«Οταν είσαι ευάλωτος, σε χωρίζει μια λεπτή γραμμή από την άβυσσο»

Στον χώρο της μουσικής είστε γνωστή ως Ultra. Γιατί επιλέξατε αυτό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο;

Ultra distance (υπεραποστάσεις) λέγεται το άθλημα που κάνω. Αυτή η λέξη με αντικατοπτρίζει, ταιριάζει με τη φιλοσοφία ζωής που αναπτύσσω: το «υπέρ», το «πολύ», το «ατελείωτο»! Δεν ήταν αυτή η αρχή μου στον αθλητισμό. Είχα ξεκινήσει με kick boxing και πήγαινα πολύ καλά: συμμετείχα σε αγώνες, με καλές επιδόσεις, νίκες. Αλλά αναγκάστηκα να σταματήσω.

Για ποιον λόγο;

Είμαι παιδί χωρισμένων γονιών και μεγάλωνα με τη μητέρα μου στην Αρτα. Αντιμετωπίζαμε πολλές οικονομικές δυσκολίες. Ο πατέρας μου είχε αναλάβει να πληρώνει το άθλημα που έκανα. Πέρασε ένας χρόνος, με καλεί ο δάσκαλός μου και μου λέει: «Δεν σε διώχνω, αλλά να ξέρεις ότι ο πατέρας σου δεν μας έχει πληρώσει ποτέ». Από την ντροπή μου δεν ξαναπάτησα στη σχολή. Πληγώθηκα πολύ. Ημουν 14 ετών τότε, έπιασα την πρώτη μου δουλειά και το πρώτο μου μεροκάματο το έδωσα σε συνδρομή σε γυμναστήριο. Εκείνη την εποχή έμαθα ότι γινόταν ημιμαραθώνιος στη Λευκάδα και αποφασίζουμε με την παρέα μου να συμμετάσχουμε. Χωρίς να έχουμε κάνει καμία προετοιμασία, παίρνουμε μέρος. Βγήκα δεύτερη – στην ηλικιακή μου κατηγορία. Ο χρόνος μου ήταν 2 ώρες και 26 λεπτά. Ημουν τόσο καταπονημένη ύστερα από αυτή την υπερπροσπάθεια που επέστρεψα στην Αρτα και μου έστειλαν το κύπελλο με κούριερ. Δεν έμεινα στην απονομή. Είχε πάθει σοκ το σώμα μου και αποφάσισα να μην ξανατρέξω. Την επόμενη όμως χρονιά έγινε ημιμαραθώνιος στην πόλη μου και συμμετείχα. Από τότε δεν σταμάτησα.

Σας κέρδισαν όμως τελικά οι υπεραποστάσεις. Γιατί;

Είναι ένα άθλημα που σε κινητοποιεί και σου δίνει την ευκαιρία να είσαι μόνος για πολλές ώρες στον δρόμο. Απλετος χρόνος για σκέψη. Εχω λύσει πολλά μικρά και μεγάλα θέματα τρέχοντας. Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει τέτοιο άθλημα – πάνω από 42 χιλιόμετρα. Η μεγαλύτερη απόσταση που έχω διανύσει είναι 112 χιλιόμετρα και 622 μέτρα – πριν από λίγες μέρες. Μια διαδρομή 2 χιλιομέτρων – στο κωπηλατοδρόμιο του Σχοινιά – που σε 12 ώρες πρέπει να τρέξεις τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση. Τερμάτισα δεύτερη, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι κατάφερα να εξασφαλίσω το όριο για τη συμμετοχή μου στο σπάρταθλον: τα 260 χιλιόμετρα για τις γυναίκες και 280 για τους άντρες σε 48 ώρες. Μου άρεσε γιατί φαντάζει σχεδόν αδύνατο, αδιανόητο.

Πάντα κυνηγούσατε το αδύνατο. Ηταν μια διέξοδος στο προβληματικό οικογενειακό σας περιβάλλον;

Σίγουρα. Ηταν – και είναι – ο στόχος που χρειαζόμουν για να προχωρήσω στη ζωή μου. Δεν είχα καμία επιρροή από το σπίτι μου. Ο αθλητισμός μού έδωσε τη δυνατότητα να ξεφύγω από διάφορα, να αφοσιωθώ σε κάτι υψηλό. Δεν με απασχόλησε ποτέ ότι δεν είχαμε αρκετά χρήματα για να τα βγάζουμε πέρα, αλλά περισσότερο το ψυχολογικό κομμάτι. Σε αυτό μπορείς να προσθέσεις και την εφηβεία.

Με ποιες λέξεις θα περιγράφατε σήμερα την κατάσταση που βιώνατε τότε;

Αδιέξοδο, απόρριψη, ανασφάλεια. Και αν έπρεπε να κρατήσω μία από αυτές τις τρεις λέξεις, θα ήταν η τελευταία. Χρειάστηκα πολλά χρόνια να την ξεπεράσω. Από τα 14 μου μέχρι σήμερα δεν έχω σταματήσει να δουλεύω. Ακόμα και όταν είχα αρκετά χρήματα αισθανόμουν μετέωρη. Τώρα πια το έχω δουλέψει – μέσω της ψυχοθεραπείας – και το έχω ξεπεράσει. Ξέρω ότι μπορώ να αντεπεξέλθω στα πάντα. Επανέρχομαι όμως σε αυτό που με ρώτησες για να σου πω μια φράση που λέω συχνά στα αδέλφια μου: «Γλιτώσαμε από τύχη».

Αν κατάλαβα, μου λέτε ότι ξεφύγατε από περίεργους κόσμους στους οποίους θα μπορούσατε να είχατε μπλέξει;

Ακριβώς. Ημουν σε κύκλους όπου υπήρχαν ναρκωτικά. Ο αθλητισμός – σε πρώτη φάση και αργότερα η μουσική – με έχει σώσει από αυτό το σκοτεινό κομμάτι. Το έχω ζήσει πολύ έντονα. Οταν είσαι ευάλωτος, σε χωρίζει μια λεπτή γραμμή από την άβυσσο. Είχα όμως κάτι που μου έδινε ζωή, στόχο. Δεν ήθελα να είμαι ένας άνθρωπος που δεν θα έχει ένα όραμα. Που θα ζούσε μόνο για να επιβιώσει. Δεν μου έφτανε.

Υπήρχαν παιδιά στο περιβάλλον σας που δεν τα κατάφεραν όπως εσείς;

Βέβαια. Επίσης αυτό ήταν ένα κομμάτι που προσπαθούσα να αφήσω έξω από τη ζωή μου. Μέχρι και πρόσφατα είχα παρέες που κινούνταν στο περιθώριο. Ημουν ίσως η μόνη που δεν έκανα χρήση ουσιών. Ισως και από φόβο, γιατί δεν ήθελα να γίνω αυτό που έβλεπα μπροστά μου. Διαπίστωσα ότι δεν μπορώ να συνυπάρξω, αφού μου στερούσε οποιαδήποτε δυνατότητα εξέλιξης.

Ωστόσο η ραπ, με την οποία ασχολείστε, είναι ένας χώρος συνυφασμένος με ό,τι περιγράφετε. Πώς καταφέρνετε να κάνετε την τέχνη σας χωρίς να εμπλέκεστε με κομμάτια που δεν σας αφορούν;

Αυτή είναι η αλήθεια. Συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν την ίδια φιλοσοφία με εμένα. Καταφέρνω να απομονώνομαι και να κάνω αυτό που θέλω. Η ραπ δεν εξυμνεί μόνο τα ναρκωτικά και το περιθώριο. Στέκεται, μέσα από τα τραγούδια, και απέναντι σε αυτή τη μυθολογία. Υπάρχουν όλα, εσύ αποφασίζεις τι θα πάρεις, σε τι θα σταθείς από αυτά που θα ακούσεις.

Ολα είναι θέμα επιλογής.

Σίγουρα, και το πιστεύω βαθιά. Εμείς φτιάχνουμε τη ζωή μας. Ακόμα και αν βρεθείς στο μηδέν, μπορείς να χτίσεις, να δημιουργήσεις, τη διαδρομή που θες εσύ. Οι ευκολίες πάντα υπάρχουν, και είναι δέλεαρ. Πώς θα σταθείς στη δυσκολία είναι απόφαση, είναι επιλογή. Στη δική μου περίπτωση, για παράδειγμα, ήταν πολύ εύκολο να ακολουθήσω μια άλλη, πιο περίπλοκη διαδρομή. Η δικαιολογία είναι πάντα το δύσκολο παρελθόν, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε και η αναζήτηση διεξόδου. Εδώ όμως πρέπει να αποδείξεις ότι αυτή η ζωή που σου δόθηκε μπορεί να γίνει όπως την ονειρεύεσαι, αρκεί να προσπαθήσεις. Να μην ενδώσεις σε πειρασμούς που μόνο προβλήματα θα σου φέρουν. Δεν πείθομαι από φράσεις «μη με κρίνεις που κάνω χρήση, έχω περάσει δύσκολα κ.λπ.». Το παρελθόν μας δεν μπορεί να καθορίζει το μέλλον μας. Αυτό είναι το κλειδί για να βγεις από οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση.

Με τη ραπ γιατί ταυτιστήκατε;

Γιατί μιλούσε για βιώματα και συναισθήματα που με αφορούσαν. Αρχισα να ραπάρω με συστολή. Ηρθα στην Αθήνα για σπουδές – στο Παιδαγωγικό –, ανέβασα κάτι στο Facebook, το είδε ο «Θανάσιμος» (σ.σ.: κατά κόσμον Νίκος Χατζής) και μου πρότεινε συνεργασία. Κάπως έτσι άρχισα να ηχογραφώ, να γράφω, να μπαίνω πιο βαθιά. Η ραπ με έχει «χτίσει» ως άνθρωπο. Το λέω και συγκινούμαι. Πηγαίνω σε συναυλίες τώρα που ως είδος βρίσκεται σε άνοδο και λέω «κοίτα να δεις που η μουσική μας τελικά αφορά πολύ κόσμο». Θυμάμαι όταν ζούσα – έφηβη – στην Αρτα είχα πάει σε συναυλία του Λεξ στα Γιάννενα και από κάτω ήμασταν 60 άτομα! Εμένα αυτή η ραπ με αφορά, αυτή αγαπάω: που μιλάει για ιδανικά και αξίες.

Ποιοι καλλιτέχνες σάς έχουν επηρεάσει;

Πάρα πολλοί: οι «Λόγος Τιμής», ο «Εθισμός», ο «Θανάσιμος», ο «Novel 729». Μέσα από τα τραγούδια τους ένιωσα ότι δεν είμαι η μοναδική στον κόσμο που περνάει δύσκολες καταστάσεις, ότι μπορώ να τα καταφέρω όπως τόσοι άλλοι. Μου πρόσφεραν μια λαβή για να κρατηθώ. Ενα μότο που αγαπώ είναι το: «Αν ένας το ‘χει κάνει, μπορείς να το κάνεις κι εσύ. Και αν δεν το έχει κάνει κανείς, μπορείς να το προσπαθήσεις». Η ραπ και ο αθλητισμός μού το έμαθαν καλά αυτό. Ασχολούμαι – και με τα δύο – για τους ίδιους λόγους και παίρνω τα ίδια συναισθήματα. Είμαι πολύ τυχερή γιατί μέσα από τη μουσική μπορώ να αποτυπώσω όσα έχω ζήσει, τα οποία δεν θα μπορούσα να τα πω σε κανέναν. Βάζοντάς τα σε στίχους, τα ξόρκισα, κατά κάποιον τρόπο.

Μαζί με τον αθλητισμό και τη μουσική διατηρείτε, με τον αδελφό σας, μια επιχείρηση εστίασης. Δεν είναι λίγα τα επιτεύγματά σας αν σκεφτεί κανείς ότι είστε μόλις 25 ετών. Είστε παιδί του αγώνα.

Ωραία παρατήρηση. Δεν είναι όμως μόνο ο αγώνας για επιβίωση, όπως είπα, αλλά κυρίως η συναισθηματική ανάγκη που με οδηγεί. Το μαγαζί – «Ο Γιατρός της Πείνας» – απορροφά πολλές ώρες από τη μέρα μου, γιατί θέλουμε να προσφέρουμε το καλύτερο. Οπότε οι απαιτήσεις είναι κι εκεί υψηλές.

Δεν παίζετε όμως ραπ.

Οχι, παίζουμε κλαρίνα. Είναι ένα είδος μουσικής με το οποίο έχω μεγαλώσει. Τώρα ετοιμάζω κάτι που θα μπλέκει τη ραπ με το κλαρίνο, το οποίο παίζει ο αδελφός μου.

Το περιμένουμε.  

Καλή επιτυχία – την αξίζετε!