Κακός οιωνός

Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό είναι μια πονεμένη ιστορία. Την επικαιροποιεί το κλείσιμο του σχολείου «Πυθαγόρας» στο Μόναχο. Το ελληνικό σύστημα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης με τα εγγενή του προβλήματα δεν είναι μοντέλο εξαγωγής και στο εξωτερικό. Ούτε τις οικονομικές δυνατότητες διαθέτει η χώρα για να διατηρεί δίκτυο ελληνικών σχολείων σε διάφορα μέρη του πλανήτη.

Ωστόσο, ειδικά τα θέματα της παιδείας και της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης δεν μπορούν να είναι μονοσήμαντη συνάρτηση οικονομικού κόστους. Για μία χώρα με τη διασπορά της Ελλάδας, η οικονομική επιβάρυνση δεν ακυρώνει την υποχρέωση της πολιτείας για τη διατήρηση των ελληνικών σχολείων – και εκτός συνόρων. Η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στο εξωτερικό είναι πολιτισμική εξωτερική πολιτική.

Το επιχείρημα του οικονομικού κόστους δεν ισχύει για τη Βαυαρία, όπου η ελληνόγλωσση εκπαίδευση έχει ρίζες δύο αιώνων και παρέχεται μαζικά τα τελευταία 60 χρόνια. Εδωσε σε πολλά παιδιά της πρώτης γενιάς ελλήνων μεταναστών τη δυνατότητα να υπερβούν το «κόσκινο» του γερμανικού εκπαιδευτικού συστήματος που αποφασίζει στην 4η Δημοτικού ποιος μαθητής θα φτάσει στο πανεπιστήμιο και ποιος θα πάει στο εργοστάσιο.

Ζητούμενο πρέπει να είναι η προσαρμογή σχολείων και προγράμματος στον χώρο όπου λειτουργούν. Οχι η απαξίωση και το κλείσιμό τους. Το κλείσιμο του «Πυθαγόρα» είναι κακός οιωνός για τη φθίνουσα πορεία της ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης – μετά το τραύμα της απώλειας του οικοπέδου λόγω καθυστερήσεων στην ανέγερση ιδιόκτητου ελληνικού σχολείου στο Μόναχο. Χώρα που κλείνει σχολεία, υποσκάπτει το ίδιο της το μέλλον.