«Διανύουμε περίοδο άνθησης των μουσικο-θεατρικών έργων»

Ενα από τα δημοφιλέστερα off-Broadway μιούζικαλ, το «The Last Five Years», επιστρέφει στην Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής από τις 20 Μαρτίου. Αυτό το έντονα συναισθηματικό μιούζικαλ δωματίου του Τζέισον Ρόμπερτ παρουσιάζεται σε μουσική διεύθυνση Μιχάλη Δημόπουλου και σκηνοθεσία Δημήτρη Δημόπουλου. Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ερμηνεύουν οι Βάσια Ζαχαροπούλου και Πάρις Παρασκευάδης, oι οποίοι μιλούν για τη γλυκόπικρη ερωτική ιστορία δύο νέων καλλιτεχνών, από το πρώτο τους ραντεβού μέχρι το τελευταίο αντίο.

Πώς χειρίζεστε τον ρόλο σας;

Βάσια Ζαχαροπούλου: Αξιοποίησα προβολές από τη δική μου ζωή στην αντίστοιχη ηλικιακή περίοδο με αυτήν της Κάθι προκειμένου να υπενθυμίσω στον εαυτό μου πώς ερωτευόμουν στα 23 μου, πώς ένιωθα στις πρώτες μου ακροάσεις, πώς αντιμετώπιζα τη ζωή και τις προκλήσεις της χωρίς τις εμπειρίες που απέκτησα από τότε μέχρι σήμερα.

Συνειδητοποίησα τελικά ότι οι εμπειρίες αυτές είναι που με βοήθησαν να μπορώ να γυρίσω πίσω και να βιώσω τα όσα βιώνει η ηρωίδα μου.

Πάρις Παρασκευάδης: Ο Τζέιμι είναι ένας εικοσάρης στο απόγειο της επιτυχίας και όλα μοιάζουν να κινούνται πολύ γρήγορα για αυτόν. Είναι ένας ρόλος που φαινομενικά είναι αρκετά ανεξάρτητος και δυναμικός αλλά σε βάθος είναι και αυτός εύθραυστος και έχει αρκετές ευαισθησίες, κάτι που δυσκολεύεται ή επιλέγει να μην εκφράσει. Μέσω της αγάπης του όμως για τη συγγραφή συχνά μπορεί και εκφράζεται πιο ελεύθερα. Είναι εύκολο, λοιπόν, κάποιος να «αναγνώσει» τον Τζέιμι ως έναν απλώς εγωκεντρικό, δυναμικό και πετυχημένο εικοσάρη αλλά η αλήθεια είναι πως είναι πολύ περισσότερα από αυτό και κρατά κρυφές αρκετές πτυχές της προσωπικότητάς του.

Αυτή η αντίθετη πορεία αφήγησης των δύο συντρόφων τι συμβολίζει για εσάς; Είναι ίσως αντιπροσωπευτική της διαφορετικής οπτικής στα πράγματα και τον έρωτα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών;

Β.Ζ.: Ετσι ακριβώς αισθάνομαι κι εγώ αυτή τη χρονική αναστροφή, ως έναν τρόπο να αναδειχθεί η διαφορετική οπτική που βιώνουν αυτοί οι δύο άνθρωποι τις όποιες καταστάσεις. Παράλληλα, είναι ένας τρόπος να υπογραμμιστούν οι αντιθέσεις. Στην έναρξη του έργου βλέπουμε την Κάθι στον καναπέ του σπιτιού της να βιώνει πολύ επώδυνα τον χωρισμό της από τον Τζέιμι και αμέσως μετά βλέπουμε τον Τζέιμι απόλυτα χαρούμενο να τραγουδάει πόσο ευτυχισμένος είναι που γνώρισε την Κάθi και να κάνει όνειρα για το μέλλον τους. Είναι σαν ο Μπράουν να μας κλείνει το μάτι για την ειρωνεία της ζωής.

Π.Π.: Αυτή η αντίθετη πορεία αφήγησης, για μένα, ενισχύει την αίσθηση της ονειρικής ανάμνησης, κάτι που μας κάνει να αναρωτιόμαστε εάν όλα αυτά που βλέπουμε συνέβησαν στα αλήθεια.

Η αίσθηση αυτή κορυφώνεται κατά τη μοναδική στιγμή της συνάντησης των δύο χαρακτήρων, της Κάθι και του Τζέιμι, τη στιγμή του γάμου τους, τη στιγμή τομής των δύο αφηγήσεων. Είναι όλα τόσο ιδανικά εκείνη τη στιγμή, κάτι που την κάνει να φαίνεται ίσως ακόμα πιο μάταιη αφού γνωρίζουμε από την πρώτη κιόλας στιγμή του έργου ότι η σχέση αυτή έχει τελειώσει. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα κάνει έναν τέτοιο διαχωρισμό ανάλογα με το φύλο και χωρίς να θέλω να ενισχύσω κάποια σεξιστικά στερεότυπα ίσως θα μπορούσαμε να πούμε πως κάποιες φορές οι γυναίκες έχουν μια πιο αναλυτική ματιά απέναντι στα πράγματα σε αντίθεση με τους άνδρες που μπορεί να σκέφτονται λιγότερο.

Στα πέντε χρόνια που θέτει ως όριο για τον έρωτα ο Τζέισον Ρόμπερτ Μπράουν, θεωρείτε ότι μπορεί ένας έρωτας να ανάψει και να σβήσει;

Π.Π.: Είναι ένα απόλυτα λογικό διάστημα μέσα στο οποίο μπορούν να συμβούν πάρα πολλά πράγματα και μια δυνατή σχέση μπορεί να ξεκινήσει να φθείρεται σιγά σιγά μέχρι να φτάσει στο οριστικό τέλος της.

Είναι στα χέρια των ανθρώπων να αντισταθούν σε αυτήν τη χρονική φθορά, κάτι που είναι φυσιολογικό και πολύ πιθανό να συμβεί σε όλες τις σχέσεις. Κάποιες φορές πρέπει πραγματικά να παλέψεις για την αγάπη και πιστεύω πως η αληθινή αγάπη είναι κάτι που χτίζεται και μεγαλώνει με τα χρόνια και φυσικά διαφέρει κατά πολύ από την έννοια του έρωτα.

Β.Ζ.: Ενας έρωτας μπορεί να ανάψει και να σβήσει και σε μία εβδομάδα πιστεύω, γι’ αυτό και θεωρείται έρωτας. Εχω μία πολύ ρομαντική οπτική για τον έρωτα και θα ευχόμουν σε κάθε άνθρωπο να ερωτευτεί έστω και μία φορά στη ζωή του. Θαυμάζω τους ανθρώπους που είναι «ικανοί» να ερωτεύονται όσα χρόνια και να περάσουν, σε όποια ηλικία και να είναι. Θέλει τόλμη ο έρωτας.

Νομίζω πώς η πενταετία είναι μία χρονική περίοδος ικανή να δείξει αν δύο άνθρωποι θα προχωρήσουν μαζί ή αν μετά τον πρώτο έρωτα δεν υπήρξε κάτι πιο βαθύ να τους κρατήσει σε κοινή πορεία. Προσωπικά, αποφάσισα με τον σύντροφό μου να προχωρήσουμε στη δημιουργία οικογένειας μετά από πέντε χρόνια σχέσης. Τυχαίο γεγονός βέβαια αλλά άπτεται της συζήτησης περί πενταετίας. Πριν γνωρίσω τον σύζυγό μου οι σχέσεις μου είχαν διάρκεια κατά μέσον όρο τα 2-3 έτη. Είναι και για εμένα η πρώτη φορά που εμπλέκομαι σε σχέση που – πλέον – ξεπερνάει τα 5 έτη.

To «Τhe Last Five Years» αποτελεί μιούζικαλ. Στην Ελλάδα, κατά τη γνώμη σας, το είδος αρχίζει να ανθεί ή συχνά περιορίζεται σε κακέκτυπα του εξωτερικού;

Β.Ζ.: Αισθάνομαι ότι διανύουμε μία περίοδο άνθησης των μουσικοθεατρικών θεαμάτων γενικότερα. Δυστυχώς, δεν έχουμε τους ίδιους οικονομικούς πόρους εγχώρια πέραν ελάχιστων εξαιρέσεων φορέων όπως η Εθνική Λυρική Σκηνή ή η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, προκειμένου να υποστηρίξουμε παραγωγές εφάμιλλες με αυτές του εξωτερικού. Υπάρχουν όμως η τεχνογνωσία και το καλλιτεχνικό δυναμικό και ένα κοινό που υποστηρίζει τα θεάματα αυτού του είδους.

Π.Π.: Στην Ελλάδα είναι αλήθεια πως τα τελευταία χρόνια βλέπουμε ολοένα και περισσότερες παραγωγές μιούζικαλ και η ανταπόκριση του κοινού είναι θερμή. Είναι σκληρή η λέξη «κακέκτυπο» αλλά αυτό που θα μπορούσα να πω είναι πως συχνά οι παραγωγές περιορίζονται μόνο σε πολύ γνωστά ή «κλασικά» μιούζικαλ και το ελληνικό κοινό συχνά αγνοεί την ύπαρξη ενός ρεπερτορίου διαφορετικού.