Να σωθεί το ποδόσφαιρο από τη διακωμώδηση

Στο «Βήμα της Κυριακής» έγραψα ένα κομμάτι στο οποίο εξηγούσα ότι το σκηνικό έντασης που στήθηκε πριν από το ντέρμπι Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, πρώτα από όλα με την επιλογή ενός διαιτητή που θα είναι δύσκολο να διαχειρισθεί το ματς, καθιστά το ντέρμπι ένα είδος παγίδας για τους δύο αιώνιους αντιπάλους, που όμως τελευταία συμφωνούν ως προς τις αλλαγές που χρειάζονται στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οσα στο ντέρμπι έγιναν, μαρτυρούν πόσο απαραίτητες είναι αυτές οι αλλαγές, πρώτα από όλα για να σωθεί το ποδόσφαιρο από τη διακωμώδησή του.

Γιατρός

Την Κυριακή το βράδυ πολύς κόσμος ανακάλυψε πως υπεύθυνος για τη συνέχεια ή τη ματαίωση ενός ματς είναι ο γιατρός του αγώνα: πρόκειται για πραγματική ελληνική πρωτοτυπία!

Ο Χρήστος Γώγος που βρίσκεται στα ελληνικά γήπεδα από το 1991 έγινε ξαφνικά ο άνθρωπος της βραδιάς καθώς απαιτήθηκε από αυτόν να αποφασίσει ποιος θα κερδίσει ένα ντέρμπι.

Οχι μόνο. Ο άνθρωπος στοχοποιήθηκε χωρίς κανένας να τον προστατεύσει. Νυχτιάτικα απειλούσαν τον ίδιο και την οικογένειά του, βγάζανε στα social media φωτογραφίες του κ.λπ. Και φυσικά κανείς δεν είπε πως ο κανονισμός που μετατρέπει τον γιατρό σε κριτή ανώτερο και από διαιτητές ή παρατηρητές είναι μια κουταμάρα.

Ιταλός

Στη συνέχεια ζήσαμε την απίστευτη ιστορία να υπάρχει ένας ιταλός διαιτητής που να μην παίρνει την ευθύνη, όχι να αποφασίσει τι θα γίνει, αλλά απλά να συντάξει το φύλλο αγώνα.

Στη 1.15 το βράδυ, έξι ώρες μετά την έναρξη του ματς, ο ιταλός διαιτητής δεν είχε κάνει αυτό που πρώτα από όλα είναι υποχρεωμένος να κάνει σε αυτές τις περιπτώσεις: μια έκθεση που βάσει κανονισμών να καταδεικνύει αν κάποιος φταίει για τη διακοπή και γιατί.

Στο τέλος, ο μεν γιατρός έκανε τη δουλειά του, συνέταξε δηλαδή μια ιατρική έκθεση, ο δε διαιτητής έγραψε ένα γενικό χρονικό που επιτρέπει και στις δύο ομάδες να υποστηρίξουν ό,τι θέλουν.

Αν είχε συντάξει ένα τέτοιο φύλλο αγώνα στην Ιταλία θα τον είχαν διώξει ήδη από τους πίνακες. Εδώ δεν πρόκειται να τον καλέσουν ούτε στην ακροαματική διαδικασία.

Κανονισμός

Δεν αντέχω την υποκρισία και τα «αυτά γίνονται μόνο στην Ελλάδα κ.λπ.». Παντού γίνονται διάφορα και χειρότερα. Στην Ολλανδία π.χ. πριν από δύο εβδομάδες διακόπηκε το ματς Αγιαξ – Αλκμααρ. Τηρήθηκε ο κανονισμός και για τη διακοπή του (υπήρξε μια πρώτη προειδοποίηση και μετά ένα στοπ από τον διαιτητή) και οι ομάδες συνέχισαν το παιχνίδι την επόμενη μέρα διότι αυτό προβλέπεται. Εδώ υπάρχουν κανονισμοί για κάθε γούστο, έτσι ώστε οι δικηγόροι των ομάδων να τους επικαλούνται. Τι δεν υπάρχει; Κοινή λογική. Τι λέει η κοινή λογική; Πως όταν οι ομάδες δεν έχουν τον έλεγχο των θεατών ενός γηπέδου, δεν μπορεί να έχουν και την ευθύνη για το τι αυτοί πετάνε στο γήπεδο. Στα τέλη Αυγούστου ανακοινώθηκε από την κυβέρνηση ότι ο έλεγχος των γηπέδων περνά στην Αστυνομία: μάλιστα υπήρξαν για αυτό και τόνοι πανηγυρικοί και ανακοινώθηκε το πράγμα ως η λύση στο πρόβλημα της βίας στα γήπεδα. Πώς γίνεται σήμερα να μιλάμε για ευθύνες των ΠΑΕ όταν χθες πανηγυρίζαμε γιατί αυτές τους αφαιρέθηκαν; Και πώς γίνεται να συγκρίνουμε τα όσα έγιναν την Κυριακή στο Γ. Καραϊσκάκης με τους καιρούς που (πολύ κακώς) οι ΠΑΕ είχαν την αποκλειστική ευθύνη για τα όσα συνέβαιναν στα γήπεδά τους;

Διακοπή

Μπορούμε να ηθικολογούμε με τις ώρες ή να καταριόμαστε το κακό το ριζικό μας, αλλά η ιστορία της κυριακάτικης διακοπής είναι απλή. Υπάρχει ένας κανονισμός που επιβάλλει (κακώς κατά τη γνώμη μου, αλλά υπάρχει) στον γιατρό και τον διαιτητή να πάρουν μια απόφαση για το αν ένα παιχνίδι θα συνεχιστεί ή θα διακοπεί. Ο γιατρός δεν παίρνει την απόφαση, αλλά κάνει τη δουλειά του, δηλαδή μια έκθεση. Δεν στέλνει τον παίκτη σε κανένα νοσοκομείο και δηλώνει πως δεν είχε τα απαραίτητα όργανα για μια περαιτέρω επιστημονική γνωμάτευση. Και υπάρχει ένας διαιτητής που περιμένοντας τον γιατρό να αποφασίσει δεν αποφασίζει τη διακοπή του ματς ούτε ο ίδιος, πιθανότατα γιατί με αυτά που βλέπει δεν κρίνει ότι μπορεί να καταδικάσει κάποια από τις δύο ομάδες. Πώς προκαλείται η διακοπή; Με έναν τρόπο απλό: η ώρα περνά χωρίς να γίνεται τίποτα. Η καθυστέρηση στη λήψη απόφασης οδηγεί στο να μη συνεχιστεί το παιχνίδι, όχι γιατί υπάρχει πρόβλημα συνθηκών στο γήπεδο, αλλά γιατί οι δύο υπεύθυνοι δεν ξέρουν για αντικειμενικούς, αλλά διαφορετικούς λόγους, τι να αποφασίσουν. Ο γιατρός δεν μπορεί να πει ότι ο Χουάνκαρ είναι αδύνατον να αγωνιστεί και δεν το λέει. Κι ο ιταλός διαιτητής Μαρέσκα, αφού μοιράζει δεξιά κι αριστερά διαβεβαιώσεις κατανόησης, αποχωρεί για να συντάξει το φύλλο αγώνα στο ξενοδοχείο.

Υπαιτιότητα

Αν για τη διακοπή του αγώνα δεν υπάρχει υπαιτιότητα ομάδων το ματς θα συνεχιστεί. Το άρθρο 21 αναφέρει σε ένα συγκεκριμένο σημείο του: «Αγώνας που δεν έληξε χωρίς υπαιτιότητα των διαγωνιζόμενων ομάδων επανορίζεται στα επαγγελματικά πρωταθλήματα και συνεχίζεται για το υπολειπόμενο της διακοπής χρονικό διάστημα με τους ίδιους όρους που υπήρχαν κατά τον χρόνο της διακοπής (π.χ. αριθμός τερμάτων, αριθμός ποδοσφαιριστών κ.λπ.), την επόμενη ημέρα στο ίδιο γήπεδο και την ίδια ώρα που αρχικά είχε ορισθεί». Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να έχει γίνει το υπόλοιπο του ματς χθες. Αλλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο τίποτα δεν είναι κανονικό. Διότι πρώτα θα κριθεί αν υπάρχει υπαιτιότητα και μετά όλα τα άλλα. Κι ας είναι σαφές ότι καμία από τις δύο ομάδες δεν φέρει την παραμικρή ευθύνη για τη διακοπή για κανέναν απολύτως λόγο. Ο μεν Παναθηναϊκός αποχώρησε έπειτα από τραυματισμό ποδοσφαιριστή του: στο γήπεδο ήταν αδύνατο να καταλάβουν οι άνθρωποί του πόσο σοβαρός είναι αυτός ο τραυματισμός. Κι ο Ολυμπιακός δεν έχει ευθύνη για τη δημόσια τάξη με βάση την ανακοίνωση της κυβέρνησης δύο μήνες πριν – όχι δέκα χρόνια πριν.

Ολα

Γίνεται πολύ κακό για το τίποτα; Οχι ακριβώς. Διότι υπάρχει πολύς κόσμος που θέλει ο Ολυμπιακός και ο ΠΑΟ να τσακωθούν. Από τις μεταξύ τους διενέξεις ζουν πολλοί – λογιών λογιών επαγγελματίες. Κι όλοι θα περιμένουν την απόφαση για να δημιουργηθούν νέες εντάσεις. Διότι στο ποδόσφαιρο που έχουμε ό,τι και να γίνει μόνο εντάσεις προκαλεί. Και οι εντάσεις δημιουργούν βία. Οχι τώρα, αλλά καμιά πενηνταριά χρόνια. Η μόνη διαφορά είναι ότι τώρα έχουμε μια κυβέρνηση που τα παρακολουθεί όλα αδιαφορώντας.