Το θαύμα των «πράσινων» γκολκίπερ

^«Γέννησε» έναν ήρωα για τον Παναθηναϊκό ο ανεπανάληπτος ημιτελικός με τον ΠΑΟΚ. Σε μια βραδιά που δεν πήγαινε τίποτα καλά, που ο τελικός είχε απομακρυνθεί –αν όχι χαθεί– για τα καλά, που ο ΠΑΟΚ ήταν επιβλητικός απέναντί του, όλα γύρισαν τούμπα. Ξαφνικά. Απροσδόκητα. Ενα σουτ του Λημνιού, η μπάλα στη γωνία και μετά… Ντραγκόφσκι. Εκείνος ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής μιας πρόκρισης που θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια, λόγω του τρόπου του οποίου ήρθε. Ο πολωνός τερματοφύλακας έπιασε τρία πέναλτι του ΠΑΟΚ και όχι… όποια κι όποια. Αν σε ένα απ’ αυτά οι παίκτες του Λουτσέσκου είχαν ευστοχήσει, ο ΠΑΟΚ θα ήταν στον τελικό της 18ης Μαΐου. Κι όμως, ο Ντραγκόφσκι ύψωσε το ανάστημά του στις εκτελέσεις των Ντεσπόντοφ, Οζντόεφ και Οτο. Είπε ένα τεράστιο «όχι», πριν ο Σαμάτα στείλει την μπάλα άουτ και τον Παναθηναϊκό στον τελικό.

Ο Παναθηναϊκός για τρίτη φορά μέσα στην ίδια σεζόν παίρνει μια πρόκριση σε διαδικασία των πέναλτι. Τον Αύγουστο στη Μασσαλία απέναντι στη Μαρσέιγ στον τρίτο προκριματικό γύρο του Champions League. Τον Ιανουάριο στο Καραϊσκάκη απέναντι στον Ολυμπιακό για το Κύπελλο και το βράδυ της Τετάρτης με τον ΠΑΟΚ στη Λεωφόρο για τον ίδιο θεσμό. Τρεις προκρίσεις, με τρεις διαφορετικούς τερματοφύλακες: ο Μπρινιόλι στη Γαλλία, ο Λοντίγκιν στο Φάληρο, ο Ντραγκόφσκι στο «Απόστολος Νικολαΐδης».

Υπάρχει μία άγνωστη ιστορία, την οποία ελάχιστοι αντιλήφθηκαν μέσα στην… τρέλα της Τετάρτης και αφορά τους τερματοφύλακες του Παναθηναϊκού. Και το πώς φτάσαμε τελικά να γίνει ο Ντραγκόφσκι ο ήρωας της πρόκρισης. Κατά τη διάρκεια της παράτασης κι ενώ το σκορ ήταν στο 0-1 (αν τελείωνε έτσι και πάλι θα πήγαινε στα πέναλτι) ο Παναθηναϊκός είχε δικαίωμα για μία ακόμα αλλαγή. Και μεταξύ των παικτών που έκαναν ζέσταμα ήταν και ο Γιούρι Λοντίγκιν, ο αναπληρωματικός τερματοφύλακας του Παναθηναϊκού. Ο Τερίμ τον είχε σηκώσει για ζέσταμα προκειμένου να τον βάλει αντί του Ντραγκόφσκι αν χρειαζόταν η διαδικασία στα πέναλτι. Οχι γιατί δεν εμπιστευόταν τον Πολωνό, αλλά γιατί ο ίδιος ο Ντραγκόφσκι του είχε παραπονεθεί λίγα λεπτά νωρίτερα πως έχει ενοχλήσεις στο πόδι. Και θα προτιμούσε ο Τερίμ να βάλει έναν τερματοφύλακα χωρίς ενοχλήσεις, που λίγο καιρό νωρίτερα είχε λάβει και πάλι μέρος στη διαδικασία των πέναλτι και μάλιστα είχε πιάσει ένα στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό.

Ωστόσο τα πάντα άλλαξαν στο δεύτερο γκολ του ΠΑΟΚ. Ο Δικέφαλος σκόραρε το 0-2 στο 105′ και είχε πια σκορ πρόκρισης στα χέρια του. Χρόνος δεν υπήρχε, ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν απεγνωσμένα ένα γκολ για να μείνει ζωντανός, άρα κάθε σκέψη αλλαγής τερματοφύλακα θα έπρεπε να εγκαταλειφθεί. Οπως και έγινε, αφού στα επόμενα δευτερόλεπτα ο Τερίμ έβγαλε τον Μπερνάρ για να βάλει τον Γερεμέγεφ ώστε να παίξει με δύο επιθετικούς. Και λίγο αργότερα, λίγο πριν αρχίσει η διαδικασία των πέναλτι, ο τούρκος προπονητής γύρισε προς τον Ντραγκόφσκι και ήταν… ξεκάθαρος: «Δε με νοιάζει αν πονάς».

Δεν ήταν σύμπτωση

Στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Και σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να είναι σύμπτωση. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο, λοιπόν, το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός πήρε τρεις προκρίσεις σε πέναλτι με τρεις διαφορετικούς τερματοφύλακες.  Μετά το τέλος του ημιτελικού με τον ΠΑΟΚ υπήρχε ένας άνθρωπος που έτρεξε να αγκαλιάσει τον Ντραγκόφσκι. Και έκλαιγε στην αγκαλιά του τερματοφύλακα του Παναθηναϊκού. Ηταν ο Γιώργος Μουντάκης. Προπονητής τερματοφυλάκων στους Πράσινους από το 2020 έως και σήμερα. Ενας άνθρωπος παθιασμένος με τη δουλειά του, ένας επαγγελματίας που κατάγεται από τα Χανιά και έκανε τα πρώτα του βήματα εκεί, τη σεζόν 2008-2009 στη Γ’ Εθνική, πριν τον πάρει ο Πλατανιάς. Ακολούθησαν Κέρκυρα, Εργοτέλης, Αστέρας Τρίπολης και Λαμία, πριν ο Παναθηναϊκός του χτυπήσει την πόρτα και τον κάνει δικό του.

Πάντα εκεί

Ο Μουντάκης έχει κερδίσει το στοίχημα με όλους τους προπονητές. Τον Μπόλονι, τον Γιοβάνοβιτς, τώρα τον Τερίμ. Κανένας δεν ζήτησε να αλλάξει ο προπονητής τερματοφυλάκων, κανένας δεν έφερε κάποιον δικό του, αφού γνώριζαν τη δουλειά του Μουντάκη. Μια δουλειά που εκτός από το αγωνιστικό κομμάτι, γίνεται και στο ψυχολογικό. Οι τερματοφύλακες του Παναθηναϊκού στέκονται απέναντι στον αντίπαλο νιώθωντας πως θα τον κερδίσουν ή τουλάχιστον πως θα τους είναι δύσκολο να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα του. Και καμιά φορά αξίζει μια ματιά… πίσω από τις κάμερες, εκεί που ο Μουντάκη και οι Μουντάκηδες όλου του κόσμου κάνουν την πιο αθόρυβη, αλλά πολλές φορές και πιο σημαντική δουλειά.