Εχουμε πολλά να δούμε ακόμα

Είναι σύνηθες στην Ελλάδα κάποιος να βιάζεται να βγάλει συμπεράσματα με ευκολία. Καταλάβαινες από την ατμόσφαιρα πριν από το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ πως ο οργανισμός του Παναθηναϊκού και κυρίως οι οπαδοί του ανυπομονούσαν όχι απλώς για το παιχνίδι και μια ενδεχόμενη νίκη της ομάδας τους, αλλά για να… ισοπεδώσουν τον Ολυμπιακό με μεγάλη διαφορά. Γινόταν περισσότερο αντιληπτό όταν η διαφορά τρεις φορές ανέβηκε στους 14-15 πόντους. Το ΟΑΚΑ… διψούσε για να φτάσει στους 20-25, αλλά πολύ γρήγορα και τις τρεις φορές αυτή τη διαφορά τη μείωσε ο Ολυμπιακός. Και στο τέλος κόντεψε να πάρει ένα ματς στο οποίο ήταν στο -14, επτά λεπτά πριν από το φινάλε και χωρίς κανέναν σέντερ στο ρόστερ του!

Γιατί; Γιατί είναι μια ομάδα που ξέρουν ακόμα και οι… πέτρες πόσο σκληρή είναι. Και γιατί είναι τέτοια αυτά τα παιχνίδια, όταν και οι δύο σύλλογοι έχουν ομάδες όπως τις φετινές, που δύσκολα θα δούμε έναν εκ των δύο να κερδίζει με ευκολία και με άνεση. Ναι είναι αλήθεια πως ποιοτικά ο Παναθηναϊκός είναι σε ανώτερο επίπεδο από τον Ολυμπιακό και σίγουρα αυτό το μπάσκετ του Αταμάν, που δίνει ελευθερία στους παίκτες του, μπορεί να οδηγήσει σε βραδιές που η διαφορά θα ξεφεύγει απέναντι σε κάθε αντίπαλο. Αλλά εδώ μιλάμε για το μεγαλύτερο ντέρμπι της Ευρώπης. Και δόξα τω Θεώ θα τους δούμε πολλές φορές ακόμα να αγωνίζονται, ελπίζοντας σε παρόμοια παιχνίδια.

Οπως ελπίζουμε αυτά τα φετινά ματς του μπάσκετ να γίνουν οδηγός ώστε και τα ποδοσφαιρικά γήπεδα να ανοίξουν και σε αυτά να επικρατήσει η ίδια ατμόσφαιρα με αυτή που είδαμε στα τρία ντέρμπι έως σήμερα. Γιατί, αν εξαιρέσουμε τα υβριστικά συνθήματα που μάλλον ουτοπικό είναι να σκεφτόμαστε πως θα εκλείψουν, οι οπαδοί και στα δύο ματς του ΟΑΚΑ και στο ΣΕΦ πήραν άριστα.