«Μόνο τα παραδοσιακά τραγούδια με έχουν κάνει να κλάψω»

^«Θα σας παίξω ένα τραγούδι από τα παλιά που έχω γράψει, με πολύ μεγάλη αγάπη και τρυφερότητα για τους συνανθρώπους μου. Πάρτε το σαν ένα τραγουδάκι για τον ύπνο». Η γεμάτη ευαισθησία εισαγωγή για το κομμάτι που επέλεξε να πει ήταν σαν χάδι στα μαλλιά των λιλιπούτειων θεατών, οι οποίοι ήταν καθισμένοι οκλαδόν μπροστά του.

Σ’ αυτή τη σκηνή που πρωταγωνιστές ήταν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και οι μαθητές του 3ου Δημοτικού Σχολείου Κηφισιάς την περασμένη Πέμπτη, οι εξηγήσεις για τους στίχους «Κάτω απ’ το μαξιλάρι/ είναι ένα βαθύ πηγάδι/ που μέσα κατοικούν/ οι ψυχές που σ’ αγαπούν» ίσως και να μην ήταν απαραίτητες. Μπορεί να μην τους κατανοούσαν αλλά είχαν εντρυφήσει στο μαγικό σύμπαν, το απόκοσμο και άρρητο, αφού τους τελευταίους μήνες μελετούσαν και πρόβαραν μέρος από το έργο του ανυπότακτου Λαρισαίου.

Ας μη γελιόμαστε, στις σχολικές εορτές, στην πλειονότητα, κυριαρχεί η mainstream ποπ – λαϊκή και φυσικά η τραπ. Υπάρχουν διευθυντές σχολείων σαν τον κ. Στάθη Σπαθιά, που τολμά να προτείνει κάτι διαφορετικό και έχει γύρω του πρόθυμους δασκάλους να αγκαλιάσουν την επιθυμία του. Εδώ έχει σημασία να πούμε το αυτονόητο: τα παιδιά είναι πάντα ανοιχτά για να γνωρίσουν όμορφους, ευγενείς κόσμους ακόμη και αν δεν τους κατανοούν. Δόθηκαν με χαρά και ενθουσιασμό στην προετοιμασία τους τελευταίους μήνες και παρουσίασαν τη γιορτή τους η οποία ήταν αφιερωμένη στον Θανάση Παπακωνσταντίνου, με υπότιτλο: «Να βρω ξανά του νήματος την άκρη».

Η επιλογή του συγκεκριμένου τραγουδοποιού, όπως τόνισε ο κ. Σπαθιάς, έγινε διότι «η αξία του ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος είναι εύκολα αναγνωρίσιμη. Οταν έκανα την πρόταση στον σύλλογο διδασκόντων για το αφιέρωμα στον Θανάση, υπήρξε καθολική αποδοχή». Και αυτό υπογραμμίζει την αναγνωρισμένη αξία του δημιουργού που έδωσε δείγματα λαμπερής γραφής. Αυτά που θ’ ανακαλύψουν τα παιδιά που ήταν μπροστά του και που σε λίγα χρόνια θα συρρέουν στα στάδια και θα τραγουδούν εν χορώ «ρε Θανάση τι λες τώρα/ που θα παίζεις ως τις τέσσερις η ώρα».

Την Πέμπτη απέδειξαν ότι ο κόσμος που ξεδιπλώθηκε μπροστά τους, με τη βοήθεια της μουσικού Ελενας Ρεμπατσουλέα και της γυμνάστριας που επιμελήθηκε τις δυο χορογραφίες, τουλάχιστον τα διασκέδαζε. Τα παιδιά της Α’ Δημοτικού είπαν την «Τράτα», της Β’ το «Μιλώ για σένα». Η «Ανδρομέδα» ακούστηκε από την Γ’ Δημοτικού. Η Δ’ είπε το «Σιμούν» και το «Αερικό» και την «Ουρά του αλόγου» (να, εδώ έγινε μια μετατροπή των στίχων και ο αστρίτης… παραπάτησε. Οι ακριβείς στίχοι για τους μη μυημένους υπάρχουν στο Διαδίκτυο).

Ποιήματα

Πριν από κάθε τραγούδι ακουγόταν ένα ποίημα είτε από τη δημοτική παράδοση, είτε από ποιητές που αγαπά ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Οπως για παράδειγμα τα «Αχ Βουνά μου» του Μιχάλη Γκανά, το «Ευλογία» του Τάσου Λειβαδίτη και το παραδοσιακό «Ο ήλιος επαντρεύτηκε» ήταν μερικά από τα ποιήματα που συνέδεαν τα τραγούδια που ερμήνευαν με αθωότητα και ευαισθησία οι χαρούμενες φωνές τους. Το ίδιο και στην συνέχεια όταν η Ε’ Τάξη είπε τον «Αποσπερίτη» και το «Τότε κι εγώ» ενώ η ΣΤ’ ανέλαβε την ερμηνεία της «Κοιλάδας των Τεμπών» και του «Πεχλιβάνη».

Τελευταία πράξη της παράστασης ήταν οι ερωτήσεις των μαθητών: Μία από αυτές που ακούστηκε; «Υπάρχει κάποιο τραγούδι που σας συγκινεί ιδιαίτερα όταν το ακούτε;». «Υπάρχουν πολλά δημοτικά τραγούδια. Τα παραδοσιακά, τα ρεμπέτικα και λαϊκά επίσης είναι σπουδαία μορφή τέχνης. Προσωπικά όμως μόνο τα παραδοσιακά με έχουν κάνει να συγκινηθώ και να κλάψω».