Εγνοιες

Κάποια μεσημέρια σηκώνομαι να φύγω

και το γραφείο είναι δεμένο στα χέρια μου με σχοινιά

η συρταριέρα μου, ο υπολογιστής, οι φάκελοι με τα ακαταχώρητα

και τις προθεσμίες μαγκωμένοι στα ρούχα μου, πιασμένοι με κόμπους

απ’ τα παπούτσια μου

χαιρετάω φεύγω για το σπίτι

και εκείνα σέρνονται πίσω μου

στον δρόμο, στην παραλιακή, μέσα στα στενάκια με τις

λακκούβες, κουτρουβαλάνε στα σπασμένα πεζοδρόμια

γλιστράνε ανάμεσα απ’ τα αμάξια και με ακολουθούν συνέχεια

στριμωχνόμαστε στο ασανσέρ και στο διάδρομο

της πολυκατοικίας, στην πόρτα που με το ζόρι

μας χωράει, στρίβω και περνάω πλάγια

τρώω και τα βλέπω να βολεύονται δίπλα μου

μπλέκονται στα παπλώματα και στα σεντόνια και δεν με

αφήνουν να κοιμηθώ το μεσημέρι

και το βράδυ έρχονται στην παρέα με τους φίλους μου

πετάγονται στη συζήτηση, παίρνουν το λόγο «σήμερα στην δουλειά»

φεύγω πρώτος

εκείνα συνεχίζουν, όλη τη μέρα πίσω μου ο ίδιος

θόρυβος, πλήκτρα που χτυπάνε

συρτάρια που κλείνουν, χαρτιά, σφραγίδες

πλαστικά ροδάκια να κυλάνε κάτω απ’ την καρέκλα,

το μοτεράκι του υπολογιστή, όλα περασμένα με θηλιές

απ’ τα δάχτυλα μου, γαντζωμένα στα ρούχα μου

και τη νύχτα δεν ησυχάζουν, πέφτουν ένα-ένα βαριά στα όνειρα

και το πρωί μαζεύονται στο μπάνιο και γεμίζουν νερά και σαπούνι

απ’ το ξύρισμά μου

λίγο αργότερα βρίσκονται πάλι στον δρόμο και με ακολουθούν

στη διαδρομή για το γραφείο

την τελευταία στιγμή, στην είσοδο του κτιρίου, με προλαβαίνουν

ανεβαίνουν γρήγορα απ’ τις σκάλες

και μπαίνουν ένα-ένα πίσω στη θέση τους

αμέσως μετά θα μπω εγώ

τραβάω πίσω την καρέκλα, κάθομαι, κοιτάω δεξιά-αριστερά και

ξεκινάω πάλι τη δουλειά

σαν να μη έφυγα ούτε λεπτό

από εκεί μέσα.