Ολοι αυτοί που {LF}«σκοτώνουν παιδιά»

Ηταν μία φράση που πάγωσε ακόμα και συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ. «Υπάρχουν κάποιοι που το παίζουν πατριώτες και θρησκευόμενοι, συγκαλύπτουν εγκλήματα, κυριολεκτικά εγκλήματα. Πάνε και φιλάνε χέρια το Πάσχα, αλλά συγκαλύπτουν και ψηφίζουν υπουργούς που σκοτώνουν παιδιά». Η αλήθεια είναι πως η έλευση του Στέφανου Κασσελάκη στο κόμμα φαινόταν ότι θα κόμιζε κάτι νέο στην πολιτική ζωή. Καλό ή κακό, πάντως σίγουρα φρέσκο. Ο 36χρονος εφοπλιστής δεν είχε καμία σχέση με τον μέσο ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ και σε καμία περίπτωση με το μέσο στέλεχός του. Αμερικανοτραφής, σπούδασε σε ακριβά ιδιωτικά κολέγια, υπερασπιζόταν την αριστεία, ως πολιτικός αρχηγός υπερψήφισε τις αμυντικές δαπάνες – μία πρωτοφανής πράξη στην πολιτική ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ – και περιέγραφε φορώντας ακριβές γραβάτες και καλοσιδερωμένα πουκάμισα πως προσευχόταν στο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ «να έχει καλά τους δικούς μου και να μην είμαι γκέι». Η φράση που τόσο επιπόλαια εκστόμισε για τους πολιτικούς του αντιπάλους πως «σκοτώνουν παιδιά», δυστυχώς, έφερε στην επιφάνεια το μόνο κοινό στοιχείο που επιμένει να διατηρεί από το παρελθόν. Εχοντας διανύσει έως τώρα μία διαδρομή μετριοπάθειας συγκριτικά με τον μόνιμα υπερθετικό βαθμό του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να καταλήγει τελικά και αυτός στην παλιά δοκιμασμένη συνταγή της εχθροπάθειας, της ρητορικής του μίσους, του διχασμού. Εκεί όπου θέση αποτελεί η αντίθεση, οι τραγωδίες εργαλειοποιούνται και ο θάνατος χρησιμοποιείται ως αντιπολιτευτικό υλικό. Μιλώντας ο ίδιος ως τρολ για «υπουργούς που σκοτώνουν παιδιά», συνεχίζει να επιτρέπει στα κομματικά τρολ του ΣΥΡΙΖΑ να εντείνουν τις στοχοποιήσεις, τις συκοφαντίες, τα ψέματα, αντιμετωπίζοντας τον πολιτικό αντίπαλο ως εχθρό που πρέπει, όχι να χάσει πολιτικά, αλλά να εξοντωθεί. Μία σύγκρουση στη λάσπη, χωρίς κανένα πολιτικό ή ιδεολογικό υπόβαθρο.

Η φράση αυτή, για «υπουργούς που σκοτώνουν παιδιά», σε συνδυασμό με την πρόσφατη προτροπή του στον Κυριάκο Μητσοτάκη να «παραιτηθεί ήρεμα» και να διεξαχθούν εθνικές εκλογές παρουσία διεθνών παρατηρητών, σαν η Ελλάδα να είναι μια τριτοκοσμική χώρα όπου δεν μπορούν να διεξαχθούν αδιάβλητες εκλογικές διαδικασίες, αποδεικνύουν ότι φλερτάρει επικίνδυνα με την κλασική και γνώριμη αντιπολιτευτική τακτική, διατηρώντας την ως μόνη συγκολλητική ουσία με τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ. Τότε που ποινικές υποθέσεις οι οποίες δεν είχαν την παραμικρή πολιτική διάσταση χρησιμοποιούνταν ως όχημα του αντιπολιτευτικού αγώνα και πολιτικοί αντίπαλοι χαρακτηρίζονταν «δολοφόνοι, παιδοβιαστές, βιαστές».  Κάποιοι μάλιστα επιχειρήθηκε να μπουν φυλακή, έστω και αν όψιμα υπήρξε παραδοχή για «ατυχείς χειρισμούς στην υπόθεση αυτή». Στην πραγματικότητα, όμως, ο Στέφανος Κασσελάκης δεν έχει κανέναν λόγο να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο. Οχι μόνο γιατί δεν ταιριάζει στο φρέσκο και άφθαρτο προφίλ που επιδιώκει να έχει, αλλά πολύ περισσότερο γιατί έχει περάσει σχεδόν μία δεκαετία από τότε που το έργο αυτό έκοψε εισιτήρια. Το 2015.

Σε κάθε περίπτωση, αν πράγματι θέλει να μιλήσει για εγκλήματα, πρόσφατα είχαμε μία μαύρη επέτειο, η οποία μάλιστα υπογραμμίζει το πού μπορεί να οδηγήσει το τυφλό μίσος, η εχθροπάθεια και η υποδαύλιση του εμφυλιοπολεμικού κλίματος. Συγκεκριμένα, στις 5 Μαΐου συμπληρώθηκαν 14 χρόνια από το τριπλό έγκλημα που έγινε στη Μαρφίν και ακόμα οι δολοφόνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι και ατιμώρητοι. Εκείνοι που πράγματι σκότωσαν παιδιά. Συγκεκριμένα ένα αγέννητο.