«Του άρεσε το έργο;»

«Πάσα υπόδειξη όχι μόνο ευπρόσδεκτη αλλά και πολύτιμη». Ετσι έκλεινε το Γλωσσίδι του προηγούμενου Σαββάτου. Η Θάλεια Μέλις λοιπόν, φίλη της στήλης, κάποτε μαθήτριά μου (αν και περίπου ομήλική μου), εξαιρετική μεταφράστρια και, επιπλέον, παλιά Κυψελοπατησιώτισσα, μου επισήμανε αρκετές παραλείψεις σε ό,τι αφορά την ευρύτερη περιοχή της οδού Πατησίων. Υπήρχαν λοιπόν επίσης η «Αττική» στην οδό Αμοργού, τώρα θέατρο, το θερινό «Lido», στη στάση Καλλιφρονά ή ίσως Λυσσιατρείο, καθώς και ο «Αχιλλεύς» (όχι «Αχιλλέας», όπως εκείνος στην Αχαρνών), αμέσως μετά την πλατεία Αμερικής, δίπλα στο κλαμπ «ΑΒC». Και βέβαια, τεράστια παράλειψη το «Roxy», στην πλατεία Κυψέλης. Παράλειψη μάλιστα ανεπίτρεπτη, αν σκεφτεί κανείς ότι το «Roxy» έχει απαθανατιστεί σε μια πασίγνωστη σκηνή του ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του ΄60.

Στην ταινία λοιπόν «Χτυποκάρδια στο θρανίο», γνωστή και από τη θρυλική σκηνή με τον Γιώργο Κωνσταντίνου και το προφιτερόλ, η Λίζα Πετροβασίλη (Βουγιουκλάκη), αν και έχει παντρευτεί τον καθηγητή της Ιατρικής και αρκετά μεγαλύτερό της Δημήτρη Παπαδόπουλο (Παπαμιχαήλ), συνεχίζει να πηγαίνει στο σχολείο, προκειμένου να πάρει το απολυτήριό της. Ούτε στο σχολείο ξέρουν ότι είναι παντρεμένη, ούτε ο σύζυγός της ξέρει ότι κάθε πρωί πηγαίνει σχολείο! Εντάξει, τραβηγμένο από τα μαλλιά, αλλά μην τα ψάχνουμε τώρα κάτι τέτοια. Ο γυμνασιάρχης (Θόδωρος Μορίδης) καλεί τη Λίζα στο γραφείο του να την επιπλήξει επειδή το προηγούμενο βράδυ την είδε «στο Roxy», πιασμένη χεράκι χεράκι μ΄ έναν άντρα (τον σύζυγό της βέβαια, σιγά τώρα μη…), ο καθηγητής κύριος Γκίκας (αν θυμάμαι καλά το όνομά του), ο οποίος καθόταν λίγες σειρές πιο πίσω. Με νάζι η Βουγιουκλάκη ρωτάει: «Του άρεσε το έργο;», για να λάβει την απάντηση: «Το έργο τού άρεσε. Αυτό που δεν του άρεσε ήταν να βλέπει μια μαθήτρια του κολεγίου μας…», κ.λπ., κ.λπ. Ολα αυτά λοιπόν, τα φοβερά και τρομερά, είχαν συμβεί, κατά το σενάριο, στο «Roxy», το οποίο εγώ, ο απαράδεκτος, ξέχασα να περιλάβω στο οδοιπορικό μου.

Επίσης, έλαβα επιστολή από τον κύριο Μιχάλη Νικολάου, πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου Αρτας, ο οποίος επισημαίνει ότι δεν αναφέρθηκα στους κινηματογράφους των παρυφών της λεωφόρου Βουλιαγμένης («Ορφέας», «Ατλαντίς», «Νανά», κ.ά.). Νομίζω όμως ότι έχω διευκρινίσει πως δεν μπορούσα να επεκταθώ πέραν ενός ορισμένου «γεωγραφικού» ορίου. Κι αυτό, επειδή στους καθ’ όλα αξιόλογους κινηματογράφους άλλων περιοχών δεν είχα ποτέ –ή σχεδόν ποτέ– πάει, και επομένως θα έλειπε το προσωπικό/βιωματικό στοιχείο. Στην ίδια επιστολή, ο κ. Νικολάου με προτρέπει να αναφερθώ και στα νυχτερινά κέντρα της εποχής, κλαμπ και άλλα, και κυρίως εκείνα της περιοχής του Συντάγματος. Είπαμε, παιδιά: βιωματική, βιωματική η αναδρομή, αλλά μην την ξεχειλώσουμε κιόλας!

Ας τελειώσω, λοιπόν, το οδοιπορικό στους κινηματογράφους που δεν υπάρχουν πλέον με κάτι ακόμα, που και αυτό το οφείλω στη Θάλεια Μέλις. Μου υπενθύμισε ότι ο «Ατλας», γωνία 3ης Σεπτεμβρίου και Ιουλιανού, είχε μετατραπεί για ένα διάστημα σε θερινό θέατρο του Κάρολου Κουν.

Η έμμηνος ρήση

Υπέροχο, αν εξαιρέσουμε τους πλατειασμούς.

Ερνέστο Σάμπατο για ένα… δίστιχο.