Είναι ο Ιάσονας ο νέος Ρουβάς;

Στις δεκαετίες του 1990 και του 2000 η χώρα έζησε το μεγάλο πάρτι και την απόλυτη κυριαρχία των σόου. Η ιδιωτική τηλεόραση είχε μπει ήδη στη διαδικασία φαστ τρακ παραγωγής νέων ειδώλων. Παρουσιάστριες, συμπαρουσιάστριες, γυμνάστριες σε έναν άτυπο ανταγωνισμό για το ποια θα βάλει το πιο βαθύ ντεκολτέ, το πιο χρυσό μπικίνι, θα έχει την πιο σκανδιναβική απόχρωση στα μαλλιά, θα κάνει σχέση με τον πιο περιζήτητο εργένη. Τα χείλη, τα στήθη και τα ζυγωματικά των κοριτσιών άρχισαν να μεγαλώνουν, τα μαλλιά να μακραίνουν με εξωπραγματικές ταχύτητες. Η Ελλάδα μεταμορφωνόταν σε ένα απέραντο και αέναο κοσμικό event. Τα εξώφυλλα με τη Γωγώ Μαστροκώστα, φωτογραφισμένη από πάνω, από κάτω και πλαγίως, γίνονταν ανάρπαστα. Μοντέλα κι άλλα μοντέλα, τραγουδίστριες ημίγυμνες κι «από φωνή κορμάρα». Μύκονος κι άλλη Μύκονος, μουσελίνες, Σβαρόφσκι παντού και μια χώρα να φωνάζει «Σάκηηηηηηη». Είχαμε λεφτά, τουλάχιστον περισσότερα από πριν, νομίζαμε ότι ήμασταν Ευρωπαίοι – μην πω κάτοικοι Μανχάταν -, παίρναμε αβέρτα διακοποδάνεια. Σήμερα, η ύλη ενός περιοδικού εκείνης της εποχής θα κρεμιόταν από τα καταγγελτικά μανταλάκια για τους ίδιους ακριβώς λόγους που, τότε, εκτόξευαν τις πωλήσεις του. Η πλήρης σεξουαλική αντικειμενοποίηση της γυναίκας, ένα περιβάλλον τοξικής αρρενωπότητας που καλλιεργούσαν τα κατεβατά με συμβουλές για το «πώς θα την κάνετε να ουρλιάξει από ηδονή» και οδηγίες για το «πώς θα μετρήσετε σωστά το μόριό σας» μπας και πάει άκλαυτος κανένας πόντος. Ετσι συμβαίνει, οι εποχές αλλάζουν, οι αξίες κάθε τόσο μπαίνουν στον αναδευτήρα.

Υπήρξε μια ολόκληρη «κοινότητα» – δημοσιογράφοι, παρουσιάστριες, τραγουδίστριες και λοιπά σελέμπριτι – που λειτούργησε ως θεματοφύλακας εκείνου του πάρτι. Καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή, ειδικά μάλιστα αν οι καιροί και οι συγκυρίες σού κλείνουν το μάτι. Τα κορίτσια που κρατούσαν (μεταφορικά και κυριολεκτικά) την ουρά από τη φούστα του Σάκη έγιναν μεγαλοκοπέλες. Εν τω μεταξύ, η Γωγώ Μαστροκώστα εξαφανίστηκε, τα χρυσά μπικίνι δεν πουλάνε και ο Σάκης δεν φοράει πια φούστες. Τι να κάνουν κι αυτά τα κορίτσια; Να μείνουν χωρίς δουλειά; Επρεπε με κάποιο τρόπο να ανανεωθούν. Και όχι μόνο με χειρουργικές και μη παρεμβάσεις τις οποίες, ούτως ή άλλως, είχαν εξαντλήσει.

Και τότε ανακάλυψαν τη ριζοσπαστικοποίηση που λάνσαραν, περίπου, ως το… νέο μπότοξ. Μια επαναστατική, κυριολεκτικά, μέθοδος αντιγήρανσης. Η αριστεροσύνη θεωρούν ότι τις κάνει να φαίνονται πιο νέες, πιο κάπως. Ανακάλυψαν τον ακτιβισμό – τον light, τον χωρίς λιπαρά -, σουφρώνουν τα χειλάκια τους, όσο μπορούν βέβαια, και κάνουν μούτρα στην πατριαρχία. Ανήγαγαν δε τον Ιάσονα Αποστολόπουλο – τον διασώστη που βγαίνει από τη θάλασσα στεγνός και σιδερωμένος – σε νέο Ρουβά. Ιάσονααααα. Κι επειδή το γέρικο σκυλί δεν μαθαίνει καινούργια κόλπα, τα πρόσωπα μόνο αλλάζουν. Οι νοοτροπίες μένουν ίδιες.

Αχ αυτά τα κορίτσια! Τόσα χρόνια στη δουλειά, δεν έχουν καταλάβει ότι αυτή η στροφή προς τη ριζοσπαστικοποίηση ήταν κάτι νεανικό στα δικά τους νιάτα. Δυστυχώς, γεράσανε μαζί. Και αυτό που υιοθετούν τώρα είναι ό,τι εκτιμούν οι μεσήλικες ως νεανικό και το οποίο ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα. Θλίψη.