Μητσοτάκης καλεί Καμπόσο!

Ο επί δώδεκα χρόνια δήμαρχος Καμπόσος, του Αργους, είναι ένα από τα ινδάλματά μου, το ξέρουν καλά όσοι διαβάζουν τα γραπτά μου σε αυτή την εφημερίδα. Μου πρωτοέκανε εντύπωση όταν ισχυρίστηκε ότι οι δημότες του είναι κατευθείαν απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Εκτοτε παρακολουθώ πάντα τις «ιδεολογικοπολιτικές» περιπέτειές του. Πιο εντυπωσιακή, η πόζα στους δημότες του επειδή η Λαμποργκίνι έβαψε ένα μοντέλο της «αράντσα», πορτοκαλί, αλλά με το ειδικό πορτοκαλί που έχουν τα πορτοκάλια του Αργους! Δημαρχάρα.

Αλλά η δημαρχάρα δεν είναι μόνο πόζα και μεγάλα λόγια για να τσιμπάει ψήφους αφελών. Εχει και πολιτικό στίγμα, και είναι απεχθές. Επειδή οι πολιτικές θέσεις του είναι αναφανδόν ρατσιστικές και μισαλλόδοξες. Το 2018, μάλιστα, μετά τον αναίτιο ξυλοδαρμό του τότε δημάρχου Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη από ακροδεξιούς τραμπούκους, σε εκδήλωση Ποντίων, είχε δηλώσει την κατανόησή του στη βιαιοπραγία. «Αυτή είναι η μοίρα των προδοτών», απεφάνθη – όπου προδότης ο Μπουτάρης. Κάτι παραπάνω. Οχι μόνο προδότης αλλά και «αρεστός των Εβραίων». Δικαίως τότε εξεμάνη ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τον σούταρε από τη ΝΔ, τονίζοντας ότι δεν θα ανεχτεί «μισαλλόδοξο και διχαστικό λόγο» από στελέχη του.

Ο Μητσοτάκης είχε πράξει άριστα. Ο λόγος του μίσους και ο αντισημιτισμός δεν έχουν καμία δουλειά σε ένα κεντροδεξιό κόμμα, σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμμα όπως η σημερινή ΝΔ. Θυμάμαι, πολλοί τότε τον επιδοκίμασαν.

Προχθές, όμως, πάλι ο Μητσοτάκης, ως πρόεδρος του κόμματος, ο μόνος δηλαδή που σύμφωνα με το άρθρο 5 παράγραφος 3 του Καταστατικού της ΝΔ δικαιούται, ανακάλεσε χωρίς καμία εξήγηση τη διαγραφή του Καμπόσου, στον οποίο (σύμφωνα με ανακοίνωση)επανέρχεται «η ιδιότητα του μέλους της Νέας Δημοκρατίας, καθώς και τα δικαιώματα και τα αξιώματα που απορρέουν απ’ αυτήν». Μήπως εξέλιπαν οι λόγοι της διαγραφής του; Απ’ όσο ξέρω, ο Καμπόσος δεν πήρε καν πίσω εκείνους τους χαρακτηρισμούς. Με πια δικαιολογία λοιπόν ο πρόεδρος έδωσε εν λευκώ συγχωροχάρτι σε έναν «μισαλλόδοξο» (κατά τον δικό του χαρακτηρισμό);

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη και επανεξελέγη και με την ψήφο φιλελεύθερων και άλλων ιδεολόγων του εκσυγχρονιστικού Κέντρου αλλά και της Κεντροαριστεράς, προσώπων που επιδιώκουν την ανοιχτή κοινωνία και είναι απέναντι στον λόγο του μίσους. Με την απόφαση επαναφοράς στο κόμμα του Καμπόσου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αδικώντας τον εαυτό του και την πολιτική καθαρότητα της παρουσίας του, περιφρονεί επιδεικτικά αυτούς τους ψηφοφόρους του. Κάτι χειρότερο. Περιφρονεί ακόμα και τους δημότες του Καμπόσου που, ως ανήκοντες στη ΝΔ, οργανώθηκαν ενόψει αυτοδιοικητικών εκλογών, έβαλαν μπροστά ένα άλλο στέλεχος, τον Γιάννη Μαλτέζο, και ετοιμάζονταν για κάθοδο στις εκλογές.

Ο Μαλτέζος δεν είναι κανένας τυχαίος. Είναι αντιπεριφερειάρχης Πελοποννήσου τα δύο τελευταία χρόνια και πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου. Μαθαίνω ότι πρόκειται για άξιο στέλεχος, με αστικό στυλ και, το σημαντικότερο, στις εσωκομματικές εκλογές της ΝΔ υπήρξε αντιπρόσωπος του Μητσοτάκη στον νομό Αργολίδος. Τόσο αναγκαίο ήταν να αδειάσει ο πρόεδρος έναν ήπιο πολιτικό, χάριν του (τέως ή πάντα) μισαλλόδοξου;

Τα κόμματα στη μεγάλη πυρκαγιά

Η μεγάλη πυρκαγιά είναι μια καταστροφή. Κατανοώ την έντασή της, τις προτεραιότητες που έβαλαν τα πολλά μέτωπα, την αντικειμενική αδυναμία των υπηρεσιών λόγω και των κλιματικών συνθηκών, της ζέστης και του ανέμου, να την ανακόψουν. Κατανοώ ότι τα πράγματα έχουν χειροτερέψει τα τελευταία χρόνια, ότι η κλιματική αλλαγή δεν έρχεται χωρίς συνέπειες. Μα πάνω απ’ όλα κατανοώ την προτεραιότητα να ελεγχθούν οι πυρκαγιές, να αντιμετωπιστούν τα πολλά νέα μέτωπα που ξεσπούν συνεπώς σε όλη τη χώρα (σήμερα, κατά τη Μετεωρολογική Υπηρεσία είναι η δυσκολότερη μέρα) και, κυρίως, να προστατευθούν οι ανθρώπινες ζωές, που ιδίως όταν απειλείται η περιουσία τους σχετικοποιούν την προστασία της ζωής τους.
Η χθεσινή μέρα ήταν δραματική. Αλλά μέσα από την καταστροφή ανέτειλε μια αισιόδοξη αχτίδα: η αντιπολίτευση, αυτή τη φορά, μοιάζει να κατανοεί τον ρόλο της. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει να μη θρηνήσουμε ζωές, το ΠΑΣΟΚ δίνει έμφαση στην ανθρώπινη ζωή. Οι τρέλες και οι επικρίσεις για τις εκκενώσεις είναι πλέον υπόθεση μόνο γραφικών και ενός περιθωρίου που ακόμα επενδύει στο μίσος. Κάτι έμαθε από τις εξελίξεις το πολιτικό σύστημα.

Καταλαβαίνω. Η ιστορία του Καμπόσου είναι πολύ μικρή, ο κόσμος καίγεται(στην κυριολεξία) κι εμείς ασχολούμαστε με έναν πολιτικό σε μια μικρή κοινωνία, που ούτως ή άλλως είναι κυρίαρχος στον τόπο του; Ακριβώς γι’ αυτό ασχολούμαστε. Επειδή είμαστε πολίτες που δεν μας πείθει το χρώμα της Λαμποργκίνι, επειδή η επαναφορά του έγινε χωρίς εξήγηση και, τέλος, επειδή εξ όνυχος τον λέοντα.