«Χρειάζεται να βλέπουμε κάποτε έναν ορίζοντα»

Στη μακροχρόνια καριέρα της, έχει συνεργαστεί με τους σημαντικότερους θεατρικούς σκηνοθέτες. Από τον Κάρολο Κουν έως τον Λευτέρη Βογιατζή, η σπουδαία ηθοποιός έχει υπηρετήσει το καλλιτεχνικό τους όραμα, δοκιμάζοντας το υποκριτικό ταλέντο της σχεδόν σε όλα τα θεατρικά είδη. Τώρα, προσθέτει ένα ακόμα παράσημο στο πλούσιο βιογραφικό της, συμμετέχοντας στην παράσταση «Τρεις ψηλές γυναίκες» του Εντουαρντ Αλμπι που σκηνοθετεί ο Μπομπ Γουίλσον στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά. Το έργο εμπνέεται από τη μητέρα του συγγραφέα, την οποία τοποθετεί αντιμέτωπη πια με το τέλος του βίου της, δίπλα σε δύο νοσηλεύτριες, οι οποίες παίρνουν τη μορφή του νεότερου εαυτού της. Πλάι στην Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, τη Λουκία Μιχαλοπούλου και τον Αλέξη Φουσέκη η Ρένη Πιττακή παίζει με την ολιστική διαχείριση του χώρου και του χρόνου – χαρακτηριστικό της σκηνοθετικής ματιάς του Γουίλσον – αναδεικνύοντας λεπτές αποχρώσεις του κειμένου.

Η συνεργασία με τον Μπομπ Γουίλσον. Ο Μπομπ Γουίλσον είναι ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες, σπουδαίος εικαστικός και καλός γνώστης της φόρμας. Ο τρόπος δουλειάς του είναι διαφορετικός από αυτό που έχουμε συνηθίσει οι έλληνες ηθοποιοί. Εμείς έχουμε συνηθίσει σε ένα τραπέζι με το κείμενο, με κάποιους αυτοσχεδιασμούς ίσως, αλλά κυρίως με αυτό το τραπέζι. Εδώ δεν υπάρχει τίποτα. Είναι βουτιά αμέσως στην παράσταση. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει σκηνικό έτοιμο, φώτα, ήχοι, μουσικοί, ηθοποιοί ντυμένοι, βαμμένοι, χτενισμένοι από την πρώτη στιγμή. Ολη η δική του ομάδα είναι παρούσα και δουλεύει. Είναι όλοι εκεί, παρόντες και σε ετοιμότητα. Ακολουθεί ακριβώς τον αντίθετο δρόμο από αυτόν που ακολουθούμε εμείς με τα σκηνικά, κι όλα αυτά έρχονται πια τις τελευταίες εβδομάδες πριν από την παράσταση. Οπότε απαιτείται μεγάλη πειθαρχία και αντοχές. Ο,τι γίνεται είναι ευφάνταστο. Εχει μεταφέρει την παράσταση στον 17ο αιώνα.

Ο ρόλος της Αλφα. Νομίζω ότι αυτό που κάνει ο Αλμπι είναι να βγάλει όλο το χιούμορ σκληρό και πικρό απέναντί της. Γιατί το αφιερώνει στη θετή του μητέρα, η σχέση με την οποία ήταν δύσκολη. Δεν της χαρίζεται διότι αναφέρει τι σημαίνει για αυτή τη γυναίκα και για την τάξη της η επιτυχία με τα χρήματα. Με τον ίδιο τον Αλμπι ήταν σε μεγάλη ένταση και κόντρα λόγω της ομοφυλοφιλίας του. Αυτά δεν της τα χαρίζει, τα επισημαίνει και πολλές φορές με χιούμορ, όπως και το χάσιμο του μυαλού της. Ολες αυτές τις ιδέες και αξίες στις οποίες στηρίχτηκε η αμερικανική κοινωνία και άλλες. Ισως ακόμα επιβιώνουν με κάποιον τρόπο αυτές οι προκαταλήψεις και η μη αποδοχή του άλλου και της διαφορετικότητας. Αλλά παράλληλα της αναγνωρίζει μια δύναμη εσωτερική με την οποία στήριξε την οικογένειά της στο παρελθόν. Προσωπικά ακολουθώ περισσότερο τη γραμμή που δίνει ο Μπομπ Γουίλσον, δηλαδή μια μάλλον εξωστρεφή γραμμή όπου όλα έχουν να κάνουν με τον ρυθμό, με τις φράσεις, με όχι ψυχολογικούς όρους τόσο.

Οι νεότεροι εαυτοί μας. Ανατρέχοντας στα χρόνια, νιώθω ότι κάποιες άλλες ήταν εκείνες οι γυναίκες, ο εαυτός μου δηλαδή, σε άλλες στιγμές. Είχαν κοινά στοιχεία αλλά ήταν κάτι άλλο σε άλλη εποχή. Το έχω νιώσει αυτό, με την απόσταση. Οταν βλέπω καμιά φωτογραφία, ένα πρόσωπο παιδικό, στέκομαι στα μάτια και λέω «να, εδώ είμαστε, σε αυτό το βλέμμα. Εδώ σε συναντώ εαυτέ μου».

Η θνητότητα. Στην πρώτη πράξη του έργου η Βήτα, η οποία είναι στα 52, λέει ότι θα έπρεπε τα παιδιά από μικρά να μαθαίνουν ότι είναι θνητά και ότι ο καιρός περνάει. Η Γάμα τής απαντάει ότι είναι φρικτό αυτό που λέει. Δεν μπορεί να συλλάβει ένα παιδί κάτι τέτοιο. Ούτε και ο ενήλικος μπορεί να συλλάβει το τι είναι αυτό με τον θάνατο, εκτός από κάποιους αν έχουν μια πίστη και πιστεύουν. Το ερώτημα για μένα πάντα είναι: «Τι είμαι; Γιατί είμαι εδώ; Τι είμαι εδώ;». Αυτό ποικίλλει αλλά πάντα υπάρχει με έναν τρόπο. «Τι κάνω εδώ; Τι είναι αυτό; Τι είναι αυτό που τραβάει τον δρόμο του και προχωρεί κοντά στο τέλος του παιχνιδιού» όπως έλεγε και ο Μπέκετ.

Η διαύγεια της ζωής και τα όνειρα. Το αν βλέπουμε πλέον πιο καθαρά τη ζωή όσο μεγαλώνουμε εξαρτάται από το πώς μεγαλώνει κανείς. Ισως, βέβαια, κάποιες φορές υπάρχει η μεγάλη προσγείωση, η οποία είναι επικίνδυνη γιατί μας οδηγεί σε βυθίσματα. Λίγο χρειάζεται κάπου κάπου να βλέπει κανείς κάποιον ορίζοντα. Βοηθάει να μην έχει ψευδαισθήσεις αλλά να υπάρχει και το φως. Το φως είναι πολύ σημαντικό, είτε είναι στα μάτια, είτε στο μυαλό, μέσα μας.