Ωτοβλεψίες

Βιοτεχνία θεάματος

Από μια άποψη, ήταν η τέλεια καταιγίδα για να γίνει ζήτημα της εφήμερης ειδησεογραφίας και του σοσιαλμιντιακού στερεώματος: το ξέσπασμα του Γιώργου Νταλάρα μπροστά στις κάμερες. Μεζούρα δεν υπάρχει, αλλά ας πούμε ότι αρκετοί σχολιαστές πήραν το μέρος του: ο κορυφαίος τραγουδιστής έβγαινε από το στούντιο όπου μόλις είχε συμμετάσχει σε ραδιοφωνικό αφιέρωμα με αφορμή τα 40 χρόνια από τον θάνατο του Βασίλη Τσιτσάνη (στις 18 Ιανουαρίου). Οι τηλεοπτικοί ρεπόρτερ τον ρωτούσαν για τον προηγούμενο γύρο σχολίων που είχαν προκαλέσει οι αιχμές του για τραγουδιστές οι οποίοι συμμετέχουν σε διαφημίσεις φαγώσιμων, όπως τις εξέφρασε στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι!» της Σίσσυς Χρηστίδου (Mega). «Αυτό που κάνετε τώρα δεν το βρίσκετε αρκετά γελοίο; Για καθένα σας προσωπικά αλλά και για τα κανάλια που εκπροσωπείτε; Δεν είναι δημοσιογραφία αυτό…». Πολλοί γνωστοί αρθρογράφοι και σχολιαστές υπενθύμισαν ότι δεν κάνει τίποτε διαφορετικό από αυτό που έκανε στο παρελθόν, βάζοντας μπροστά από την εφήμερη τιποτολογία τη διαχρονική αξία του λαϊκού τραγουδιού. Παράλληλα, άλλοι τόσοι υπέδειξαν ότι οι νεαροί εργαζόμενοι των τηλεοπτικών συνεργείων έκαναν απλώς τη δουλειά τους και ότι οι συνθήκες αυτές απαιτούν άλλου είδους συζήτηση. Ο ερμηνευτής, λένε, θα μπορούσε να αποχωρήσει ευγενικά χωρίς να κάνει δηλώσεις απευθυνόμενος μάλιστα σε δημοσιογράφους («κι εσύ που είσαι χαριτωμένη») ή αρχές που παραδίδονται στα σπίτια από «τον παππού, τον πατέρα ή τον θείο». Για κάποιους τρίτους, πάλι, το γεγονός ότι έσπευσε να εκφράσει τη στήριξή του ο Παύλος Πολάκης μέσω Facebook – «Μπράβο Γιώργο Νταλάρα. Τα ίδια έχω πει εδώ και χρόνια» – πρόσθεσε μπαρούτι στην τεταμένη ατμόσφαιρα.

Σε κάθε περίπτωση, επιβεβαιώνεται ότι η βιοτεχνία του θεάματος ξέρει να τρέφει τον εαυτό της. Ενίοτε γίνεται η ίδια το «θέμα» της. Μέχρι να ξεχαστεί. Και να περάσει στο επόμενο επεισόδιο που θα ξεχαστεί αφήνοντας μηδαμινό αποτύπωμα.