Πόρφυρας (αποσπάσματα)

Νέος άγγλος στρατιώτης εκατασπαράχθηκε από έναν πόρφυρα – έτσι ονομάζεται εις την Κέρκυρα το θαλασσινό τέρας, το λεγόμενο και σμπρίλιος, σκυλόψαρο και με το αρχαίο του όνομα, σωζόμενον ακόμη, καρχαρίας

1.

Η Κόλαση παντ’ άγρυπνη σου στήθηκε τριγύρου

Αλλά δεν έχει δύναμη πάρεξ μακριά και πέρα

Μακριά ‘πο την Παράδεισο, και συ σ’ εσέ χεις μέρος

Μέσα στα στήθια σου τ’ ακούς, Καλέ, να λαχταρίζει;

2.

Κοιτάς του ρόδου τη λαμπρή πρώτη χαρά του ήλιου,

Ναι πρώτη, αλλ’ όμως δεύτερη από το πρόσωπό σου!

3

«Χιλιάδες άστρα στο λουτρό μ’ εμέ να στείλ’ η νύχτα!»

4

«Γελάς και συ στα λούλουδα, χάσμα του βράχου μαύρο»

5

«Κοντά’ ναι το χρυσόφτερο και κατά δω γερμένο,

Π΄άφησε ξάφνου το κλαδί για του γιαλού τη πέτρα,

Και κει γρικά της θάλασσας και τ’ ουρανού τα κάλλη

Και κει τραβά τον ήχο του μ’ όλα τα μάγια πόχει.

Γλυκά ‘δεσε τη θάλασσα και την ερμιά του βράχου,

Και τ’ άστρο κράζει πάρωρα και πρέπει να προβάλη.

Πουλί , πουλάκι, που σκορπάς το θαύμα της φωνής σου,

Ευτυχισμός ά δεν είναι το θαύμα της φωνής σου,

Καλό στη γη δεν άνθισε, στον ουρανό, κανένα’

Αλλ’ αχ!να δώσω μια πλεξιά , και νάμαι και φθασμένος,

Ακόμ’  αφρέ μου, να βαστάς και νάμαι γυρισμένος,

Με δυο φιλιά της μάνας μου, μια φούχτα γη της γης μου»

6

«Φιλώ τα χέρια μ’ και γλυκά το στήθος μ’ αγκαλιάζω.

Ανοιχτά πάντα κι άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου.

Ποια πηγή τάχα σε γεννά, χαριτωμένη βρύση;»

7.

Φύση, χαμόγελ’ άστραψες κι εγίνηκες δική του

Ελπίδα,το δεσες  το νου μ’ όλα τα μάγια π’όχες

Νιός κόσμος όμορφος παντού χαράς και καλοσύνης.

Γύρου κοιτά να τον ιδή

Κοντά’ ναι κει στον νιό ομπρός ο τίγρης του πελάγου’

Κι αλιά! μακριά ναι το σπαθί, μακριά ναι το τουφέκι!

Αλλ’ όπως έσχισ’ εύκολα βάθος τρανό κι εβγήκε,

Κι όρμησε…….

Κατά τον κάτασπρο λαιμό που λάμπει ωσάν τον κύκνο,

Κατά το στήθος το πλατύ και το ξανθό κεφάλι,

Κατά τη μεγαλόψυχη γλυκιά πνοή της νιότης,

Έτσι κι ο νιός………………………

Της φύσης από τις όμορφες και δυνατές αγκάλες,

Οπού τον εγλυκόσφιγγε και του γλυκομιλούσε,-

Κι ευθύς ξυπνά στ ελεύθερο γυμνό κορμί π’ αστράφτει,

Την τέχνη του κολυμπιστή μ’ αυτήν του πολεμάρχου.

8

Πριν πάψ’ η μεγαλόψυχη πνοή χαρά γεμίζει

Άστραψε φως κι εγνώρισεν ο νιός τον εαυτό του

Οι κόσμοι γύρου ν’ άνοιγαν κορόνες να του ρίξουν,

…………………………………………………………………….

Απομεινάρι θαυμαστό ερμιάς και μεγαλείου,

Όμορφε ξένε και καλέ, και στον ανθό της νιότης,

Άμε και δέξου στο γιαλό του δυνατού την κλάψα.

Το ποίημα έχει ως αφετηρία ένα περιστατικό που συνέβη στην Κέρκυρα τον Ιούλιο του 1847: ένας πόρφυρας (καρχαρίας) κατασπάραξε ένα νεαρό Αγγλο στρατιώτη που κολυμπούσε. {CR}Ο ποιητής θέλησε να αποδώσει με τον τρόπο του το τραγικό γεγονός. Τελικά το ποίημα έμεινε αποσπασματικό.

ΕΙΡΗΝΗ ΓΑΡΜΠΗ-ΛΕΒΙΔΗ, Εταιρεία των Φίλων της Τέχνης του Θεάτρου – Η Νέα Σκηνή

Γεννήθηκε στη Βραΐλα της Ρουμανίας. Από τη Νομική της Αθήνας πέρασε στην Κοινωνιολογία της Σορβόννης. Το 1971 συνδιηύθυνε -για 8 χρόνια- με τον Αλέκο Λεβίδη το βιβλιοπωλείο «Στροφή», κέντρο αναφοράς για την ανανεωτική Αριστερά. Ακολούθησαν οι εκπομπές για την όπερα στο Τρίτο Πρόγραμμα του Μάνου Χατζιδάκι. Aπό το 1988, όταν ο Λευτέρης Βογιατζής, σύντροφός της επί 30 χρόνια, δημιούργησε τη «Νέα Σκηνή», ανέλαβε την ευθύνη των εκδόσεων του θεάτρου. Μετά τον θάνατό του το 2013 συντονίζει την προβολή της καλλιτεχνικής κληρονομιάς του