Υπόκλιση στον Ζιλμπέρτο Ζιλ

«Ηξερα ότι η μουσική ήταν η γλώσσα μου, πραγματικά. Αυτή η μουσική θα με πήγαινε σε όλο τον κόσμο, θα με πήγαινε σε άλλες χώρες. Γιατί νόμιζα ότι είχα τη μουσική της γης και τη μουσική του ουρανού».

H παραπάνω δήλωση ανήκει στον βραζιλιάνο μουσικό, τραγουδιστή και τραγουδοποιό, ακτιβιστή Gilbeto Gil, ο οποίος το βράδυ της Δευτέρας στο Ηρώδειο έκανε ακριβώς το παραπάνω. Μίλησε στη γλώσσα του και με τη γλώσσα του, ξεσήκωσε τους θεατές και συγκίνησε τη βραζιλιάνικη παροικία που είχε συγκεντρωθεί στο Ωδείο για να τον αποθεώσει και να τραγουδήσει μαζί του. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που φορούσαν τη φανέλα της Εθνικής Βραζιλίας ή σήκωσαν βραζιλιάνικες σημαίες για τον συμπατριώτη τους δημιουργό. Ισως και όχι μόνο για αυτόν, στον βαθμό που την ίδια ημέρα στις 17 Ιουλίου 1994 η Σελεσάο στεφόταν παγκόσμια Πρωταθλήτρια Ποδοσφαίρου νικώντας στον τελικό του Μουντιάλ στα πέναλτι την Ιταλία 3 – 2.

Με κέφι και ενέργεια που θα ζήλευαν πολύ νεότεροι, έπαιξε, τραγούδησε, χόρεψε, μοιράστηκε τις ιστορίες των τραγουδιών του σε 3 γλώσσες – αγγλικά, βραζιλιάνικα και γαλλικά – και μας σύστησε τη φαμίλια του. Αλλωστε η περιοδεία του έχει τον τίτλο «Gilberto Gil and his Family: Αquele Abraco». Επισήμως, πρόκειται για την τελευταία τουρνέ του 81χρονου βραζιλιάνου καλλιτέχνη.

Με την ηλεκτρική κιθάρα ανά χείρας και τη βοήθεια των μουσικών του – συγγενών και μη – απεικόνισε τη χώρα του με τραγούδια όπως το «Procissão», πέρασε κάποιες στιγμές στη σάμπα και την μπόσα νόβα, δεν έλειψαν οι φανκιές και οι ροκιές, δεν είπε όχι στην πειραγμένη τζαζ.

Ο κορυφαίος εν ζωή μπαϊανός (η Μπαΐα είναι μία από τις δεκαέξι πολιτείες της Βραζιλίας, βρίσκεται στα ανατολικά της χώρας στην όχθη του Ατλαντικού Ωκεανού) συνθέτης, ο βασιλιάς της Tropicalia (πολλές φορές συνδέεται άρρηκτα με το μουσικό στυλ που μπορεί να χαρακτηριστεί ως μια μείξη μπόσα νόβα, ροκ εν ρολ, παραδοσιακής μουσικής της περιοχής Μπαΐα, πορτογαλικών φάντο με έναν χαρακτηριστικό άφρο ρυθμό), απέδειξε ότι παραμένει πολυμορφική μουσική προσωπικότητα στην άκρως ενδιαφέρουσα βραδιά της Δευτέρας.

Οσο για τον τίτλο της συναυλίας του «Αquele Abraco» («Αυτή η αγκαλιά» ή ως απόδοση «Εχε γεια») μόνο τυχαίος δεν είναι. Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 μετά την αποφυλάκισή του (μαζί με τον Καετάνο Βεζόλο) από το δικτατορικό καθεστώς της Βραζιλίας και λίγο πριν την εγκαταλείψει έγραψε αυτό το τραγούδι, χωρισμού και αποχαιρετισμού. Σάμπα που ξεσηκώνει, γεμάτη γλυκύτητα και ευφορία, έβαλε φωτιά στο Ηρώδειο. Το πρόγραμμά του περιελάμβανε μεταξύ άλλων τραγούδια «Ovelha Negra», «Tempo Rei», «Palco», «Vamos Fugir», «Soy loco por ti America».

Ο Gilberto Gil και η οικογένειά του ήταν μοναδικοί στο Ηρωδείου, αποθεώθηκαν από το κοινό – κυρίως βραζιλιάνικο – όπου όσοι δεν τον τίμησαν με την παρουσία τους έχασαν μια όντως… groovy βραδιά.