«Δεν κουράζομαι ποτέ από τη μουσική αρκεί να έχω μια μούσα»

Ο Ντέιβιντ Μάρεϊ που αντιπροσωπεύει τη μετά Κολτρέιν δημιουργική εξέλιξη της τζαζ, σαξοφωνίστας, μπάσο-κλαρινετίστας, συνθέτης και ενορχηστρωτής εμφανίζεται με το Quartet του στη σκηνή του Half Note Jazz Club, από την Παρασκευή 17 μέχρι και τη Δευτέρα 20 Νοεμβρίου!

Γεννημένος το 1955 στο Οκλαντ της Καλιφόρνια εκπαιδεύτηκε από νεαρή ηλικία μουσικά βασικά απ’ την οργανίστρια μητέρα του αλλά και τους Στάνλεϊ Κράουτς, Αρθουρ Μπλάιθ κ.ά. Θαυμαστής  από μικρός των Αλμπερτ Αϊλερ, Ορνέτ Κόλμαν, Αρτσι Σεπ, στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ο εικοσάχρονος Ντέιβιντ Μάρεϊ, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη στη «Μέκκα» της τζαζ και της avant-garde!

Ιδρυτικό μέλος World Saxophone Quartet, παρέλαβε τον ήχο του σαξοφώνου από εκεί που τον άφησε ο Αλμπερτ Αϊλερ και να του προσθέτει μπλουζ και spiritual roots προσεγγίσεις, με σύγχρονη όμως ματιά. Στη Νέα Υόρκη γνώρισε τον Μπράξτον, τον Ντον Τσέρι, ενώ συνεργάστηκε με τον Μαξ Ρόουτς, τον Ελβιν Τζόουνς, τον Ράντι Ουέστον και τόσους άλλους.

Το 1989 απέσπασε το Grammy για το  best instrumental jazz group με ένα δίσκο αφιερωμένο στον Κολτρέιν. Στη μακρόχρονη διαδρομή του αριθμεί σε πάνω από 200 άλμπουμ έχει συνθέσει σχεδόν τα πάντα: από σόλο παρουσιάσεις κι έργα για ορχήστρες, μέχρι πλήρη οπερετικά έργα, από ντουέτα και τρίο μέχρι υπέροχες big bands. Οι αμέτρητες συνεργασίες του είχαν και αναφορές στο blues (Ταζ Μαχάλ), στη soul (Μέισι Γκρέι),  στην αφρικανική (Τόνι Αλεν), στη latin (Ομάρα Πορτουόντο), ακόμη και στη ροκ ψυχεδέλεια (Grateful Dead).

Η πρώτη του επιρροή από τη μητέρα του, που έπαιζε πιάνο όπως λέει μιλώντας στο «Νσυν», «με έμαθε πώς να γράφω και να παίζω μουσική στο πιάνο. Καθώς άρχισα να παίζω σαξόφωνο στο σχολείο και στην εκκλησία μας, με  τα τοπικά συγκροτήματα η «πείνα» μου για άλλες μορφές μουσικής με οδήγησε να γίνω μαθητής της τζαζ».

Οπως σημειώνει, όλα όσα έχει κερδίσει όλα αυτά τα χρόνια στη μουσική, ήταν «η ολοκλήρωσή μου ήταν να γίνω πραγματικός μουσικός της τζαζ, να σταθώ μπροστά σε μια μπάντα και να παίξω τη δική μου μουσική αντί να παίζω backup για κακούς τραγουδιστές σε φανκ συγκροτήματα».

Τα κατάφερε και χάραξε τη δική του διαδρομή με τον Αρτσι Σεπ να τον έχει «επηρεάσει πάρα πολύ. Με βοήθησε με πολλούς τρόπους όταν έφτασα στη Νέα Υόρκη στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και είναι ένας αγαπημένος φίλος τώρα». Επισημαίνει ότι το αποτύπωμα στη μουσική του World Saxophone Quartet ήταν σημαντικό «καθώς άλλαξε την αντίληψη της μουσικής accapella στην τζαζ. Ημασταν η ισχυρότερη ομάδα αυτού του είδους στην ιστορία».

Το κουαρτέτο

Στην ηλικία των 68 ετών συνεχίζει ακάθεκτος στη μουσική. «Είχα την τύχη να γνωρίσω τους κατάλληλους ανθρώπους την κατάλληλη στιγμή για να με εμπνεύσουν. Δεν κουράζομαι ποτέ από τη μουσική αρκεί να έχω μια μούσα. Η σύζυγός μου Φραντσέσκα είναι αυτό τα τελευταία 6 χρόνια και με κρατά με έμπνευση και υγιή». Σημειώνει ότι το νέο του κουαρτέτο «αποτελείται από τα πιο φρέσκα μυαλά της Νέας Υόρκης. Ο Λουκ Στιούαρτ είναι ο καλύτερος μπασίστας από τον Φρεντ Χόπκινς και μετά, η Μάρτα Σάντσεζ είναι μελλοντική καινοτόμος στο πιάνο και ο Ράσελ Κάρτερ είναι ένας από τους καλύτερους ντράμερ στη Νέα Υόρκη, που λέει πολλά».

Τέλος, όσον αφορά το πρόγραμμά του, στο Half Note, περιλαμβάνει «τη νέα μουσική που έχω γράψει για το νέο άλμπουμ που θα ηχογραφηθεί στη Ζυρίχη στο τέλος αυτής της περιοδείας».