«Από τότε που πήραν την εξουσία οι τραγουδιστές, χάλασε η δουλειά»

Τώρα τι κάνετε;

Γράφω δικά μου και κάνω και παραγωγές. Μια που κάναμε με αφιέρωμα στον Μανώλη Ρασούλη, παλιά δικά του που τα λένε ξανά Βιτάλη, Κότσιρας κ.ά. Να κάνω ειδική αναφορά στον παραγωγό Αγγελο Κουτσούκη που χάσαμε πρόσφατα. Μαζί κάναμε δύο παραγωγές. Τα «Διεθνή του Μίκη» και μια παραγωγή σε τραγούδια του Ρασούλη, που σου είπα. Ηταν πολύ άξιος και με σωστή ματιά. Κλείνει η παρένθεση. Εναν δίσκο με την Ειρήνη Χαρίδου επίσης. Ιδεολογικά είμαι με τη νέα δημιουργία. Εχουμε κάνει πολλά με τον στιχουργό Δημήτρη Τσακαλία. Εχει κύκλο μαθητών που έχουν προκύψει και από κει νέα τραγούδια. Γράφω και με τον Κώστα Χρηστίδη, τον Γιάννη Λογό. Το τραγούδι πρέπει να είναι παρεΐστικο.

Ποιο ήταν το κλίμα τότε που θυμάστε ως φοιτητής;

Μπαίνω στη Σχολή το 1977. Ρεμπέτικα πιο πολύ τότε ήταν μόδα. Εγώ ήμουν χατζιδακικός. Μου άρεσε πολύ κι ο Γιάννης Σπανός. Πολύ βασικό ήταν πως στη δισκογραφία τότε την εξουσία είχαν οι δημιουργοί. Από τότε που πήραν την εξουσία οι τραγουδιστές, από το 1975, χάλασε η δουλειά. Ετσι άρχισαν να γράφουν και λιγότερο πολλοί συνθέτες. Εχω μια γνώμη πως οι ίδιοι άνθρωποι που γράφουν τα άσχημα τραγούδια γράφουν και τα ωραία.

Εχετε κάνει «Το Καταραμένο ’70».

Ωραία παραγωγή, παλιά λαϊκά, σχεδόν άγνωστα. Και 2 ή 3 σουξέ.

Τι κάνει ένα καλό τραγούδι να μην το ανακαλύπτουμε στην ώρα του;

Ερχεται το πλήρωμα του χρόνου. Οι συνθήκες επίσης μας οδηγούν σε αυτά.

Γιατί αγαπάτε τα τραγούδια;

Γιατί είναι μουσική και λόγος μαζί και περπατάνε. Κάθε τραγούδι είναι μια εικόνα. Ο Κόκοτας έλεγε τον «Τρελό» και νόμιζες πως βλέπεις μια εικόνα. Κάναμε παρεμπιπτόντως μαζί δίσκο με τον Σταμάτη, σε τραγούδια του Μίκη. Πηγαίναμε στο σπίτι του Μίκη. Είχε δέος για τον Θεοδωράκη ο Κόκοτας. Και έκανε πολλές εύστοχες παρατηρήσεις ή πράγματα που επαληθεύτηκαν. Τον είχε πάρει ο Καζαντζίδης τηλέφωνο – μας είχε πει – και τον είχε επιδοκιμάσει για το πώς είχε πει το «αα» στο «Μερτικό μου απ’ τη χαρά» (είχε κάνει ο Κόκοτας το 1984 δίσκο με επανεκτελέσεις και με τίτλο «Τα μεγάλα τραγούδια»). Και μετά από χρόνια έκανε ο Καζαντζίδης τον δίσκο «Γλέντι με τον Στελάρα» και πρόσθεσε το επιφώνημα αυτό!