Η διαφορά που χάθηκε και οι «φωνές»

Αν δει κάποιος με ψύχραιμη ματιά τα όσα συνέβησαν στο παιχνίδι του Σαββατόβραδου για την Α1 του μπάσκετ, εύκολα θα διαπιστώσει το εξής: μόνο… ύμνο στο άθλημα δεν λες την αναμέτρηση του Περιστερίου με τον Παναθηναϊκό. Ειδικά το πρώτο 10λεπτο ήταν από τα ποιοτικά χειρότερα ματς που έχουν δοθεί στη μεγάλη κατηγορία, με παίκτες να συναγωνίζονται ο ένας τον άλλο σε λάθη και αστοχία και το σκορ να μένει σε χαμηλά επίπεδα. Χάνονταν καλάθια ακόμη και από κοντινή απόσταση, οι δε προπονητές κοιτούσαν και δεν ήξεραν τι να κάνουν. Αυτό, το ένα στοιχείο. Το δεύτερο, προφανώς και έχει να κάνει με την εξέλιξη του αγώνα. Το Περιστέρι ήθελε να συνεχίσει το εντός έδρας σερί που έφτιαξε πέρυσι κόντρα στον ΠΑΟ, ζητούσε δηλαδή μια ακόμη νίκη και στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου έφτασε να προηγείται ακόμη και με 19 πόντους διαφορά! Ολα έμοιαζαν να έχουν κριθεί αλλά στο μπάσκετ ισχύει το «ποτέ μη λες ποτέ». Ο Παναθηναϊκός επέστρεψε, ο Καλαϊτζάκης βρήκε χώρο και χρόνο ώστε να φορέσει την μπέρτα του ήρωα και ο Αταμάν ανακάλυψε στήριγμα γιατί δεν θα ήθελε να ζήσει μια νέα ήττα τόσο νωρίς – αυτή τη φορά στο πρωτάθλημα. Και ποιος έμεινε στο τέλος να βγάζει πίκρα;

Ο Βασίλης Σπανούλης. Ο κόουτς του Περιστερίου. Είναι λογικό το γεγονός πως δεν χώνεψε την ανατροπή. Και με τους σφυγμούς, αργότερα, να έχουν πέσει είπε τη δική του αλήθεια, πως δηλαδή είναι παγκόσμιο ρεκόρ μια ομάδα να εκτελεί τρεις βολές και ο αντίπαλος 22. Ισως να έχουμε ένα ρεκόρ. Στο μπάσκετ, ωστόσο, τέτοια συμβαίνουν όπως και να γυρίζει ανάποδα το σκορ και όλα να κρέμονται σε μια κλωστή. Θα μπορούσε κάποιος να συμβαδίσει με τη νοοτροπία του Σπανούλη που λέει ότι πρώτα θα δει ο προπονητής τα λάθη της ομάδας και μετά θα ασχοληθεί με τη διαιτησία. Το σωστότερο όλων. Τα όποια λάθη έκαναν οι γηπεδούχοι, είτε στο παρκέ είτε στον πάγκο. Γιατί όταν η διαφορά των 19 πόντων

πάει… περίπατο σε ένα ματς που δεν έχει μεγάλο σκορ και θυμίζει μονομαχία με σκληρά τετ-α-τετ, κάτι δεν πήγε όπως το φαντάζονταν οι αρμόδιοι. Και ο Βασίλης Σπανούλης στο εξής θα είναι προπονητής και της εθνικής ομάδας. Αλίμονο αν στο προολυμπιακό ή σε όποιο τουρνουά ή διοργάνωση οδηγήσει την εθνική ομάδα, να χάνει τέτοιες σημαντικές διαφορές. ‘Η μήπως αυτή δεν είναι μια σκληρή πραγματικότητα για τον ταλαντούχο κόουτς;