Φόλλενταμ

Ποτέ η ψυχή μου δεν ταξίδεψε τόσο μακριά,

όσο ένα βράδυ, στο μακρινό Φόλλενταμ.

Ολλανδοί θαλασσινοί στο μουράγιο,

με το βλέμμα χαμένο στην απέραντη Βόρεια Θάλασσα.

Τα καΐκια υπνωτισμένα κι ασάλευτα,

οι ανεμόμυλοι με τα μάτια αδειανά κι ολάνοιχτα,

κι οι γαλανές γυναίκες στα παράθυρα

με τις κάτασπρες δαντελλένιες σκούφιες,

χαλκομανίες παλιές

ζωγραφισμένες στην ομίχλη.

Όλα έφευγαν, μαζί με το σούρουπο,

στη θαμπή Βόρεια Θάλασσα,

τη χωρίς τέλος.

Κι ενώ όλα γύρω ήταν ακίνητα,

ένας καινούργιος άνεμος φυσούσε μέσ’ απ’ την ψυχή,

κι έπαιρνε τις σκέψεις μας και τους παλμούς μας,

σαν ένα σύννεφο από φύλλα,

προς την ακαταμέτρητη Βόρεια Θάλασσα,

τη θαμπή, τη χωρίς τέλος.

Κι έτσι όλα έφυγαν, μαζί με το σούρουπο,

για τον κόσμο των νερών,

για την οικουμένη των άνεμων,

για την αφάνταστη χώρα των αιώνιων κυμάτων.

Κι έμεινε το φτωχό, το μακρινό Φόλλενταμ

έρημο από ψυχές κι απ’ ανθρώπους.

Μόνο οι Ολλανδοί θαλασσινοί στο μουράγιο

κι οι ακίνητοι μύλοι και τα κοιμισμένα καΐκια

κι οι γαλανές γυναίκες,

–όλα σκιές του φευγάτου κόσμου–

ήταν οι μόνοι κάτοικοι στο μακρινό γιαλό,

τον έρημο από ψυχές κι απ’ ανθρώπους.

Κι από τότε, η ψυχή μας δε γύρισε πίσω,

από κείνο το θαμπό δειλινό,

στο μακρινό Φόλλενταμ.