Το υψηλό ποσοστό των μικρών κομμάτων που δεν μπήκανε στη νέα Βουλή

Το επόμενο διάστημα θα έχουμε την ευκαιρία να μελετήσουμε διεξοδικά το αποτέλεσμα της κάλπης της 21ης Μαΐου, τα εκλογικά επίδικα που δημιουργεί ενόψει της επερχόμενης αναμέτρησης και τις βαθύτερες πολιτικές προεκτάσεις που φέρνει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Είχα υποστηρίξει προεκλογικά ότι το εκλογικό σύστημα που εφαρμόζεται δεν μπορεί να καθορίσει την εκλογική συμπεριφορά των εκλογέων. Το εκλογικό σύστημα, κατά βάση, είναι ένα μαθηματικό μοντέλο υπολογισμού και μετατροπής της ψήφου σε κοινοβουλευτικές έδρες. Εμπεριέχει σίγουρα ένα πολιτικό σκεπτικό, οι πολίτες ωστόσο που ψήφισαν δεν επέλεξαν έχοντας στο μυαλό τους τον κοινοβουλευτικό συσχετισμό που θα προκληθεί, αλλά την πολιτική πρόταση που θεώρησαν περισσότερο πειστική για το μέλλον τους.

Ενα στοιχείο όμως που προκαλεί έκπληξη πέραν της απόλυτης επικράτησης της ΝΔ και της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ είναι το ποσοστό της μη αντιπροσωπευόμενης ψήφου, το οποίο έφτασε στο 16% και είναι το δεύτερο μεγαλύτερο μετά το 19% του Μαΐου του 2012, όταν και προκλήθηκε ο πολιτικός σεισμός που άλλαξε το μεταπολιτευτικό σκηνικό της χώρας. Πολλοί από χθες μιλούν για έναν νέο πολιτικό σεισμό που μπορεί να μεταβάλει εκ νέου τον συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων και να οδηγήσει σε μία νέα φάση τον πολιτικό ανταγωνισμό, όπου θα κυριαρχεί μία πολιτική δύναμη και θα ακολουθούν πολλά μικρότερα σχήματα.

Αυτό που γίνεται αντιληπτό με την πρώτη ανάγνωση είναι ότι μετά τα χθεσινά αποτελέσματα το πολιτικό σύστημα στη χώρα δεν είναι πλέον δικομματικό, αλλά ισχυρά μονοκομματικό στη μία του πλευρά και πολύ διασπασμένο στην άλλη.

Η πολυδιάσπαση, όμως, αυτή και το 16% των κομμάτων που δεν εισέρχονται στη νέα βραχύβια Βουλή δεν είναι το αποτέλεσμα της χαλαρής ψήφου που προκάλεσε η απλή αναλογική, αλλά η επίδραση της αδυναμίας του εναλλακτικού πόλου εξουσίας να συγκροτήσει ένα συνεκτικό αντιπολιτευτικό αφήγημα που θα κατάφερνε να συσπειρώσει δυνάμεις που πολιτικά, αξιακά και ιδεολογικά στέκονται απέναντι στη ΝΔ και τον Κ. Μητσοτάκη.

Το αποτέλεσμα της Κυριακής συνιστά προσωπική νίκη για τον Κ. Μητσοτάκη και προσωπική ήττα για τον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος, όπως και τα δημοσκοπικά δεδομένα, δεν κατάφερε να εντοπίσει τη σιωπηρή συναίνεση που είχε δημιουργηθεί μέσα στην κοινωνία υπέρ της κυβερνητικής παράταξης.

Ο Κ. Μητσοτάκης έπεισε ότι αποτελεί τον μοναδικό παράγοντα σταθερότητας και κανονικότητας, τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ εξελισσόταν σε παράγοντα ανασφάλειας και αμφιβολίας για την επόμενη ημέρα.

Αυτός υπήρξε ο βασικός λόγος τροφοδότησης της ψήφου προς τα μικρότερα κόμματα.

Οι πολίτες που δεν ήθελαν να ψηφίσουν τη ΝΔ, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, δεν είδαν καμία κυβερνητική προοπτική στον ΣΥΡΙΖΑ και απελευθερώθηκαν προς πολλές κατευθύνσεις.

Ο Αντώνης Παπαργύρης είναι διευθυντής Ερευνών της GPO