Τι έγινε βρε παιδιά; {CR}

Ενας μήνας και κάτι. Για την ακρίβεια δυο – τρεις μέρες. Τόσος καιρός έχει περάσει από τότε που η Ελένη Χρονοπούλου κατήγγειλε βιασμό και ξυλοδαρμό από τον ηθοποιό και ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Γεωργούλη. Κάτι σαν «Ενας μήνας στην εξοχή». (Διότι η ηρεμία και η «μη δράση» επί του θέματος, παραπέμπει στην πληκτική συμβατικότητα που χαρακτηρίζει το θεατρικό έργο του Τουργκένιεφ). Σαν να μη έγινε ποτέ. Ακόμη και στους κορυφαίους πυλώνες της πληροφόρησης και κοινωνικής κριτικής, στα τηλεοπτικά πρωινάδικα, «άκρα του τάφου σιωπή στου Λιάγκα βασιλεύει». Τι έγινε βρε παιδιά;

Ναι, στην αρχή έγινε μια κάποια αναταραχή. Μη φανταστούμε metoo και τέτοια. Αυτά δεν ισχύουν για «αριστερούς» καταγγελλόμενους ως βιαστές (ότι θα έλεγα και τον Γεωργούλη αριστερό, δεν μου το ‘χα). Εδώ δεν υφίσταται το «Εγώ αδελφή μου σε πιστεύω». Στο πατ κιουτ έγινε «Εγώ ξαδέλφη δεν σε πιστεύω». Πέπλο κάλυψης και συμπαράστασης από τους ομότεχνους του ηθοποιού – βουλευτή. Της μίας δεν της κάθεται ότι κάποιος, αν θέλει να βιάσει, θα βιάσει δικηγόρο του Ευρωκοινοβουλίου. Η άλλη πιστεύει ακράδαντα ότι οι ωραίοι δεν βιάζουν. Μια τρίτη λέει απλώς «Ο Αλέξης αποκλείεται» και κλείσαμε. Και μια τέταρτη δηλώνει – με πετάρισμα βλεφαρίδας – ότι είναι είναι πάρα πολύ φίλη του και δεν μπορεί να μιλήσει επί του θέματος. Αρα; Μάλλον δεν μας τα λέει καλά η «κοπελιά». Η οποία, απ’ όσο καταλαβαίνω, πρόκειται για ένα άτομο σπάνιου ήθους και, απ’ όσο πληροφορούμαι, η δημοσιοποίηση αυτής της ιστορίας τής στοίχισε τη δεύτερη και πιθανότατα εκλόγιμη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ αφού δεν θέλησε να πιστέψουν κάποιοι ότι εκμεταλλεύτηκε το σούσουρο.

Θυμόμαστε τι γινόταν όταν ξέσπασε (από μόνο του άραγε;) το metoo στο θέατρο; Πως έπεσαν, με τους ηθοποιούς πρωτοστατούντες, να κατασπαράξουν ακόμη και όσους θεωρούσαν φίλους των καταγγελλομένων; Η δολοφονία χαρακτήρα που υπέστησαν ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και η Σμαράγδα Καρύδη; Τα «Τέλειωσε η καριέρα του Ρουβά»; Τότε που ένας συνθέτης από το πουθενά απαγόρεψε στον τραγουδιστή να τραγουδάει τις συνθέσεις του; Και ο «Μπιμπίλας μαινόμενος» πίστευε ότι, λόγω της υπόθεσης Λιγνάδη, το ΣΕΗ θα έριχνε την κυβέρνηση. Ή, πρόσφατα, που οι καθηγητές και οι σπουδαστές (τα «καθηγητά» και τα «σπουδαστά» για να μιλάω σωστά) της δραματικής σχολής του Θεάτρου Τέχνης απαίτησαν να φύγει ο Γιάννης Λιγνάδης επειδή στο δικαστήριο υπερασπίστηκε τον αδελφό του; Ποιοι ακριβώς; Αυτοί που διδάσκουν και διδάσκονται «Αντιγόνη»; Τι έγινε βρε παιδιά και, ιδίως, ηθοποιά; Τόση κομματίλα;

Και επίσης τι έγινε βρε παιδιά με εκείνες τις μεγάλες κινητοποιήσεις για την αναγνώριση του πτυχίου των δραματικών σχολών, οι πορείες, οι απεργίες, οι συναυλίες, τα χάπενινγκ, τα «Θα σας φάμε», οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί, οι καταλήψεις, η οικονομική τρύπα στο Εθνικό, οι καθηγητές που παραιτήθηκαν και ξεπαραιτήθηκαν; Ανεστάλησαν, λένε, λόγω εκλογών. Μα όταν ήταν στο φόρτε τους, τέλη Φεβρουαρίου, οι εκλογές θα γίνονταν 9 Απριλίου. Πόσο κακό μάθημα επανάστασης από τα παιδιά που έλεγαν ότι έρχονται από μακριά; Μπορεί αλλά, τελικά, πήγαν πολύ κοντά. Ούτε καν απέναντι.