Κάποιος τόσο ξεχωριστός

Σπάνια γράφω προσωπικά για τους ανθρώπους του θεάτρου που είχα/έχω την τύχη να συναντώ, να συνομιλώ και να «κλέβω» κάτι από τον μαγικό κόσμο που φέρουν.

Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος ήταν ίσως ο πρώτος τόσο ξεχωριστός που γνώρισα από την αρχή σχεδόν της δημοσιογραφικής μου πορείας. Επαιζε Ιονέσκο, «Ο βασιλιάς πεθαίνει», στο Εθνικό, στη Νέα Σκηνή. Πήγα στο σπίτι του με δέος και συγκίνηση να κάνουμε συνέντευξη – δεν είχε ακόμα μετακομίσει στην Καλλιτεχνούπολη. Τον έβλεπα από μικρή στη σκηνή – «Γλάρος» του Τσέχοφ, «Επιστάτης» του Πίντερ – και κάπως τον ταύτιζα με την ίδια τη θεατρική τέχνη.

Μια ισχυρή φιγούρα, ένα πηγαίο ταλέντο, ένας βαθιά ευαίσθητος άνθρωπος με κοινωνικές ανησυχίες και πάντα ένας εργάτης του θεάτρου. Με τον καιρό η εικόνα του έγινε πιο καθαρή αλλά και πιο οικεία. Συνομιλούσαμε συχνά, τον άκουγα να μου μιλάει για τον Κουν και τον Αριστοφάνη, για τους φίλους του στη δουλειά και στη ζωή, για τους συναδέλφους του που εκτιμούσε, για τον Διαμαντόπουλο, τον Καρακατσάνη, τον Μοσχίδη. Για τις τηλεοπτικές σειρές με τον Κώστα Κουτσομύτη, για τον Βασίλη Δημητρίου και τον Νίκο Καβουκίδη. Και φυσικά για την Αθηνά, την Ιωάννα, την Ελένη, τα εγγόνια του.

Με χιούμορ και αυτοσαρκασμό, με μια σπάνια αρχοντιά, μια ουσιαστική ευγένεια και μια γοητευτική πονηριά. Ανθρωπος που δεν χαριζόταν, ήταν και αυστηρός και απαιτητικός, αλλά καλοπροαίρετος και χαριτωμένος. Ηξερε πώς να παραμένει σύγχρονος, και μιλάμε γα έξι δεκαετίες διαρκούς θεατρικής παρουσίας με έργα, ρόλους και επιλογές που του επέτρεψαν να μην έχει απωθημένα. Ανοιχτός στη σκέψη, με λόγο καθαρό, διέσχισε αυτή τη ζωή όπως άλωσε και τη σκηνή. Είχε μια ισορροπία και εξέπεμπε μια πληρότητα. Οχι γιατί πίστευε πως πέτυχε, αλλά γιατί ήξερε διαρκώς να αναρωτιέται και να αμφισβητεί – τον εαυτό του πρώτα απ’ όλους αλλά και τη δουλειά του. Ηταν απλά κάποιος τόσο ξεχωριστός…

ΜΥΡΤΩ ΛΟΒΕΡΔΟΥ