«Μια παράσταση που σε κάνει να ονειρεύεσαι»

Ο βασιλιάς Βρόντος επιθυμεί να παραχωρήσει την εξουσία στον γιο του, πρίγκιπα Καπρίς. Αυτός όμως, που επιστρέφει από ένα μεγάλο ταξίδι σε όλο τον κόσμο, ονειρεύεται να πάει στη Σελήνη και τα καταφέρνει. Με τη βοήθεια του επιστήμονα Μικροσκόπιου κατασκευάζει ένα τεράστιο κανόνι που τον στέλνει μακριά από τον πλανήτη μας, ξεκινώντας έτσι μια μεγάλη περιπέτεια. Ανάμεσα στη Γη και το φεγγάρι εκτυλίσσεται «Το ταξίδι στη Σελήνη», η νέα παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής σε μουσική διεύθυνση Ηλία Βουδούρη και σκηνοθεσία Λοράν Πελί που παρουσιάζεται στις 12 και 13 Ιουλίου στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος. Με το συγκεκριμένο έργο του Ζακ Οφενμπαχ για μικρούς και μεγάλους εγκαινιάζεται η στρατηγική συνεργασία της Λυρικής με την Οπερά Κομίκ του Παρισιού, ενός εκ των σημαντικότερων λυρικών θεάτρων της Ευρώπης.

Για τις ανάγκες της νέας παραγωγής ο Λοράν Πελί και η δραματουργός Αγκάτ Μελινάν διασκεύασαν το άγνωστο σήμερα αριστούργημα του Οφενμπαχ, δίνοντας χώρο στη φαντασία και τον ονειρικό κόσμο του Ιουλίου Βερν (το ποιητικό κείμενο των Αλμπέρ Βανλό, Εζέν Λετεριέ και Αρνόλ Μορτιέ είναι εν μέρει βασισμένο στα μυθιστορήματα «Από τη Γη στη Σελήνη» και «Ταξίδι στο κέντρο της Γης»). «Είναι ένα έργο που εμπνέει τη φαντασία, που μας κάνει επίσης να σκεφτόμαστε τη σημερινή εποχή» αναφέρει στο «ΝΣυν» η Μπαρμπαρά ντε Λεμπούρ, η οποία υπογράφει τα ευρηματικά σκηνικά της παράστασης. «Αναπόφευκτα, μιλάει για τη διαφορετικότητα του ξένου, για το άνοιγμα στους άλλους, για το τι είναι η Γη μας πια, τι υπάρχει εκεί έξω. Κάνουμε επίσης μια οικολογική δήλωση σχετικά με την κατάστασή μας σήμερα» συνεχίζει.

Αντλώντας έμπνευση από αυτά τα μηνύματα, η σκηνογράφος κατασκεύασε δύο διαφορετικούς κόσμους, της Γης και της Σελήνης, που ο καθένας φέρει τα δικά του ξεχωριστά χαρακτηριστικά. «Ξεκινήσαμε με την ιδέα ότι η Γη είναι σαν μια μεγάλη χωματερή με πλαστικά αλλά να εξακολουθεί να είναι πολύ χαρούμενη, ζωντανή. Ετσι, το σκηνικό αναπαριστά αυτή τη χωματερή αφού η Γη έχει κατακλυστεί πλήρως από τη ρύπανση και το πλαστικό. Αλλά εξακολουθεί να είναι ένας πολύ χαρούμενος τόπος, με πολλά χρώματα στο ντεκόρ. Οταν οι ήρωες πηγαίνουν στο φεγγάρι, είναι εντελώς άδειο, λευκό, καθαρό. Ετσι υπάρχει μια πραγματική αντίθεση μεταξύ των δύο συμπάντων. Η Γη είναι τόσο αποπνικτική, τόσο γεμάτη σκουπίδια και ρύπανση που φτάνοντας στο φεγγάρι έρχεται μια μικρή ανακούφιση» επισημαίνει η Μπαρμπαρά ντε Λεμπούρ. «Ενα αστείο πράγμα σχετικά με το έργο είναι ότι ξεκινούν οι ήρωες με ένα κανόνι για να ανακαλύψουν το φεγγάρι. Δεν φεύγουν με πύραυλο. Ετσι, υπάρχει ένα πραγματικά μεγάλο κανόνι στο σκηνικό στο οποίο μπορείς να μπεις μέσα. Ηθελα να δημιουργήσω κάτι λίγο φανταστικό, παραμυθένιο, κάτι για να ονειρεύεσαι. Οπως συμβαίνει όταν το έργο εκτελείται από παιδιά όπως εδώ» συμπληρώνει η δημιουργός.

«Αστεία ιστορία για παιδιά»

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της παραγωγής είναι η συνύπαρξη των επαγγελματιών σολίστ με τους νεαρούς ερμηνευτές της Λαϊκής Χορωδίας Νέων της Οπερα Κομίκ και της Παιδικής Χορωδίας της Λυρικής, που ντυμένα με κοστούμια «μεγάλων» ερμηνεύουν βασιλείς, λαϊκούς ανθρώπους, αστρονόμους, πρίγκιπες και υπουργούς ενώ διαδηλώνουν για το κλίμα. «Αυτό που νομίζω ότι είναι σπουδαίο στη δουλειά του Λοράν είναι το γεγονός ότι οι πρωταγωνιστές είναι παιδιά. Οτι πρώτα απ’ όλα υπάρχουν αυτές οι φωνές. Είναι διαφορετικές από μια χορωδία ενηλίκων. Επειτα, είναι μια πολύ αστεία ιστορία για παιδιά. Είναι πολύ συγκινητικό να βλέπεις τα παιδιά να την ερμηνεύουν. Ο Λοράν ήταν απαιτητικός, τόσο με τα παιδιά όσο θα ήταν και με τους ενήλικες. Προσπαθεί να τα κάνει τόσο καλά, τόσο τέλεια όσο θα μπορούσε να είναι το έργο των ενηλίκων. Πηγαίνει πολύ μακριά στη δουλειά του με τα παιδιά και έτσι το έργο είναι πραγματικά υψηλής ποιότητας. Είναι πολύ συγκινητικό να τα βλέπεις σε αυτή την παράσταση. Πραγματικά προσθέτει κάτι ακόμα πιο μαγικό» δηλώνει η σκηνογράφος.

Η ίδια δουλεύοντας στο πλάι του Λοράν Πελί, έναν από τους πιο περιζήτητους γάλλους σκηνοθέτες παγκοσμίως, συνηθίζει να ακολουθεί την έντονη θεατρικότητα και τις σουρεαλιστικές απεικονίσεις που ο ίδιος επιβάλλει στις παραστάσεις του, αντλώντας έμπνευση από τη φαντασία και το όνειρο. «Μου αρέσει πολύ να δουλεύω πάνω σε μύθους. Μου αρέσει να δημιουργώ σκηνικά. Λατρεύω τα παραμύθια. Μου αρέσουν τα πράγματα που δεν είναι ρεαλιστικά. Μου αρέσουν τα όνειρα. Μου αρέσει να δουλεύω σε παραστάσεις που κάνουν το κοινό να ονειρεύεται, που το βγάζουν από την καθημερινότητά του. Νομίζω ότι το να πηγαίνεις σε μια παράσταση είναι επίσης ένας τρόπος να ξεφεύγεις από τα πάντα. Εδώ υπήρχαν πολλά να κάνεις, γιατί δεν είναι εύκολο να σκεφτείς πώς να πεις την ιστορία αυτής της Γης, πώς να φτιάξεις ένα κανόνι, πώς να τους κάνεις να πάνε στο φεγγάρι, πώς να τους κάνεις να μπουν σε ένα ηφαίστειο. Υπήρχαν πολλά πράγματα που έπρεπε να φανταστούμε» υπογραμμίζει η Μπαρμπαρά ντε Λεμπούρ. Παρ’ όλα αυτά, όσο κι αν σχεδίασε στη σκηνή ένα ταξίδι στη Σελήνη, στην πραγματικότητα δεν θα το τολμούσε. «Δεν θα ήθελα να ταξιδέψω στη Σελήνη. Οχι, γιατί είναι πολύ μακρύ. Νομίζω ότι πρέπει να αφήσουμε το φεγγάρι ήσυχο. Δεν είναι για μένα. Δεν μου αρέσει καν να πετάω. Προτιμώ τη Γη» καταλήγει η σκηνογράφος.