«Πώς να προπονήσω τον Γιάννη μόνο για x λεπτά;»

Γιώργος Μπαρτζώκας, Δημήτρης Ιτούδης, Γιάννης Σφαιρόπουλος, Στέφανος Δέδας και Κώστας Χατζηχρήστος, αλλά και ο Ισπανός τεχνικός της ΑΕΚ, Ζοάν Πλάθα δίνουν το παρών στο σεμινάριο της Ενωσης Προπονητών της EuroLeague (EuroLeague Head Coaches Board – EHCB) που διεξάγεται στην Αττάλεια.

Η διοργάνωση ξεκίνησε την Κυριακή και στην αρχή έγινε ένα Q&A (Ερωτήσεις & Απαντήσεις) στο οποίο ο Δημήτρης Ιτούδης και ο Γιάννης Σφαιρόπουλος απάντησαν σε όλους όσοι έκαναν τις ερωτήσεις.

Τα θέματα που θίγονται είναι τα πιο ποικίλα, από την εκπαίδευση των ευρωπαίων παικτών μέχρι την αγοραστική δύναμη του ΝΒΑ, από το σύστημα 1-2-2 σε γενικές γραμμές και πότε πρέπει να χρησιμοποιούνται οι παραλλαγές του κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού έως τον τρόπο εργασίας με το άνοιγμα της πάσας, για το τρανζίσιον μετά το αμυντικό ριμπάουντ.

Το Backdoor Podcast από την Ιταλία μετέδωσε μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα αποσπάσματα από τις συνομιλίες των Ιτούδη, Σφαιρόπουλου, Σκαριόλο με το κοινό στο συνέδριο:

«Διαφορά στη σκέψη»
Είπε χαρακτηριστικά ο Δημήτρης Ιτούδης: (προπονητής Φενερμπαχτσέ και πρόεδρος EHCB) σχετικά με τη φυγή ευρωπαίων παικτών για το ΝΒΑ:

«Εχω βρεθεί αρκετές φορές σε αυτή την κατάσταση, αρχής γενομένης από την αναχώρηση του Σπανούλη για το Χιούστον. Το καλοκαίρι του 2006 ο κόουτς Van Gundy μου μίλησε με θετικά λόγια για τις ιδιότητες του Βασίλη, αλλά στη συνέχεια σκέφτηκε να τον χρησιμοποιήσει ως σουτέρ όταν η μπάλα ήταν στα χέρια του Yao Ming ή του Tracy McGrady. Ηταν ξεκάθαρο ότι δεν θα είχε την ίδια κατάσταση που είχε στον Παναθηναϊκό, αλλά ο Σπανούλης μου είπε “Κόουτς, θέλω να ζήσω το όνειρό μου”. Ποιοι είμαστε εμείς για να εμποδίσουμε έναν άνθρωπο να εκπληρώσει τις φιλοδοξίες του;  Παρατηρώ τη διαφορά στη σκέψη, ειδικά όταν προπονώ τον Αντετοκούνμπο με την Εθνική Ελλάδας. Θέλει επίσης να προπονηθεί από έναν ευρωπαίο προπονητή που δεν γνωρίζει τη δυναμική του NBA. Ωστόσο, έρχεται στη συνάντηση και δεν θέλει να του φέρονται διαφορετικά από όλους τους άλλους που παίζουν στην Ευρώπη. Το θέμα είναι ότι μαζί του φτάνουν έξι άτομα από το Μιλγουόκι που τον ακολουθούν 24 ώρες το 24ωρο και μας ζητούν να τον αφήσουμε να ξεκουραστεί, να τον αφήσουμε να παίξει για περιορισμένο αριθμό λεπτών. Τελικά είναι θέμα συμβιβασμού: πώς να αντέξω να μπορώ να τον προπονήσω μόνο για Χ λεπτά ανά παιχνίδι και να μη δυσαρεστήσω την ομάδα του;».

Τρία κριτήρια
Ιδού τι κατέθεσε ο Γιάννης Σφαιρόπουλος (αντιπρόεδρος EHCB):

«Είναι αλήθεια ότι η τελευταία EuroLeague ήταν η πιο ανταγωνιστική και ισορροπημένη όλων των εποχών, αλλά για μένα ο μέσος όρος ήταν χαμηλότερος. Πιο κλειστός ανταγωνισμός, αλλά τελικά χαμηλότερη ποιότητα. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: ο πρωταρχικός στόχος δεν πρέπει να είναι η βελτίωση των πρωταθλημάτων  αλλά ο αθλητισμός γενικότερα. Οι νεαροί Ευρωπαίοι παίζουν καλύτερα από τους Αμερικανούς συνομηλίκους τους, μου το αναφέρουν αρκετοί διεθνείς σκάουτερ των franchise του NBA, παρά το γεγονός ότι δεν κερδίζουν πάντα τουρνουά επειδή είναι λιγότερο αθλητικοί και μπορούν να βρεθούν ευκολότερα. Στην Ευρώπη, δυστυχώς, το σύστημα επιτρέπει το μπάσκετ να παράγεται όχι σε σχολεία αλλά σε μεμονωμένους συλλόγους. Ποια κριτήρια, κατά σειρά, εξετάζω όταν με ενδιαφέρει να προσθέσω έναν παίκτη στο ρόστερ μου; Προφανώς, πρώτα πρέπει να γνωρίζετε τον παίκτη σε τεχνικό επίπεδο, αλλά μπορείτε πάντα να δουλέψετε σε τυχόν κενά του. Πρώτον, εξετάζω τη συμπεριφορά στα αποδυτήρια, ο δεύτερος παράγοντας είναι η τάση για τραυματισμούς και ο τρίτος η ανθρώπινη άποψη των προπονητών που τον έχουν προπονήσει σε όλη του την καριέρα».

Καμία επιβράβευση για τους συλλόγους
Τέλος, ο Σέρτζιο Σκαριόλο τόνισε (προπονητής Virtus Bologna):   «Γιατί θα πρέπει ένας οργανισμός να συνεχίσει να διαθέτει μέρος του προϋπολογισμού για την εκπαίδευση νεαρών παικτών; Γιατί να κρατήσει σημαντικό ποσοστό των ιδίων πόρων του; Πρέπει να προστατεύσουμε αυτούς, τα προϊόντα μας, ακόμη και σε πολιτικό επίπεδο. Αυτή είναι η καρδιά του προβλήματος, γιατί δεν βλέπω λύσεις αυτή τη στιγμή. Οι σύλλογοι δεν έχουν καμία επιβράβευση ή αναγνώριση για τον χώρο που τους δίνεται. Το βλέπω ακόμη και με τον γιο μου, ο οποίος έπρεπε να πάει στις Ηνωμένες Πολιτείες για να συνεχίσει να συνδυάζει μπάσκετ και να σπουδάζει χωρίς να χρειάζεται να κάνει θυσίες».