Το μυθιστόρημα που δεν μπορεί να σώσει ούτε η Μάργκαρετ Ατγουντ

Ασθενοφόρα ουρλιάζουν στους άδειους δρόμους της Νέας Υόρκης. Σοροί στοιβάζονται σε φορτηγά ψυγεία χωρίς σήμανση. Καθώς οι θάνατοι από το Covid κλιμακώνονται, η πόλη μπαίνει σε καραντίνα. Και, για μια ώρα κάθε βράδυ, οι κάτοικοι μιας ερειπωμένης πολυκατοικίας στο Lower East Side του Μανχάταν συγκεντρώνονται στην ταράτσα τους και λένε ιστορίες καθώς η πανδημία μαίνεται.

Αυτό είναι το δραματικό σκηνικό του συλλογικού μυθιστορήματος «Fourteen Days» (Δεκατέσσερις Ημέρες), το οποίο συνεπιμελήθηκαν οι Μάργκαρετ Ατγουντ και Ντάγκλας Πρέστον, καλώντας 36 αμερικανούς και καναδούς συγγραφείς να συνεισφέρουν με τις ιστορίες και τους χαρακτήρες τους. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα ονόματα των Ατγουντ, Ντέιβ Εγκερς, Τζον Γκρίσαμ, Σκοτ Τούρο, Ερικα Γιονγκ.

Το «Fourteen Days» ως «μια γιορτή της ποικιλομορφίας των βορειοαμερικανών συγγραφέων» και «μια γιορτή της δύναμης των ιστοριών» όπως το προβάλλουν οι επιμελητές – συγγραφείς του παραπέμπει στο «Δεκαήμερο» του Βοκάκιου. Το μεσαιωνικό αριστούργημα κατά το οποίο η νεανική συντροφιά του 14ου αιώνα για να ξεφύγει από τον Μαύρο Θάνατο που μαστίζει τη Φλωρεντία καταφεύγουν σε μια βίλα στην εξοχή για δύο εβδομάδες, κατά τη διάρκεια των οποίων αφηγούνται ζωηρές ιστορίες. Ομως, σύμφωνα με τους «Times» του Λονδίνου, παρά τις ομοιότητες με αυτό το σκηνικό, οι «Δεκατέσσερις Ημέρες» είναι μια διαφορετική παραγωγή και η αφήγηση είναι στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη αδυναμία του βιβλίου.

Η πιο διασκεδαστική κωμωδία έρχεται από τη Ρέιτσελ Βέιλ, με τη μορφή μίας φαινομενικά συγχαρητήριας αλλά στην πραγματικότητα καυστικής επιστολής από μια εξαπατημένη σύζυγο προς τον πρώην σύζυγό της και την πρώην καλύτερή της φίλη την ημέρα του γάμου τους. Ομως αυτό που είναι εντυπωσιακό στις περισσότερες ιστορίες είναι η χαμηλή στάθμη της αφηγηματικής ζωντάνιας τους ή του φανταστικού τόνου τους. Παρόλο που οι ιστορίες σφύζουν από παραφυσικές και αλλόκοτες στροφές η γραφή παραμένει κυρίως πεζή.

Γυναίκα – αράχνη

Προαισθήματα και εμφανίσεις κατέχουν εξέχουσα θέση: μια καλόγρια που οσμίζεται το πλησίασμα του θανάτου, μια παλιόγρια που λέγεται ότι είναι άγγελος, η συνάντηση με ένα φάντασμα κατά την επίσκεψη στον ιστορικό χώρο του Αλαμο. Αλλά τίποτα από όλα αυτά τα ανατριχιαστικά δεν αναπτύσσεται πέρα από το αχνό ανέκδοτο. Παρά τη συμβολή της ίδιας της Μάργκαρετ Ατγουντ – παρατηρούν οι «Times» – που αναφέρεται σε μια παράξενη γυναίκα-αράχνη να δίνει μια σύντομη αναφορά σε έναν ελληνικό μύθο και σε παραλληλισμούς μεταξύ της ύφανσης και της γραφής.

ΕΦΗ ΦΑΛΙΔΑ