«Δεν νικήσαμε. Τώρα πρέπει να διαλέξουμε αν θα μείνουμε»

Η απεργία έλαβε τέλος. Εξι εβδομάδες μετά την έναρξη των κινητοποιήσεων με στόχο να μην αναλάβει τη διεύθυνση της εβδομαδιαίας γαλλικής εφημερίδας Journal du dimanche ο Ζοφρουά Λεζέν, πρώην διευθυντής του υπερσυντηρητικού (αν όχι ακροδεξιού) περιοδικού Valeurs actuelles, οι δημοσιογράφοι έκαναν πίσω, και μάλιστα με ποσοστό 94% (82 υπέρ, 5 κατά, 3 αποχές). «Δεν νικήσαμε», είπαν. Και ο Λεζέν ανέλαβε χθες τα καθήκοντά του, όπως είχε προγραμματιστεί.

Το ερώτημα είναι με ποιους θα συνεργαστεί. Διότι όπως αναφέρει η ανακοίνωση των δημοσιογράφων, «τις επόμενες ώρες θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα οδυνηρό δίλημμα: να φύγουμε ή να μείνουμε. Το να φύγουμε σημαίνει να αποχαιρετήσουμε ένα έντυπο που για πολλούς από εμάς είχε γίνει μια δεύτερη οικογένεια. Το να μείνουμε σημαίνει να ξαναρχίσουμε να δουλεύουμε σε ένα μεταλλαγμένο περιβάλλον. Η επιλογή θα είναι σε κάθε περίπτωση μαχητική».

Η ιστοσελίδα της εφημερίδας, που ανήκει στον όμιλο Lagardère, επανήλθε ήδη σε λειτουργία από χθες. Οσο για την έντυπη μορφή της, αναμένεται να επανεμφανιστεί στα περίπτερα στα μέσα Αυγούστου.

Με την ανιψιά της Λεπέν

Ο 34χρονος Λεζέν, που είναι παιδικός φίλος της Μαριόν Μαρεσάλ, ανιψιάς της Μαρίν Λεπέν, και στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές υποστήριξε τον Ερίκ Ζεμούρ, διαδέχεται τον Ζερόμ Μπεγκλέ, ο οποίος αναλαμβάνει διευθυντής του Paris Match. Η τοποθέτησή του θεωρείται επιλογή του Βενσάν Μπολορέ, ιδιοκτήτη της Vivendi που αναμένεται να απορροφήσει τον όμιλο Lagardère. Και σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Ζαν-Φρανσουά Καν, ιδρυτή των περιοδικών L’Evénement du jeudi και Marianne, προαναγγέλλει τις νέες νίκες της Ακροδεξιάς στη Γαλλία.

Ο Καν θυμίζει, ίσως με μια δόση υπερβολής, την περίπτωση του βαρόνου των γερμανικών ΜΜΕ Αλφρεντ Χούγκενμπεργκ, ο οποίος στην αρχή της δεκαετίας του 1930 έθεσε την αυτοκρατορία του στις υπηρεσίες μιας «ένωσης των Δεξιών» που λεγόταν «μέτωπο του Χάρτσμπουργκ». Αυτό επέτρεψε στο εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα να βγει από την απομόνωσή του, να αυξήσει σε πρώτη φάση τον αριθμό των εδρών του στο κοινοβούλιο και στη συνέχεια να καταλάβει την εξουσία. Το αντάλλαγμα για τον Χούγκενμπεργκ ήταν να γίνει για λίγο υπουργός Οικονομίας.

Ο γάλλος δημοσιογράφος δεν διστάζει να καταγγείλει τον Αρνό Λαγκαρντέρ, που παρέδωσε στους εχθρούς των ίδιων του των αξιών μια ολόκληρη ανθρώπινη κοινότητα, τον Λεζέν, που θεωρεί τους δημοσιογράφους ένα εμπορεύσιμο και ανταλλάξιμο είδος, αλλά και τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, ηγέτη της Ανυπότακτης Δεξιάς, ο οποίος μαχαίρωσε πισώπλατα τους απεργούς δημοσιογράφους στην προσπάθειά του να εξασφαλίσει μια ευνοϊκή μεταχείριση στο «ζεμουροποιημένο» JDD – στο όνομα, φυσικά, του αντιμακρονισμού.

Οι επόμενοι δεν αργούσαν

Oσο για την ίδια την κυριακάτικη εφημερίδα, που αριθμεί 75 χρόνια ζωής, πολλοί πιστεύουν ότι δεν θα επιβιώσει στις νέες συνθήκες. Τουλάχιστον με τη σημερινή της μορφή. Κι αυτό, επειδή οι δημοσιογράφοι που θα κληθούν να αντικαταστήσουν όσους φύγουν θα προσληφθούν με τελείως διαφορετικά κριτήρια και θα συγκροτήσουν μια τελείως διαφορετική σύνταξη. Υπάρχουν άλλωστε τα προηγούμενα των απεργιών στην i-Télé (2016) και Europe 1 (2021), καθώς και των μαζικών αποχωρήσεων στο Prisma Presse (2021) και Paris Match (2022). Κάθε φορά τα ηρωικά συνθήματα περίσσευαν: «Η ενημέρωση δεν είναι ένα αγαθό σαν όλα τα άλλα» ή «Δεν αγωνιζόμαστε για μας, αφού είναι ήδη πολύ αργά, αλλά για τους επόμενους». Αλλά οι επόμενοι δεν αργούσαν. Το 2016 ψηφίστηκε στη Γαλλία ένας νόμος που υποχρεώνει τα οπτικοακουστικά μέσα να εφοδιάζονται με κώδικες δεοντολογίας και επιτροπές ηθικής. Τα αποτελέσματα αυτού του νόμου αξιολογούνται αυτή την εποχή από μια κοινοβουλευτική επιτροπή, που θα εκδώσει το πόρισμά της το φθινόπωρο. Αλλά κανείς δεν κρατάει την ανάσα του.