Οίκος

Αέρας φύσαγε στο ακρογιάλι το πανταχόθεν βόρειο του Σοφοκλή.

Ακρογιάλι ολούθε βόρειο είναι η ψυχή.

Για μια ψυχή ολούθε βοριανή θα μιλήσει η βελόνα.

Είμαι βελόνα με τραβάει η ολούθε βόρεια ακρογιαλιά.

Είμαι βελόνα είμαι βελόνα είμαι βελόνα.

Τώρα σαν το κλωνί κλονίζομαι

και τρέμω σαν το μασούρι της κλωστής.

Είμαι βελόνα θέλω να πάω

με νοιάζει να ‘μαι

όπου αγρυπνούν γι αυτό που τρέμει σαν μασουράκι της κλωστής.

Αέρας φύσαγε στο ακρογιάλι το πανταχόθεν βόρειο του Σοφοκλή.

Κάποιος είπε:

Βασιλικά λείψανα θ’ αποσκεπάσει αυτός ο αέρας.

Μπορεί να σπάσει μια μυητική αλυσίδα αυτός ο καιρός.

Γιατί να σπαν οι αλυσίδες που χωρίζουν τη ζωή από τη σκέψη –

αυτό δεν το βλέπω με τέτοιο καιρό.

Είπε και γέλασε κείνος που το ‘πε.

Φάνηκαν τα δόντια του το ομηρικό φράγμα.

Με τέτοιο καιρό κανένας δεν γλυτώνει –

μά τη λεύκα.

Κι όλοι οι άνθρωποι ανήκουν στη φυλή των νεκρών

με τέτοιο καιρό.

Αέρας φύσαγε πάνω από το πηγάδι με το θειάφι

σύνορα με το διάβολο

αέρας σάρωνε το ακρογιάλι το ολούθε βόρειο του Σοφοκλή.

Δεν είμαι άνθρωπος για να χαθώ εγώ

είμαι βελόνα – ωδή ράβω ραψωδός.

Από το Σύσσημον ή Τα Κεφάλαια, Βιβλίο Πρώτο, Το Ροδακιό, Αθήνα 2022.