατί του άρεσαν πολύ τα συνθεσάιζερ. Ακόμα λέει το έχει στα αφτιά του. Ισως να γίνει μέρος του υλικού του για τον επόμενό του δίσκο. Το βίωμα άλλωστε τροφοδοτούσε πάντα τη δημιουργία του Κωνσταντίνου Βήτα. Δεν αποτελεί εξαίρεση ο τελευταίος δίσκος που κατέθεσε πριν από λίγο καιρό. Για αυτό το παζλ εικόνων και συναισθημάτων μάς αποκαλύπτει μερικές ακόμη άγνωστες πτυχές

Εχουν περάσει οκτώ χρόνια μετά την «Ομόνοια», τον προηγούμενο δίσκο σας. Γιατί χρειάστηκε τόσο μεγάλο διάστημα για το επόμενο άλμπουμ;

Θα είχε βγει πιο γρήγορα, όμως οι περσινές συναυλίες που δώσαμε ως Στέρεο Νόβα και το άλμπουμ «Νεάπολη» που κάναμε με τον Νίκο Πατρελάκη έναν χρόνο ακόμα πιο πίσω καθυστέρησαν την κυκλοφορία. Ετσι είχα χρόνο να ασχοληθώ με τις μίξεις, τους ήχους και γενικότερα με την παραγωγή που πάντα χρειάζεται χρόνο.

Ο τίτλος του δίσκου «Το χέρι» τι συμβολίζει; Αναζητάει ή προσφέρει βοήθεια; Χαιρετάει… χτυπάει;

Ξέχασες, βαράει και τύμπανο… το λέω γιατί παλιά ήμουν τυμπανιστής. Το χέρι συμβολίζει διάφορα, ανάλογα με την κουλτούρα του κάθε ανθρώπου, για μένα συμβολίζει το χέρι της προσπάθειας, της διάσωσης, της φροντίδας, να το πω πιο απλά σε σχέση με αυτά που υπάρχουν στην πραγματικότητα γύρω μας, γι’ αυτό και στο εξώφυλλο του άλμπουμ υπάρχουν δύο παιδιά όπου το ένα προσπαθεί να βοηθήσει το άλλο.

Ποια είναι η ιστορία που θέλετε να αφηγηθείτε μέσα από αυτό τον δίσκο και ποια είναι τα βασικά πλάνα από αυτό το στόρι;

Σε ένα άλμπουμ που ένας καλλιτέχνης προσπαθεί να δημιουργήσει δεν υπάρχει μια ιστορία, υπάρχουν διάσπαρτες εικόνες, συναισθήματα, μικρά στιγμιότυπα καθημερινής ζωής ή και φανταστικές εικόνες ακόμα. Ενας δίσκος δεν είναι όπως μια ταινία που διηγείται μια πολύ συγκεκριμένη ιστορία, αποτελείται από διάφορα τραγούδια με διαφορετικά νοήματα και σκέψεις ίσως… Ετσι κι εγώ στο άλμπουμ αυτό μιλώ για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ένα πολεμικό περιβάλλον, περιγράφω μια ερωτική ιστορία με ένα διαστημόπλοιο που πήγε στη Σενεγάλη, για κάποιον που χάθηκε σε ένα εμπορικό κέντρο… Με αφορμή αυτά διηγούμαι εσωτερικές ανθρώπινες καταστάσεις.

«Ανέφικτος κύκνος» είναι ο τίτλος ενός από τα τραγούδια σας που όπως διάβασα αφορά «μια ιστορία για ένα κορίτσι που ο φίλος της τη σκότωσε και την πέταξε στη θάλασσα». Η επικαιρότητα πώς μπορεί να κινητοποιήσει τη δημιουργία χωρίς να την κάνει ρεπορταζιακή;

Σε κάθε εποχή υπάρχουν τραγούδια όπου ο καλλιτέχνης με αφορμή ένα αληθινό γεγονός παίρνει μια θέση σε αυτό για να μεταφέρει κάτι που είδε πίσω από αυτό. Ο καλλιτέχνης δεν κάνει ρεπορτάζ, απλά μπορεί να αφομοιώσει ένα συναίσθημα και να το μεταφέρει με έναν διαφορετικό τρόπο μέσα από τη μουσική του, υπάρχουν τραγούδια πολλά τέτοια στην ιστορία της μουσικής, η «Polly Von», «Hurricane» του Bob Dylan, «In this Life» της Madonna, αναφέρονται σε αληθινά γεγονότα.

«Σαν αγόρι που κοιτά τον στρατιώτη σε μια κίτρινη γραμμή…» τραγουδάτε στο «Η μέρα που έγινες». Τι σας ενέπνευσε για να γράψετε αυτή την αντιπολεμική μπαλάντα;

Αρχισα να το γράφω όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στην Παλαιστίνη. Μιλάει για παιδιά που αντιλαμβάνονται τη διαφορετικότητά τους αλλά και ζουν μέσα στη θλίψη και τη σκόνη ενός πολέμου. Είχα γνωρίσει πριν από πολλά χρόνια μια κοπέλα από την Παλαιστίνη και μου περιέγραφε τον τρόπο ζωής εκεί. Είναι διάφορες εικόνες μπλεγμένες μαζί με την είσοδο του Χριστού στην Ιερουσαλήμ όπου αγκάλιασε τα παιδιά την ημέρα των Βαΐων.

Ποιο από τα τραγούδια του δίσκου περιγράφει ή είναι πιο κοντά στη ζωή σας σήμερα;

Αυτά που περιγράφουν τη ζωή μου είναι κυρίως αυτά που δεν έχουν λόγια, τα μουσικά κομμάτια κυρίως. Η «Καλλιόπη», η «Λουίζα» και το «Σ’ αγαπώ» είναι τα πιο προσωπικά κομμάτια. Σε όλα μου τα άλμπουμ συμβαίνει αυτό. Είναι δύσκολο να περιγράψει κάποιος τη ζωή του, τα βιώματά του σε λίγα στιχάκια. Δεν ξέρω, τα τραγούδια μοιάζουν λίγο με ασαφή και ταυτόχρονα φιλοσοφικά κείμενα.

Η σχέση σας με τη μουσική πόσο έχει αλλάξει από τότε που ξεκινήσατε;

Ολα αλλάζουν με τον χρόνο, τίποτα δεν μένει ίδιο, ακόμα και η σχέση μας με την τέχνη περνάει σε άλλα επίπεδα, γι’ αυτό λέμε ότι κάθε καλλιτέχνης περνάει διάφορες περιόδους, ο Πικάσο τις είχε ονομάσει Μοντέρνα, Μπλε, Ροζ, Πρωτόγονη… εγώ αντίστοιχα, μπλε, κίτρινη, πράσινη και μεταλλική.

Γράφετε για τους ίδιους λόγους για τους όποιους επιλέξατε αυτή την τέχνη;

Δεν θυμάμαι καν ποιοι ήταν οι λόγοι που επέλεξα να κάνω τέχνη, νομίζω ήταν ένα χαλασμένο φωτοτυπικό μηχάνημα στο κτίριο Ατρίνα πριν από 35 χρόνια όπου έκανα νυχτερινή βάρδια. Ναι, ένα φωτοτυπικό μηχάνημα ήταν η αιτία να γίνω μουσικός.