Καβαφική παρωδία

Ήτον -αρχάς του θέρους- στην κωμόπολη, το δείλι…

Δύο νέοι -είχαν κλείσει τα 23- λίαν φίλοι

από παλιά και εύμορφοι ιδιαιτέρως,

βγήκαν κι απόψι βόλτα στο προάστιο, σε μέρος

ήσυχον κ’ έρημο σχεδόν. Στο καφενείο τα χείλη

εδρόσιαν με ολίγην μένταν… Όπως ήσαν

πτωχά παιδιά, από τάξιν λαϊκήν, παραπολύ

τους άρεζεν προσφάτως η παρέαν των· κι αφήσαν

τες τελευταίες μέρες τον εαυτόν των να ομιλεί,

πλαγίως, με νύξεις, για μιαν άλλην ηδονή,

έκνομη τάχα και αισχρή. Αλλά -λιποψυχία;-

ως πότε θα κουβέντιαζαν; Στου πόθου την ευνή

πότε θα έφταναν και πού; Για τα φτηνά ξενοδοχεία

δεν είχαν να πληρώσουν, και άλλωστε υποψίες

θα τους εβάρυναν αμέσως… Ίσως πάνε

σ’ εκείνη την υπόγεια, εγκαταλελειμμένη

παλιά αποθήκη, πλάι στο Τελωνείο. Όμως γυρνάνε

εκεί κοντά κάποιοι αλήτες βρωμεροί και μεθυσμένοι.

Μπήκαν σε υπαίθριο σινεμά, που είδαν μπροστά των

-λίγος ο κόσμος εκεί μέσα, στο ημίφως-,

και διάλεξαν καθίσματα, μακράν βλεμμάτων

αδιακρίτων. Αίφνης οι ενδοιασμοί, τα “μη” και “μήπως”

φανήκαν περιττά. Τα χείλη των πλησίασαν· τα χέρια

έψαυσαν κάτω απ’ τα φθαρμένα ρούχα την ωραία

σφιχτοδεμένη σάρκα των. Μα σαν αγγίχθηκαν τα καίρια

σημεία του κορμιού κ’ εγένετο η απόλαυσι ακραία,

μια σιλουέτα γνώριμος πλησίασε· Ηρεμήσαν·

κρυφτήκαν μην και τους γνωρίσει. Να τον πουν

δικαιολογία δεν θά ‘χαν. – Μόνο αργότερα θα ήσαν

έτοιμοι πλέον για την σχέση των να βρουν

ύφος αγέρωχο και ανοιχτά να ενδώσουν

στες λάγνες περιπέτειες (λαμβάνοντες υπ’ όψι

πως η ντροπή είναι των κουτών). Κι αν ανταμώσουν

κάποιον σεμνότυφο γνωστό, όπως εδώ, απόψι,

το ειρωνικόν του βλέμμα, θα το περιφρονήσουν.

(Αν τους μιλήσει; Ούτε καν θα του απαντήσουν…).

Έστω και όντος του καιρού τοσούτον εναντίου,

έστω κι αν, φευ, η πόλι των δεν θέλει τέτοια πάθη,

αυτοί θα ζουν ως μιμηταί Δάμωνος και Φιντίου

σ’ εκφυλισμένον ίαμβο του Κ.Π.Καβάφη

(Ευγένιου Αρανίτση, από τη «Φυσική», εκδ. Ικαρος, 1995)