«Διδάχτηκα πολλά από την Κάλλας»

«Η αλήθεια είναι ότι δεν νιώθω ότι βρίσκομαι πάντα στο προσκήνιο, παρά μόνο όταν είμαι στη διαδικασία προώθησης μιας νέας ταινίας ή ενός νέου πρότζεκτ. Τις υπόλοιπες στιγμές, προτιμώ να μένω στις σκιές». Τάδε έφη Μόνικα Μπελούτσι, η οποία χθες, λίγες ώρες πριν από τη βράβευσή της με έναν τιμητικό Χρυσό Αλέξανδρο από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο Ολύμπιον (μαζί με την ειδική προβολή της ταινίας της «Μαλένα»), μίλησε δημοσίως στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης του Λιμανιού Θεσσαλονίκης, συζήτηση που συντόνισε ο υπεύθυνος προγράμματος Γιώργος Κρασσακόπουλος.

Την περασμένη Τετάρτη το βράδυ, αμέσως μετά την άφιξή της στη Θεσσαλονίκη ως επίσημη προσκεκλημένη του 64ου Φεστιβάλ, η ιταλίδα ηθοποιός παρέστη στην παρουσίαση της ταινίας «Μαρία Κάλλας: επιστολές και αναμνήσεις» σε συν-σκηνοθεσία Γιάννη Δημολίτσα, που έγινε επίσης στο Ολύμπιον. «Νιώθω ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι έχω ερμηνεύσει μια εμβληματική φιγούρα της τέχνης και του πολιτισμού, τη Μαρία Κάλλας» είπε η Μπελούτσι για την παράστασή της στο Θέατρο Ηρώδου Αττικού, υλικό της οποίας υπάρχει στην ταινία. «Τόσο η θεατρική παράσταση όσο και η ταινία εξερευνούν περισσότερο τη Μαρία παρά την Κάλλας, καθώς πάλευε να βρει ισορροπία ανάμεσα στην καλλιτεχνική επιτυχία της και την ιδιωτική της ζωή».

Η Μπελούτσι επεσήμανε ότι εφόσον ηθοποιοί και καλλιτέχνιδες όπως η Φανί Αρντάν, η Μαρίνα Αμπράμοβιτς και τώρα η Αντζελίνα Τζολί έχουν υποδυθεί την Κάλλας «όλα συνηγορούν στη διαπίστωση ότι η προσωπικότητα και η ακτινοβολία της εξακολουθούν να εμπνέουν και να συναρπάζουν». Η παράσταση στο Ηρώδειο ήταν για την Μπελούτσι μια από τις πιο δυνατές στιγμές της καριέρας της. «Η Μαρία Κάλλας υπήρξε ένα πραγματικό ορόσημο της ελληνικής ιστορίας, διδάχτηκα πολλά από την Κάλλας οπότε ήταν πολύ σημαντικό για μένα να νιώσω ότι με αποδέχεται το ελληνικό κοινό στον συγκεκριμένο ρόλο».

Η Μπελούτσι, που βρίσκεται στον χώρο του κινηματογράφου από τη δεκαετία του 1990 με περισσότερους από 80 ρόλους στο σινεμά και την τηλεόραση, έκανε στάσεις σε διάφορους τομείς της ζωής και της καριέρας της. «Δεν με απασχολεί το μέγεθος μιας παραγωγής, αλλά η δυνατότητα να μάθω καινούργια πράγματα τόσο ως ηθοποιός όσο και ως άνθρωπος», είπε για τη σχέση της με το θέαμα, ενώ όταν στο τραπέζι έπεσε ο άγραφος νόμος της βιομηχανίας του κινηματογράφου που θέλει τους ηθοποιούς σε μεγαλύτερη ηλικία να δυσκολεύονται να βρουν ενδιαφέροντες ρόλους, σημείωσε τη «ματαιότητα να αντιμάχεσαι το πέρασμα του χρόνου.

Ειλικρινά δεν με απασχολεί η ηλικία μου, είναι μάταιο να παλεύεις ενάντια στον χρόνο, είναι απολύτως βέβαιο πως θα χάσεις. Θα έπρεπε να αισθανόμαστε τυχεροί που μεγαλώνουμε, ιδίως αν μας περιβάλλουν άνθρωποι που μας αγαπούν και τους αγαπάμε. Οσο και να ακούγεται κοινότοπο, τα πράγματα που με κάνουν να νιώθω ζωντανή και να μη σκέφτομαι τον χρόνο που κυλά είναι η οικογένεια, οι φίλοι μου και το πάθος για τη δουλειά μου. Οσο μεγαλώνεις, παίρνεις απόσταση από κάθε τεχνητή εικόνα του εαυτού σου, μαθαίνεις να διαχωρίζεις την πραγματικότητα από τη φαντασία. Το πρωί που ξυπνάω δεν φοράω τακούνια, ούτε make-up. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που εργάζεται στη βιομηχανία του σινεμά».

«Ο κόσμος αλλάζει»

«Τα πάντα αλλάζουν γύρω μας, ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε, παράγουμε και καταναλώνουμε εικόνες» είπε κλείνοντας η Μόνικα Μπελούτσι, τονίζοντας την αναγκαιότητα της προσαρμοστικότητας απέναντι στις αλλαγές που επιβάλλει η εποχή. «Σε κάποιες στιγμές θα πρέπει να αποδεχτούμε πως ο κόσμος μεταβάλλεται και πιθανώς να μην είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τις αλλαγές που μεσολαβούν. Παρ’ όλα αυτά, το δικό μου πάθος για το σινεμά δεν έχει αλλάξει. Με τα χρόνια απέκτησα φυσικά περισσότερη εμπειρία, διαμόρφωσα τη δική μου προσέγγιση και μέθοδο, αλλά κατά βάθος νιώθω πως δεν έχω αλλάξει καθόλου από την εποχή που έβλεπα τρεις ταινίες τη μέρα και ξεφύλλιζα με πάθος τα βιβλία με τις φωτογραφίες του Χέλμουτ Νιούτον».