Ενας άλλος «Φιλοκτήτης» στη Μικρή Επίδαυρο

Ενας τεράστιος όγκος από δίχτυα, σαν και αυτά που συναντάμε σε μικρότερο μέγεθος στα ψαροχώρια και τριγύρω θάλασσα μέσα στην οποία έπλεαν ψάρια. Αυτός ο όγκος λειτούργησε ως βράχος για την παράσταση «Φιλοκτήτης» που ανέβηκε την Παρασκευή και το Σάββατο στο Μικρό Θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου. Ενα κείμενο του βραβευμένου συγγραφέα Χρήστου Οικονόμου, εμπνευσμένο από το ομώνυμο έργο του Σοφοκλή, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Σαράντου Γεώργιου Ζερβουλάκου ο οποίος έχει ως έδρα του τη Βιέννη. Η παράσταση ήταν ενταγμένη στο πλαίσιο του Κύκλου Contemporary Ancients του Φεστιβάλ Αθηνών και πρόκειται μια ακόμα σύγχρονη ανάγνωση αρχαίου δράματος, διάρκειας μιας ώρας μόνο.

Και όπως επισημαίνει ο ανερχόμενος σκηνοθέτης: «Η τραγικοκωμική υπόθεση ενός ξεπεσμένου θρυλικού ήρωα που αποφασίζει να ζήσει αποκομμένος από την πολιτεία, επιθυμώντας βαθιά να φύγει από τη ζωή, χωρίς να βρίσκει, ωστόσο, την τόλμη να κάνει το τελευταίο βήμα. Η παράσταση εξελίσσεται επί σκηνής, ακολουθώντας την τραγωδία του Σοφοκλή αλλά και διαφοροποιούμενη – στη γλώσσα και στη φόρμα – από αυτή, χτίζοντας την πλοκή γύρω από ένα επίκαιρο αλλά και διαχρονικό πολιτικό ζήτημα: εάν και σε ποιο βαθμό κάθε μορφή οργανωμένης κοινωνίας ορίζει την αρχή, το νόημα της ζωής και το τέλος μιας ανθρώπινης ύπαρξης».

Σε αυτό τον συνδυασμό της αρχαίας ελληνικής κληρονομιάς με τον σύγχρονο κόσμο ένα ηγετικό στέλεχος μιας ένοπλης επαναστατικής οργάνωσης, ο Φιλοκτήτης, απομακρύνεται από την οργάνωση μετά από μια τραγική επίθεση. Εχοντας ανοιχτά τα τραύματα σωματικά και ψυχικά, αλλά και τις ενοχές από το παρελθόν να τον καταδυναστεύουν αυτοεξορίζεται. Ετσι τον βρίσκουμε πάνω σε αυτόν τον βράχο από δίχτυα εξασθενημένο και με μια πληγή στο πόδι του να μην μπορεί να θεραπευτεί.

Η Φένια Αποστόλου

Το ισχυρό ράπισμα όμως είναι το φάντασμα μιας γυναίκας που έφυγε από τη ζωή εξαιτίας του. Τον ρόλο του φαντάσματος με το οποίο συνομιλεί κατά τη διάρκεια της παράσταση ενσάρκωσε η τρανς ηθοποιός Φένια Αποστόλου. Η παρουσία της στη Μικρή Επίδαυρο – πέρα από τις ερμηνευτικές ικανότητες – όρισε την αλλαγή μιας εποχής, τον τρόπο μέσα από τον οποίο η τέχνη μπορεί να συμβάλλει καθοριστικά προς μια ουσιαστική συζήτηση που θα έχει στον πυρήνα της την ισότητα και τη δικαιοσύνη.

Στον ρόλο του Φιλοκτήτη (ή «Κανένα» όπως ακούστηκε στην παράσταση) ήταν ο Λευτέρης Πολυχρόνης ενώ τους ρόλους του «Πυρ» και της «Καμίας», των νεότερων μελών της οργάνωσης που επιχειρούν να πείσουν τον Φιλοκτήτη να επιστρέψει, ενσάρκωσαν οι Γιώργος Κατσής και Γαλήνη Χατζηπασχάλη.