«Δεν εχω συναντήσει δύο εγκληματίες {LF}με τους ίδιους λόγους για τις πράξεις τους»

Ποιος είναι ο λόγος που πιστεύετε ότι τα αστυνομικά μυθιστορήματα έχουν αγαπηθεί τόσο πολύ από τους αναγνώστες;

Εχω ερωτηθεί πολλές φορές γιατί τους ανθρώπους τους εντυπωσιάζουν τόσο το έγκλημα και ο φόνος, ειδικά οι κατά συρροή δολοφόνοι. Εδώ και δεκαετίες ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι προσπαθούν να διερευνήσουν το ερώτημα – γιατί κάτι τόσο σκοτεινό και φρικτό παραμένει τόσο ενδιαφέρον για τόσους από εμάς; Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μία μόνο σωστή απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Κάθε ψυχολόγος, εγκληματολόγος, συγγραφέας, ερευνητής ή οποιοσδήποτε έχει προσπαθήσει ποτέ να την απαντήσει έχει καταλήξει στη δική του ερμηνεία. Αυτό που ακολουθεί είναι απλώς η δική μου, βασισμένη στην κατανόησή μου για την εγκληματική ψυχολογία και σε όσα γνωρίζω για τον ανθρώπινο νου. Πολλοί από εμάς, προσπαθώντας να ικανοποιήσουμε αυτή τη φυσική ανθρώπινη περιέργεια για τη ζωή και τον θάνατο, θα ήθελαν να κατανοήσουν τους λόγους που θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιον να διαπράξει τέτοιες φρικτές πράξεις. Για να το κάνουν αυτό, απευθύνονται σε βιβλία, ταινίες, ντοκιμαντέρ, ερευνητικά άρθρα, το Διαδίκτυο, οτιδήποτε μπορούν να βρουν. Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε όλοι διαφορετικοί. Κάθε δολοφόνος ή κατά συρροή δολοφόνος έχει τους δικούς του λόγους, ανεξάρτητα από το αν φαίνονται τρελοί ή όχι. Ως ψυχολόγος της εγκληματικής συμπεριφοράς, δεν έχω συναντήσει ποτέ δύο εγκληματίες με τους ίδιους ακριβώς λόγους πίσω από τις πράξεις τους. Ετσι, μόλις κατανοήσουμε το κίνητρο πίσω από τις πράξεις του δολοφόνου Χ, έρχεται ο δολοφόνος Υ με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο δράσης και ένα νέο σύνολο λόγων για να εξηγήσουμε. Ετσι, στην πραγματικότητα, η περιέργεια και η συναρτησιακή σχέση με το έγκλημα και τη δολοφονία δεν θα ικανοποιηθούν ποτέ πλήρως και θα συνεχίσουμε να ρωτάμε ερωτήσεις, προσπαθώντας να κατανοήσουμε τους λόγους πίσω από κάτι ακατάληπτο. Αυτό καθαυτό μπορεί να εξηγήσει τον εθισμό, τον κακόβουλο κύκλο που μπορεί να δημιουργηθεί. Γι’ αυτό οι αναγνώστες εγκλήματος και οι λάτρεις του εγκλήματος μπορούν να γίνουν τόσο φανατικοί. Από φυσιολογικής άποψης, όταν φοβόμαστε, ο εγκέφαλός μας απελευθερώνει κορτιζόλη και αδρεναλίνη, μαζί με ντοπαμίνη, η οποία προκαλεί ευχαρίστηση. Το να φοβόμαστε, αλλά να ξέρουμε ότι είμαστε ασφαλείς, είναι συναρπαστικό για τον εγκέφαλο.

Πού αρχίζει η φαντασία και πώς συνυπάρχει με την πραγματικότητα;

Ολα τα μυθιστορήματά μου είναι μια συνδυασμένη μορφή πραγματικότητας και φαντασίας. Οι ιδέες μου ξεκινούν πάντα από κάποιο σημείο της πραγματικότητας – είτε από κάτι με το οποίο ασχολήθηκα κατά τη διάρκεια των χρόνων ως ψυχολόγος συμπεριφοράς εγκληματικών πράξεων είτε από κάτι που διάβασα ή μελέτησα. Στη συνέχεια, αφήνω τη φαντασία μου να αναλάβει. Μερικές φορές πάρα πολύ ελεύθερα, παραδέχομαι, αλλά αυτός είναι κατά βάση ο πυρήνας του.

Σας βοήθησαν οι σπουδές σας στην εγκληματολογία στη χαρακτηριοποίηση των ηρώων σας ή το έκαναν πιο δύσκολο;

Οι σπουδές μου και η προηγούμενη επαγγελματική μου δραστηριότητα με βοήθησαν κατά 100% σε όλα όσα αφορούν τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων, συμπεριλαμβανομένης της χαρακτηριοποίησης κάθε ήρωα, από τον Hunter έως όλους τους κακοποιούς.

Πόσο εύκολο είναι για εσάς να μπείτε στο αναταραγμένο μυαλό ενός ήρωα και να τον ακολουθήσετε σε κάθε βήμα; Πόσο εύκολα ή δύσκολα αποσυνδέεστε από αυτόν αργότερα;

Δεν θα έλεγα ότι αφορά μόνο τον ήρωα. Κατά τη γνώμη μου, πιστεύω ότι σε μια ιστορία κάθε συγγραφέας πρέπει να μπορεί να βάλει τον εαυτό του στα παπούτσια κάθε χαρακτήρα που γράφει – από τον πρωταγωνιστή μέχρι τον ανταγωνιστή, από έναν δευτερεύοντα χαρακτήρα έως έναν χαρακτήρα που αναφέρεται μόνο παραδοσιακά. Αυτό προσπαθώ να κάνω με κάθε χαρακτήρα. Για εμένα, η είσοδος στο μυαλό των χαρακτήρων μου δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Φυσικά, κάποιοι είναι πιο δύσκολοι από άλλους, αλλά προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ. Οσον αφορά το να αποσυνδεθώ αργότερα, δεν το βρίσκω καθόλου δύσκολο. Οταν τελειώνω την ημέρα γραφής, απλά κλείνω τον υπολογιστή μου και αυτό είναι.

Ο ντετέκτιβ Robert Hunter εμφανίζεται συχνά στα βιβλία σας. Γεννήθηκε μόνο στη φαντασία σας;

Ο Hunter είναι 100% γεννημένος από τη φαντασία, αλλά καθώς η σειρά προχωρούσε βρήκα τον εαυτό μου να προσθέτει περισσότερα και περισσότερα από τον εαυτό μου στον χαρακτήρα του Hunter. Τώρα, ύστερα από δώδεκα βιβλία, υπάρχουν αρκετές ομοιότητες μεταξύ του Hunter και εμού.

Ακολουθείτε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα όταν γράφετε; Μπορείτε να γράφετε κάθε μέρα για λίγες ώρες ή όποτε έχετε έμπνευση;

Λέω πάντα ότι η έμπνευση είναι για ερασιτέχνες. Αυτό που εννοώ είναι ότι μόλις έχετε ένα συμβόλαιο εκδόσεως, δεν έχετε πλέον την πολυτέλεια να περιμένετε για έμπνευση επειδή έχετε μια προθεσμία να τηρήσετε, πρέπει να παραδώσετε το χειρόγραφο στον επιμελητή σας μέχρι μια συγκεκριμένη ημερομηνία – έχοντας αυτό κατά νου, απλά πρέπει να δουλεύετε κάθε μέρα, με ή χωρίς έμπνευση. Ετσι, ναι, γράφω κάθε μέρα μέχρι να ολοκληρωθεί το βιβλίο. Γράφω πάντα στο γραφείο μου στο σπίτι. Ξεκινώ πολύ νωρίς το πρωί και τηρώ έναν συγκεκριμένο αριθμό λέξεων την ημέρα. Οταν φτάνω σε εκείνον τον αριθμό, σταματάω. Επίσης, δεν γράφω τα Σαββατοκύριακα, εκτός αν είμαι πραγματικά πίσω από το πρόγραμμα. Τα Σαββατοκύριακα είναι για χαλάρωση, να βλέπω φίλους, να βγαίνω και παρόμοιες δραστηριότητες.

{1BSYG}Chris Carter{1BSYG}{CR}{2BTIT}Ο γρίφος του κακού{2BTIT}{CR}{3BEKD}Μτφ. Αντώνης Γιαννούλης{CR}Εκδ. Bell, σελ. 432{3BEKD}{CR}{4BTIM}Τιμή 12,90 ευρ{4BTIM}ώ