Τα πάντα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν…

Σε αυτή τη χώρα τα πάντα αλλάζουν και όλα τα ίδια μένουν…», επισημαίνει ο Παναγιώτης Καρύδης. «Θα μπορούσαν οι οποιασδήποτε φύσεως φερόμενοι ιδιοκτήτες της κάθε κατασκευής να προβούν στον εν λόγω και άκρως απαραίτητο προσεισμικό έλεγχο από το 1978 (σεισμός Θεσσαλονίκης) ή έστω από το 1981 (σεισμός Αλκυονίδων).

Οπως υποστηρίζει «τα έργα στη χώρα μας δεν είναι αδέσποτα… Ετσι, εύλογα  διερωτάται ο κάθε φορολογούμενος και μη, κάτοικος αυτής της χώρας, τι από όλα αυτά έγιναν το τελευταίο τέταρτο του αιώνα; Πώς φροντίζουμε την περιουσία μας; (Βλέπε και στέγαστρο Καλατράβα)».

Η πρόταση του Παναγιώτη Καρύδη είναι «να φτιάξουμε πρώτα τα επείγοντα, τα απλά και τα οφθαλμοφανώς χρήζοντα άμεσης συντήρησης και ας αφήσουμε για το μέλλον τους μεγαλόσχημους, χρονοβόρους και δαπανηρότατους σχεδιασμούς».

Οπως υποστηρίζει «ας αντιληφθούμε, επιτέλους, ότι οι ανάγκες άμεσης συντήρησης και δομικής αποκατάστασης (έπειτα βέβαια από την απαραίτητη επιθεώρηση από τους αρμόδιους υπηρεσιακούς φορείς και υπεύθυνους του κάθε έργου) είναι κατεπείγουσες και δεν θα πρέπει να τις εξαρτήσουμε από τους συναφείς  προσεισμικούς ελέγχους, οι οποίοι ούτως ή άλλως είναι στοιχειωδώς απαραίτητοι να διεξαχθούν το συντομότερο και να επαναλαμβάνονται τακτικά».

Οι «απασφαλισμένες χειροβομβίδες»

«Θεωρώ  ότι, ανεξαρτήτως της θέσπισης από την πολιτεία ως υποχρεωτικού του προσεισμικού ελέγχου για τα κτίρια δημοσίου συμφέροντος, ο εν λόγω προσεισμικός έλεγχος θα πρέπει να ξεκινήσει άμεσα και για κάθε ιδιωτικό κτίριο και, γενικότερα, ιδιωτική κατασκευή. Η δομική ασφάλεια των ιδιωτικών κατασκευών θα πρέπει και αυτή να θεωρείται ως ένα δημόσιο αγαθό», επισημαίνει.

Και συμπληρώνει: «Πέραν αυτού όμως, καλό θα ήταν να μαθαίναμε ποια είναι η πρόβλεψη της πολιτείας για τα παλαιά και εγκαταλελειμμένα, ή και αγνώστου ιδιοκτήτη κτίρια, πολλά εκ των οποίων βρίσκονται στα ιστορικά κέντρα πόλεων και οικισμών, και αποτελούν απασφαλισμένες χειροβομβίδες που επικρέμανται πάνω από ανυποψίαστους πολίτες».