«Συνήθως έχω ζήσει αυτό που τραγουδάω»

Λίγο πριν αρχίσει το lockdown, στις 13 Μαρτίου το 2020, ο Κώστας Τριανταφυλλίδης έκανε το βήμα των προσωπικών εμφανίσεων στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο. Τα περιοριστικά μέτρα που είχαν επιβληθεί διέκοψαν τις εμφανίσεις του. Από τότε ο καλός τραγουδιστής λέει ότι προσπαθούσε να διατηρήσει εκείνη τη φωτιά που είχε ανάψει. Τώρα επιδιώκει ξανά σιγά-σιγά την αυτονόμησή του έχοντας την πολύτιμη εμπειρία των εξαιρετικών συνεργασιών δίπλα σε σπουδαία ονόματα του χώρου. Εχοντας την εμπιστοσύνη των δημιουργιών που του έδωσαν τα τραγούδια τους – όπως ο Μίνως Μάτσας, ο Χρήστος Λεοντής, ο Νίκος Ζούδιαρης κ.ά. – ο Κώστας Τριανταφυλλίδης δοκιμάζει τις δυνάμεις του σε προσωπικές εμφανίσεις στο Θέατρο Αλσος. Η παράσταση που θα παρουσιάσει με τους Πασχάλη Παπαζούδη – πιάνο/ενορχηστρώσεις, Αντώνη Αυγερινό – κιθάρες, Αντώνη Καλιούρη – πνευστά, Ορφέα Σιέρρα – τύμπανα, Γιάννη Σταματογιάννη – μπουζούκι, έχει τίτλο «Πάμε λοιπόν να γράψουμε Ιστορία…». Στίχος από την πιο πρόσφατη επαφή με τους ακροατές, την «Ιστορία» σε στίχους της Σοφίας Καψούρου και μουσική του Μίνου Μάτσα, που ακούγεται στην τηλεοπτική σειρά του ΣΚΑΪ «Πανθέοι».

«Υπάρχει μια κίνηση και όλο αυτό σού δίνει τη δυνατότητα να πάρεις την πρωτοβουλία για το επόμενο βήμα. Να σταθώ δηλαδή στο κοινό μέσα από παραστάσεις που έχουν ως πυρήνα το προσωπικό ρεπερτόριο. Αλλά αυτό το δίνει ο χρόνος και τα τραγούδια που πήραν τη θέση τους» λέει ο Κώστας Τριανταφυλλίδης. Για την ακρίβεια, ο κόσμος τα αγκάλιασε όπως το «Ονειρο απατηλό», την «Ιστορία», που ερμήνευσε με εξαιρετικό τρόπο. «Θέλω να συστηθώ από μία πτυχή του εαυτού μου η οποία είναι άγνωστη στον πολύ κόσμο. Συστήθηκα μέσα από το τραγούδι των Καλδάρα – Παπαγιαννοπούλου που ακούστηκε στην ταινία “Ευτυχία” σε διασκευή του Μίνου Μάτσα και με μια ξεχωριστή προσέγγιση. Ας είμαστε ειλικρινείς, ήταν ένα παράτολμο βήμα. Το έργο του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου είναι τεράστιο. Το “Ονειρο απατηλό” έχει ακουστεί από τις σπουδαίες φωνές του Γιάννη Καλατζή και του Σταμάτη Κόκοτα σημειώνοντας πολύ μεγάλη επιτυχία».

Εκτός από το ρίσκο που πήρε, όπως λέει, ήταν για εκείνον και μια μεγάλη πρόκληση. «Εκείνη την εποχή είχα άγνοια κινδύνου. Δεν ήθελα να το πω με την παλιά εκτέλεση αλλά η νέα που πρότεινε ο Μίνως με ιντρίγκαρε. Μου έδειξε έναν δρόμο διαφορετικό, μπήκα σε αυτόν τον κόσμο». Επειτα από αυτή τη νέα σύσταση στο κοινό ήρθαν για τον Κώστα Τριανταφυλλίδη οι μεγάλες εμφανίσεις δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα, στον Μίλτο Πασχαλίδη, στον Χρήστο Λεοντή, στον Μίνω Μάτσα τροφοδοτώντας τη σχέση του με τους μουσικόφιλους. «Ολα αυτά που με έφεραν στο μεγάλο κοινό θα παρουσιάσω, δίπλα σε αυτά που αγαπάω πάρα πολύ και τα φέρω από μικρό παιδί. Τις αναφορές μου δηλαδή. Τραγούδια που έχω γράψει, που αγάπησα από τις συνεργασίες που έχω κάνει, αλλά και εκείνα που μου διαμόρφωσαν την μουσική μου ταυτότητα». Οπως του 1999, που ήταν η πρώτη του μεγάλη συνεργασία με τη Μαρινέλλα. Ακολούθησαν συνεργασίες με τη Σωτηρία Λεονάρδου, τον Αντώνη Καλογιάννη, τον Γιάννη Σπανό, τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Δημήτρη Μητροπάνο.

Τραγούδι και βίωμα

«Το λαϊκό τραγούδι με αφορά. Εκείνο που αγάπησα, με τον τρόπο που το έχω προσεγγίσει και αυτό που με έχει κάνει εμένα να συγκινηθώ. Ο,τι δηλαδή ξεκινάει από πραγματική ανάγκη, που είναι ατόφιο, καθαρό αυτό που περιγράφει. Κάναμε πριν από λίγες μέρες μια συναυλία με τον Γιώργο Νταλάρα σε ένα αφιέρωμα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Μελετούσα τα τραγούδια του για τη συναυλία – όπως κάνω συνήθως – και διαπίστωσα πως οι σπουδαίοι αυτοί τραγουδιστές ήταν κομμάτι της ιστορίας που περιέγραφαν. Δεν την διάβασαν κάπου, την έζησαν οι ίδιοι. Εννοούν κάθε λέξη από τους στίχους που τραγουδούν. Είναι οι ίδιοι η ιστορία που τραγουδούν. Το βίωμα δηλαδή» λέει.

Αυτό επιχειρεί να κάνει και ο ίδιος κάθε φορά που ανεβαίνει στη σκηνή. Να φέρει δηλαδή τους ήχους και τις εικόνες από τα πρώτα παιδικά χρόνια που έζησε στην Τασκένδη, αλλά και τις ιστορίες που σμίλευσαν τα καλλιτεχνικά του όνειρα. «Αυτά που με χάραξαν και που δεν βγαίνουν συνειδητά. Βρίσκουν όμως τον τρόπο και αναδύονται γιατί είναι πολύ ισχυρά αποτυπωμένα στην κυτταρική μνήμη. Αυτή από την οποία δεν μπορείς να απομακρυνθείς αν θες να υπάρχεις με ουσία στην τέχνη που έχεις επιλέξει για να εκφραστείς. Συνήθως έχω ζήσει αυτό που τραγουδάω. Οπως για παράδειγμα το “Μ’ ένα όνειρο τρελό ξεκινήσαμε και οι δυο μας” που βλέπω την πορεία των γονιών μου αλλά και κομμάτια από τη δική μου πορεία».