Μήλα Καλιφορνίας

Συνεχίζοντας το «ταξίδι» στην Αμερική, αξίζει νομίζω να αναφερθώ στο πότε και πώς η χώρα του Ουάσιγκτον και του Τζέφερσον, η χώρα των 13 ιδρυτικών Πολιτειών, επεκτάθηκε από τα παράλια του Ατλαντικού στο δυτικό άκρο της ηπείρου, στις ακτές του Ειρηνικού, και μάλιστα με έναν συνδυασμό έξυπνων αγορών, πιονιέρικου (ένοπλου, όταν χρειάστηκε) επεκτατισμού, ακόμα και πολέμων με άλλες χώρες.

Ετσι, αφού πρώτα Πολιτείες όπως το Κεντάκι (1792), το Τενεσί (1796) και το Οχάιο (1803) είχαν ενταχθεί στο νεοφυές κρατικό μόρφωμα, το 1803 οι Αμερικανοί αγόρασαν από τους Γάλλους τη Λουιζιάνα για 15 εκατομμύρια δολάρια, τα οποία ο Βοναπάρτης είχε απόλυτη ανάγκη προκειμένου να χρηματοδοτεί τους πολέμους του. Την επέκταση αυτή προς την κοιλάδα του Μισισιπή ακολούθησαν η αγορά της Φλόριντας από τους Ισπανούς (1819), η νίκη στον πόλεμο του 1812-14 με τους Βρετανούς, που εμπέδωσε την αμερικανική κυριαρχία στην περιοχή της Νέας Ορλεάνης, καθώς και η προσθήκη Πολιτειών όπως η Ιντιάνα (1816), το Ιλινόι (1818), η Αλαμπάμα (1819).

Σημαντικοί επίσης σταθμοί στην αμερικανική επέκταση, τόσο προς τα νοτιοδυτικά όσο και προς τα βορειοδυτικά, ήταν η προσάρτηση έπειτα από πόλεμο με το Μεξικό του Τέξας, που περιλάμβανε τότε και τις σημερινές Πολιτείες του Νέου Μεξικού, του Κολοράντο και της Οκλαχόμα. Εξάλλου, το 1850 θα γινόταν Πολιτεία των ΗΠΑ και η Καλιφόρνια, με αποτέλεσμα η χώρα να εκτείνεται πλέον από τον Ατλαντικό έως τον Ειρηνικό.

Από γλωσσική άποψη τώρα, για να μην ξεχνάμε και τα χούγια μας, υπάρχει ένα θεματάκι: ποιες από τις Πολιτείες των ΗΠΑ κλίνονται και ποιες όχι; Και δεν αναφέρομαι βέβαια στο Ντέλαγουεαρ και στο Μέριλαντ, στο Ιλινόι και στο Κάνσας, στο Ουισκόνσιν και στο Ουαϊόμινγκ, στο Τέξας και στο Ορεγκον, αλλά μόνο σε εκείνες που «θα μπορούσαν» να κλίνονται. Ως προς αυτές, λοιπόν, θα αποφύγω να είμαι απόλυτος. Θα τολμούσα να πω ότι ρόλο παίζουν το πόσο «ελληνοποιημένο» είναι το όνομα κάθε Πολιτείας όσο και το πόσο συχνά έχουμε δει ή ακούσει το όνομά της να κλίνεται στα ελληνικά. Προφανέστατα λοιπόν «της Νέας Υόρκης», «του Νέου Μεξικού», αλλά επίσης «της Καλιφόρνιας» («μήλα Καλιφόρνιας», για τους παλαιότερους μάλιστα «Καλιφορνίας»), της Νότιας και Βόρειας Καρολίνας, της Μασαχουσέτης, της Λουιζιάνας. Αντίστοιχα, βέβαια, κλίνονταν και παλαιότερες ελληνοποιημένες ονομασίες, όπως η Νέα Υερσέη, η Γεωργία, η Πενσυλβανία, η Δυτική Βιργινία, πριν επικρατήσουν λίγο-πολύ και παρ’ ημίν οι ονομασίες Νιου Τζέρσι, Τζόρτζια, Πενσυλβένια, Ουέστ Βιρτζίνια κ.ά. Με άλλα λόγια, και με κάποιο στοιχείο υποκειμενισμού οπωσδήποτε, πιο εύκολα λέω και γράφω της Καλιφόρνιας, της Αριζόνας ή της Νότιας Καρολίνας απ’ ό,τι της Ντακότας, της Γιούτας, της Μοντάνας, της Ιντιάνας.

Η έμμηνος ρήση

Γνωρίζαμε ότι η απληστία είναι ηθικά επιλήψιμη.
Τώρα μάθαμε ότι είναι και οικονομικά καταστροφική.

Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ,
μετά το μεγάλο Κραχ του 1929