Καλοκαίρι και καταχνιά

Πώς το λέει ο Σαββόπουλος σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια του; «Καλοκαίρι, με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι». Ενα καλοκαίρι μισερό, ομιχλώδες, βαρύ, δύστροπο. Σαν να ήρθε καθυστερημένο, μετά το θερινό ηλιοστάσιο, ύστερα από έναν Μάιο και μισό Ιούνιο που έμοιαζαν με φθινόπωρο, για να μας εκδικηθεί. Ενα καλοκαίρι ζεστό και υγρό σαν κλεισμένο από πολύ καιρό δωμάτιο, σαν τα καλοκαίρια στα έργα του Τενεσί Ουίλιαμς. Ακόμη και τα καλοκαιρινά διαδικτυακά μας ήθη ατόνησαν ή εκτονώθηκαν.

Ούτε μπούτια, ούτε φλούο ποδοδάχτυλα σε παραλίες, ούτε σχόλια για το παιδάκι της διπλανής κυρίας που στριγγλίζει στην παραλία, ούτε παράπονα για τη χωριάτικη που είχε τρίμματα φέτας. Ενα μοχίτο δεν πέρασε ακόμη από τις οθόνες μου. Ελάχιστα έως ανύπαρκτα τα «νιώθω ευλογημένος – η στην τοποθεσία Φυροστεφάνι». Τι έγινε; Δεν πάνε διακοπές οι «φίλοι» μου εφέτος; Ή δεν το λένε; Οχι που με νοιάζει δηλαδή. Σάμπως τους λέω εγώ; Οι εποχές των απανωτών καλοκαιρινών ομαδικών ιντερνετικών οργασμών έχει περάσει.

Μακάρι ανεπιστρεπτί. «Καλοκαίρι, με ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη». Μόνο που το πουκαμισάκι δεν μας χωράει πια. Οχι επειδή μεγαλώσαμε εμείς αλλά επειδή το ίδιο το πουκαμισάκι φύρανε. Σαν να έρχεται από πάρα πολύ μακριά, από εκείνα τα ρεπορτάζ για τα μπικινάτα ξεσαλώματα πάνω στις μπάρες και τα ουρανομήκη «Μυκονόοοοοος». Πλέον συννεφιάζει και στη Μύκονο όπως ήταν ο τίτλος ενός βιβλίου του Ζάχου Χατζηφωτίου. Και στην Πάρο κάνουν πορεία με πανό στη Χρυσή Ακτή για να φύγουν οι ξαπλώστρες.

Ο ακτιβισμός φοράει σαγιονάρα και βερμούδα και κρατάει οικολογικό θερμός. Α, μην ξεχάσω, και χάρτινο καλαμάκι.

Τη σώσαμε βρε τη Γη. Μπράβο μας. Σώσαμε και τις παραλίες αφού απαγορεύσαμε τις ρακέτες. Τι είναι όμως αυτά στη θάλασσα; Σαν φτερά, σαν πούπουλα, σαν κάτι. Αποκαΐδια είναι. Κι αυτό στον ουρανό δεν είναι σύννεφο, κάπνα είναι. Κάπου εδώ κοντά θα καίγονται. Εντάξει, θα ποστάρω κάτι για να δείξω ότι είμαι ενεργός πολίτης και μετά θα βουτήξω. Ναι, μέσα στα αποκαΐδια. Τώρα πήρα την άδειά μου, τι να κάνω;

«Καλοκαίρι, στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει». Γιατί, μη νομίζετε, αυτό ήταν. Μπορεί μεθαύριο να μπαίνουμε στον πανηγυρικό του μήνα και να μετράμε ανάποδα για το «Πάσχα του καλοκαιριού», τον Δεκαπενταύγουστο, αλλά οι στροφές του ηλίου μάς λένε άλλα. Ξημερώνει και βραδιάζει την ώρα που ξημέρωνε και βράδιαζε γύρω στις 10 Μαΐου. Τότε που φορούσαμε ακόμη κάλτσες και το βράδυ θέλαμε κι ένα μαλλινάκι στους ώμους. Μη σας γελάνε οι υψηλές θερμοκρασίες. Είναι η γη που ζεστάθηκε και βγάζει τον ρόγχο της. Ηδη βλέπω διαφημίσεις για σχολικά ήδη. Και πριν μετρήσω καν τον Αύγουστο, βάζω στοίχημα ότι θα αρχίσουν να μου έρχονται μηνύματα για χριστουγεννιάτικες διακοπές.

Είναι όμως ακόμη καλοκαίρι. Εχουμε μπροστά μας μια πανσέληνο και πολλές μέρες για βουτιές. Κι εκεί, κάτω από τη θάλασσα, παραδομένοι στην προσωπική μας άβυσσο, κρατώντας, όσο αντέξουμε, την αναπνοή μας, μπορούμε να ξορκίσουμε κι εκείνη την «οσμή νεκροθαλάμου» που λέει ο Σαββόπουλος. Γιατί «…Καλοκαίρι μες στα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει».