«Δεν του έπαιρνες την μπάλα με τίποτα»

Ο Κώστας Νεστορίδης ήταν από τους τυχερούς καθώς τα όσα πρόσφερε στην ΑΕΚ και το ελληνικό ποδόσφαιρο αναγνωρίστηκαν όταν ακόμη ήταν εν ζωή. Οι κόποι του, οι θυσίες του, για τις οποίες πολλές φορές μιλούσε με συγκίνηση και περηφάνια, βρήκαν ανταπόκριση στον κόσμο που από την πλευρά του, τού χάρισε απλόχερα την αγάπη του. Και αυτό ήταν κάτι για το οποίο ο Νεστορίδης καμάρωνε. Και με το δίκιο του βέβαια. Είχε μεγάλο καημό να προλάβει να δει την ΑΕΚ ξανά στη Νέα Φιλαδέλφεια και κατάφερε όχι μόνο να δει τη μορφή του να παίρνει θέση στους πυλώνες της «Αγια-Σοφιάς», αλλά μπήκε μέσα στο γήπεδο στα εγκαίνια. Στην τελευταία μεγάλη υπόκλιση του κόσμου της ΑΕΚ προς το πρόσωπό του. Εκεί που διέσχισε τον αγωνιστικό χώρο σε αναπηρικό καροτσάκι και το κασκόλ της ΑΕΚ στα χέρια. Συγκινημένος και γεμάτος χαρά.

Πριν από μερικά χρόνια, σε παιχνίδι της Ενωσης είχε δηλώσει έξω από το παγωμένο ΟΑΚΑ: «Δεν έχω χάσει παιχνίδι και ούτε θα χάσω μέχρι να πεθάνω. Είμαι 89 ετών και δεν έχω χάσει παιχνίδι. Ετσι αγαπάω εγώ την ΑΕΚ». Και πράγματι, όσο άντεχε, δεν έχασε παιχνίδι.

«Ετσι αγαπάω εγώ την ΑΕΚ»

Πριν από περίπου ένα μήνα πήγε στο νοσοκομείο μετά από ένα ατύχημα που είχε μέσα στο σπίτι του. Κατά τη μεταφορά του με το ασθενοφόρο ο οδηγός τον ενημέρωσε ότι η ΑΕΚ έχανε με 0-1 από τη Μαρσέιγ. «Στο δεύτερο ημίχρονο θα τους κερδίσουμε», ήταν η απάντησή του όπως είχε αποκαλύψει τότε σε ανάρτησή του ο γιος του Γιώργος. Ακόμη και εκείνη τη στιγμή, ο Κώστας Νεστορίδης είχε το μυαλό του στην ΑΕΚ. Γιατί «έτσι αγαπάω εγώ την ΑΕΚ», όπως έλεγε.

Ο Νεστορίδης υπήρξε ο κορυφαίος επιθετικός στην ιστορία του συλλόγου και ένας από τους κορυφαίους στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής. Δυστυχώς στα χρόνια που μεγαλούργησε δεν υπήρχε η τηλεόραση όπως τώρα και γενικά τα Μέσα για να καταγράψουν και να αποτυπώσουν απόλυτα τα όσα έκανε. Ηταν μία άλλη εποχή, πιο αγνή, πιο ρομαντική, στη σφαίρα του παραμυθιού θα μπορούσε να πει κανείς σε σχέση με το σήμερα. Ο μύθος του, όμως, θα ζει για πάντα. Σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε στην Ελλάδα Μοσχάτου και στα τέλη της δεκαετίας του ’40 βρέθηκε στον Πανιώνιο. Το 1955 ήρθε η ώρα της μεταγραφής στην ΑΕΚ. Ο ίδιος προτίμησε την ΑΕΚ λόγω της προσφυγικής προέλευσής της, όμως η διοίκηση του Πανιωνίου αρνήθηκε να τον παραχωρήσει. Ετσι, σύμφωνα με τους κανονισμούς που ίσχυαν τότε, πήγε στην Ενωση με «διετή αποκλεισμό». Μέχρι το 1957 μετείχε μόνο σε φιλικούς αγώνες, αλλά από την περίοδο 1957-58 ήταν πλέον ελεύθερος να αγωνιστεί στην ΑΕΚ και σε επίσημα ματς. Αναδείχθηκε για πέντε σερί σεζόν πρώτος σκόρερ στο ελληνικό πρωτάθλημα (1959-63), κατέκτησε ένα πρωτάθλημα κι ένα Κύπελλο με την ΑΕΚ ενώ έκλεισε την καριέρα του στην Αυστραλία με τη φανέλα της Ελλάς Μελβούρνης. Πολύ αργότερα κάθισε στον πάγκο της Ενωσης για 15 ματς ως προπονητής. Στην ουσία βέβαια δεν έφυγε ποτέ από την ΑΕΚ. Ακόμη κι όταν σωματικά δεν μπορούσε να είναι εκεί, το μυαλό του ήταν πάντα δίπλα της.

Τρεις τερματοφύλακες που τον έζησαν σαν αντίπαλο, που είχαν την τύχη ή μάλλον την ατυχία να τον βρουν απέναντί τους, μίλησαν στα «ΝΕΑ» για το φαινόμενο Νεστορίδης, τον ποδοσφαιριστή που αποτέλεσε πρότυπο για πολλούς που έκαναν μεγάλη καριέρα στα χρόνια που ακολούθησαν.

«Πανηγύριζε πριν σκοράρει»

Ενας από τους πιθανότατα πιο παραδοσιακούς του αντιπάλους στα χρόνια που έπαιζε ποδόσφαιρο, ήταν ο Τάκης Οικονομόπουλος. Ο παλαίμαχος άσος των Παναθηναϊκού, Προοδευτικής και Απόλλωνα Σμύρνης μεταξύ άλλων, θυμάται: «Ημασταν γείτονες στην Καλλιθέα και θυμάμαι μία φορά που παίζαμε στη Φιλαδέλφεια με την ΑΕΚ όταν εγώ ήμουν στην Προοδευτική και φέραμε 0-0, ερχόταν και μου έλεγε: “άσε ρε γείτονα ένα γκολ, έχω τρελαθεί”». Για να συνεχίσει αναμοχλεύοντας τη μνήμη του: «Σε ένα άλλο ματς, όταν ήμουν στον Παναθηναϊκό, παίζαμε με οκτώ παίκτες λόγω αποβολής του Λουκανίδη και δύο τραυματισμών που είχαμε στη συνέχεια, παρ’ όλα αυτά ήρθαμε 2-2. Προηγηθήκαμε δύο φορές και τη δεύτερη μας ισοφάρισε ο Νεστορίδης με ένα ωραίο σουτ και θυμάμαι ότι άρχισε να πανηγυρίζει πριν ακόμη η μπάλα καταλήξει στα δίχτυα. Τόσο σίγουρος ήταν για το πλασέ του. Αυτός και ο Παπαϊωάννου ήταν πραγματικά πολύ δύσκολοι παίκτες».

«Ηξερε πολλή μπάλα»

Με τον Κώστα Βαλλιάνο ξεκίνησαν μαζί από τον Πανιώνιο. Ο Νεστορίδης πήγε στην ΑΕΚ για να ακολουθήσει η τεράστια καριέρα που πραγματοποίησε τα επόμενα χρόνια ενώ ο Βαλλιάνος πήγε στον Εθνικό, όπου τον βρήκε αντίπαλο, και στη συνέχεια στον Ολυμπιακό. Οπως περιγράφει στα «ΝΕΑ», ο Νεστορίδης δεν ήταν μία απλή περίπτωση ποδοσφαιριστή. «Αν είχε την μπάλα στα πόδια, δεν του την έπαιρνες με τίποτα. Κι αν βρισκόταν μπροστά σου ήταν πολύ δύσκολο να τον αντιμετωπίσεις. Εμείς ξεκινήσαμε μαζί από τον Πανιώνιο, μετά εγώ πήγα στον Εθνικό, εκείνος στην ΑΕΚ. Ο Νεστορίδης δεν ήταν απλά να κάνει δύο πάσες, ένα σουτ, να βάλει δύναμη. Ηξερε πολλή μπάλα, δεν παιζόταν με τίποτα», μας εξήγησε με νοσταλγία και πολλή αγάπη για τον «Νέστορα».