«Σκότωσες τον πατέρα μου!» «Σκάσε, θα έρθω να σε βρω»

Ακριβώς έναν χρόνο μετά, και μέσα από μια σειρά απρόβλεπτων περιστάσεων, ο Γιούρα βρήκε τον αριθμό τηλεφώνου του άνδρα που σκότωσε τον πατέρα του στην Μπούτσα. Εμαθε επίσης ότι είχε πυροβολήσει και τον ίδιο στοχεύοντας στο κεφάλι του, αλλά αστόχησε για δύο εκατοστά. Ετσι επέζησε ο Γιούρα αλλά έχασε τον πατέρα του.

Τώρα, πρέπει να φανταστούμε αυτόν τον δεκαεξάχρονο, ένα πρωί τον περασμένο Μάρτιο να μαζεύει το κουράγιο του, να αρπάζει το κινητό του και να στέλνει ένα μήνυμα 30 δευτερολέπτων μέσω της πλατφόρμας Telegram στον Αλεξέι, έναν αξιωματικό του ρωσικού στρατού που συμμετείχε στην πολιορκία του Κιέβου μετά την εισβολή. Ο Αλεξέι ήταν ένας από τους δράστες της σφαγής στην Μπούτσα, που είχε ανατριχιάσει όλο τον κόσμο.

Τριάντα δευτερόλεπτα

Ο Γιούρα είχε υποσχεθεί στον εαυτό του, γράφει η εφημερίδα «Repubblica», να διατηρήσει την ψυχραιμία του κατά τη διάρκεια του μηνύματος, δεν ήθελε να δείξει θλίψη ή αδυναμία. Αλλά τελικά είναι μόλις 16 ετών, έμεινε ορφανός, το χέρι του είναι σημαδεμένο και έχει κάθε λόγο να είναι αναστατωμένος. Αυτά τα τριάντα δευτερόλεπτα λοιπόν βγήκαν όπως βγήκαν.

«Γεια σου γαμ… ζώο, με θυμάσαι; Είμαι ο Γιούρα, ήμουν στην Μπούτσα μπροστά από το δημαρχείο πριν από έναν χρόνο. Ησουν εκεί. Σκότωσες τον πατέρα μου μπροστά στα μάτια μου. Μετά πυροβόλησες εμένα. Αλλά, έκπληξη! Είμαι ζωντανός. Εσύ και ζώα σαν κι εσένα θα πάτε φυλακή».

Ο ρώσος αξιωματικός, έπειτα από λίγο, απάντησε, επίσης με φωνητικό μήνυμα. Πριν αναφέρουμε το περιεχόμενό του, ας δώσουμε στον Γιούρα τη δυνατότητα να αφηγηθεί την τραγωδία του, να την τοποθετήσει στον χρόνο και στον χώρο. Για να επιστρέψουμε, λοιπόν, το πρωί της 17ης Μαρτίου 2022 κατά την κατάληψη της Μπούτσα.

«Πηγαίναμε να πάρουμε φαγητό»

«Ο πατέρας μου και εγώ πήγαμε με το ποδήλατο στο δημαρχείο για να πάρουμε φαγητό και νερό, επειδή υπήρχε ανθρωπιστική βοήθεια. Φορούσα ένα μπουφάν με κουκούλα. Κάποια στιγμή ένας ρώσος στρατιώτης ήρθε κοντά μας και μας διατάζει να σταματήσουμε. Εμείς κατέβηκε από τα ποδήλατα, σήκωσε τα χέρια ψηλά και μας ρώτησε πού πηγαίναμε. Του είπαμε. Ακουσα δύο πυροβολισμούς και είδα τον πατέρα μου να πέφτει. Μετά μια τρίτη βολή, αυτή τη φορά προς το μέρος μου. Ενιωσα το αριστερό μου χέρι να καίει, έπεσα. Ρώτησα τον στρατιώτη αν μπορούσα να πάω στον πατέρα μου. Με πυροβόλησε ξανά, πάλι στο χέρι. Και μετά δύο ακόμη βολές. Μια πέτρα από την άσφαλτο μπήκε στη μύτη μου».

Εξι βολές Καλάσνικοφ. Και δεν τελείωσε. «Η τελευταία βολή, η έβδομη, ήταν και πάλι στο σώμα του πατέρα μου. Γύρισα το κεφάλι μου προς τα δεξιά και είδα το αίμα του να κυλά προς το μέρος μου, αργά. Ημουν μισό μέτρο μακριά και το αίμα του μου μούσκεψε το χέρι». Πρέπει να ήταν όλο εκείνο το κόκκινο στην άσφαλτο και στα ρούχα του Γιούρα που έπεισαν τον σκοπευτή ότι είχε σκοτώσει και τους δύο. «Οταν απομακρύνθηκε, σηκώθηκα και έτρεξα. Στο σπίτι έβγαλα το φούτερ μου και συνειδητοποίησα ότι είχα μια τρύπα από σφαίρα στην κουκούλα, δεν πέτυχε το μέτωπό μου για δύο εκατοστά».

Κουκούλα και μπουφάν

Η κουκούλα και το μπουφάν βρίσκονται στη δικαστική κατάθεση της SBU, της ουκρανικής πολιτικής υπηρεσίας πληροφοριών που, μεταξύ άλλων καθηκόντων, ερευνά εγκλήματα πολέμου. Ο Γιούρα, αφού έφυγε από το νοσοκομείο όπου του έσωσαν το χέρι, στράφηκε στους ερευνητές που εργάζονται για την ταυτοποίηση των σφαγέων της Μπούτσα προκειμένου να αναφέρει όσα είχε δει.

Εκεί, στο γραφείο της SBU, είδε πολλές φωτογραφίες των ρώσων στρατιωτών που είχαν καταλάβει την πόλη για έναν μήνα. Ξαφνικά, συνάντησε ξανά τα μάτια του δολοφόνου. «Αναγνώρισα αμέσως τα μάτια και τη μύτη του». Στο έντυπο της SBU αναφερόταν το όνομα, το επώνυμο και ο αριθμός της μονάδας στην οποία ανήκε. Ο Αλεξέι είναι αξιωματικός, φορούσε διαφορετική στολή από τους άλλους, με περισσότερα διακριτικά. Τα υπόλοιπα τα έκανε ο μεγαλύτερος αδερφός του Γιούρα που άρχισε να τον αναζητά στο Διαδίκτυο, στα ρωσικά κοινωνικά δίκτυα. Τον βρήκε.

«Μη με απειλείς γιατί θα ξαναγυρίσω»

Βρήκε και τον αριθμό του κινητού του. Κάπως έτσι ο Γιούρα, αφού το σκέφτηκε πολύ, αποφάσισε να του στείλει το μήνυμα. Και έτσι ήρθε και η απάντηση του Αλεξέι, σε ήρεμο τόνο: «Είμαι πολύ απασχολημένος τώρα, μου έδωσαν άλλη δουλειά. Μην κάνετε ανόητα πράγματα όπως να με καλείτε στο τηλέφωνο, γιατί θα επιστρέψω στο Κίεβο κάποια μέρα. Για τα υπόλοιπα, να θυμάστε ένα πράγμα: είστε μόνο θύματα ενός συστήματος». Η κοινοτοπία του κακού. Που απειλεί ότι θα επιστρέψει για να ολοκληρώσει τη δουλειά που άφησε μισοτελειωμένη πριν από ενάμιση χρόνο.

Ακόμα κι αν επιστρέψει όμως, δεν είναι σίγουρο ότι θα βρει τον Γιούρα. Χάρη στην Οξάνα Λεμπέντιεβα, διευθύντρια ΜΚΟ που ασχολείται με την ψυχολογική αποκατάσταση ορφανών πολέμου, ο 16χρονος πρόκειται να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες για σπουδές στο κολέγιο. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος, ίσως ο Γιούρα ακολουθήσει τα βήματά του.