Αντιστροφή ρόλων

Χθες το μεσημέρι, αναρωτιόμουν αν είχε προηγηθεί φιλική συνεννόηση μεταξύ τους, αν δηλαδή είπαν να αλλάξουν για λίγο τους ρόλους – έτσι, για να ξεφύγουν από τα ίδια και τα ίδια. Προφανώς, όμως, κάτι τέτοιο είναι αδύνατο να συνέβη. Απλώς, έτυχε αυτή τη φορά, στο νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών για την ενίσχυση του εισοδήματος, το μεν ΠΑΣΟΚ να το καταψηφίζει επί της αρχής, ο δε ΣΥΡΙΖΑ αρχικά να το υπερψηφίζει. Το σύνηθες θα ήταν το αντίστροφο. Είπαν, όμως, να μας εκπλήξουν. Για λίγες ώρες έστω, καθώς η έκπληξη δεν κράτησε πολύ.

Οι λόγοι τους οποίους επικαλείται το ΠΑΣΟΚ για να καταψηφίσει το νομοσχέδιο δεν είναι σοβαροί. Είναι κωμικό να ακούς τον Πάρι τον Κουκουλόπουλο (πιο ΠΑΣΟΚ δεν γίνεται) να καταδικάζει την επιδοματική πολιτική για λόγους αρχής, επειδή το ΠΑΣΟΚ θα προτιμούσε μια συνολική προσέγγιση στο πρόβλημα (π.χ., να είμαστε όλοι πλούσιοι, υγιείς και ευτυχείς). Επειδή όμως μόλις προχθές ήταν που το ΠΑΣΟΚ υπερψήφισε, γκρινιάζοντας, το νομοσχέδιο για την ψήφο των αποδήμων, δεν ήθελαν να δοθεί η εντύπωση ότι ακολουθούν τον βηματισμό της κυβέρνησης. Αλλωστε, δεν θα με εξέπληττε καθόλου, αν η κυβέρνηση είχε οργανώσει τη σειρά κατάθεσης των νομοσχεδίων στη Βουλή, έχοντας κατά νου και τον σκοπό αυτόν. Συνεπώς, καταψηφίζουν τώρα για να αντισταθμίσουν τις εντυπώσεις και να δείξουν ότι δεν συμπλέουν με την κυβέρνηση. Μικρό το κακό έως και ασήμαντο για την ουσία της υπόθεσης, διότι η ψήφος του ΠΑΣΟΚ στο νομοσχέδιο για τους αποδήμους είχε πολύ μεγαλύτερη αξία, όχι μόνο για τεχνικούς λόγους (οι διακόσιες ψήφοι), αλλά και λόγω της πολιτικής σημασίας του θέματος και του ιστορικού χαρακτήρα του.

Την ίδια ώρα, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ, που είχε εκτεθεί με την αρνητική στάση του στο ζήτημα της ψήφου των αποδήμων, βρήκε στα επιδόματα την ευκαιρία να ξεφύγει από το ασφυκτικό υπόδειγμα της μόνιμης άρνησης σε κάθε μέτρο, ακόμη και αν το επιτάσσει η ανάγκη και η κοινή λογική. Τίποτα δεν κόστισε περισσότερο στον ΣΥΡΙΖΑ από τη στρατηγική της τυφλής άρνησης, που τον έκανε να συγκρούεται συνεχώς με τη λογική. Οι ψηφοφόροι τον εγκατέλειψαν, διότι πολύ απλά δεν οδηγεί πουθενά να διαφωνείς με κάτι που είναι προφανώς ωφέλιμο και μάλιστα να το εμποδίζεις, επειδή εσύ υπόσχεσαι κάτι καλύτερο, που όμως είναι ανέφικτο ή ανύπαρκτο. Είχα την εντύπωση ότι οι περισσότεροι παράγοντες του ΣΥΡΙΖΑ το είχαν αναγνωρίσει αυτό και ότι στο νομοσχέδιο για την ενίσχυση του εισοδήματος έβρισκαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να δείξουν ότι μπορούν να μετακινηθούν από το παρελθόν τους.

Καλοπροαίρετη, πλην εσφαλμένη η εντύπωσή μου, διότι το ίδιο βράδυ (χθες) άλλαξαν στάση και ανακοίνωσαν ότι καταψηφίζουν το νομοσχέδιο. Το γεγονός ότι ο Πολάκης μετά από καιρό ξεπρόβαλε από τη σπηλιά του και άρχισε να μουγκρίζει απειλητικά εκτιμώ ότι έπαιξε έναν ρόλο στην επανόρθωση…

ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ

Περνάω στην κυρία Εφη Αχτσιόγλου, την αγέλαστο πέτρα της Αριστεράς, λόγω μιας απορίας την οποία μου προκάλεσε η πρόσφατη συνέντευξή της στο «Βήμα». Εξηγώντας πώς πιστεύει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να ξανακερδίσει τους χαμένους ψηφοφόρους, το συμπυκνώνει σε δύο λέξεις: «Λογική και ευαισθησία». Εννοεί, φυσικά, τη στάθμιση του οράματος με τον ρεαλισμό, όπως το εξηγεί αμέσως παρακάτω η ίδια. Θέλω όμως να ρωτήσω μήπως η συγκεκριμένη διατύπωσή της ήταν μια ενσυνείδητη αναφορά εκ μέρους της στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Τζέιν Οστεν;

Αν η κυρία Αχτσιόγλου είναι πράγματι θαυμάστρια του έργου της μεγάλης αγγλίδας συγγραφέως, τότε υποκλίνομαι με σεβασμό και δέος στην επόμενη πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Δέος, διότι άλλο να δεις τη μεταφορά του έργου στον κινηματογράφο και άλλο να διαβάσεις το ίδιο το μυθιστόρημα και να σου αρέσει. Πρέπει να είσαι πολύ βαθιά Αγγλος για να βρεις ενδιαφέρον στον κόσμο της Οστεν. Πρέπει σε όλη τη ζωή σου να ψηφίζεις Συντηρητικούς και, σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη σου, να δεσπόζει η τρίτομη επίσημη βιογραφία της Θάτσερ από τον Τσαρλς Μουρ. Συνεπώς, το πιθανότερο είναι ότι εννοούσε την ταινία που βασίζεται στο μυθιστόρημα. Οπότε, εκτός από τα Γαλλικά και το πιάνο, οι ζηλόφθονες ας μην της προσάπτουν και την Τζέιν Οστεν.