Ενα βήμα πίσω

Το νερό που σκέπασε τον κάμπο θα αναστατώσει τους νεκρούς που αναπαύονται στη γη της Θεσσαλίας. Οι τάφοι θα ανοίξουν και οι νεκροί θα πλεύσουν στη λάσπη έχοντας για πανί τα σάβανά τους. Κουφάρια σε αποσύνθεση, σκόρπια πτωματικά μέλη και οστά θα φυτρώσουν στον κάμπο. Και εκεί θα σμίξουν με τουμπανιασμένα πτώματα ζώων. Η εικόνα θα στιγματίσει ανεξίτηλα όσους την αντικρίσουν. Θα είχε ενδιαφέρον μία συζήτηση για το αποτύπωμα της καταστροφής στον ψυχισμό των ανθρώπων, αλλά, προς το παρόν, προέχουν άλλα.

Οι κάτοικοι της περιοχής θα κάνουν καιρό να πιουν νερό από τη βρύση καθώς ο κίνδυνος της μόλυνσης είναι σχεδόν βέβαιος. Η σήψη και η σκουριά θα σκεπάσουν τον κόσμο τους. Στους δρόμους θα χάσκουν τεράστιες τρύπες, οι αποχετεύσεις και οι βόθροι έχουν σκάσει, η δυσωδία θα κάνει δύσκολη ακόμα και την αναπνοή. Δεν πρόκειται για υποθέσεις. Ετσι θα έχουν τα πράγματα. Οι ειδικοί διακρίνουν απειλή από μολυσματικές ασθένειες.

Τώρα φέρτε στο μυαλό σας τις εικόνες που βλέπουμε τις τελευταίες μέρες στις οθόνες μας. Το νερό φτάνει μέχρι τις στέγες των σπιτιών, βάρκες πλέουν στον κάμπο, άνθρωποι ξάγρυπνοι, απελπισμένοι, ταλαιπωρημένοι. Δεν ξέρω αν φταίει η χώρα ή η κλιματική αλλαγή. Μπορεί να φταίνε εξίσου και τα δύο. Ομως σ’ αυτήν την κρίση θυμήθηκα πόσο εύκολο είναι να βρεθείς απ’ τη μία στιγμή στην άλλη σε τραγικές τριτοκοσμικές συνθήκες.

Πέφτεις για ύπνο σε μία γωνιά της Ευρώπης και ξυπνάς έπειτα από λίγες ώρες στο Μπανγκλαντές. Ναι, φυσικά και ο μηχανισμός που θα κινητοποιηθεί δεν είναι αντίστοιχος του Μπανγκλαντές. Αλλά, εδώ που τα λέμε, αυτή δεν είναι η Ελλάδα; Μία μείξη, μέσα στην οποία θα βρεις το τριτοκοσμικό, θα πετύχεις και το σύγχρονο, αλλά θα συναντήσεις και αυτό που ορίζουμε ως «φιλότιμο». Μία περίεργη χώρα που συχνά προσβάλλει τη σπουδαία τύχη της. Και κάνει δύο βήματα μπροστά και ένα πίσω.