Απλά, δεν «δολοφονείται»

Το θέμα ξεκίνησε και αναπτύχθηκε στο πιο τοξικό «χωράφι» της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί όπου αναδημοσιεύθηκε ένα απόσπασμα από τη συνέντευξη του Διονύση Σαββόπουλου στον Παύλο Τσίμα όπου έλεγε: «Ελπίζω σε μια αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας. Πρέπει να πω ότι σέβομαι όλα τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου και τους ηγέτες τους γιατί όλα αυτά τα κόμματα και αυτοί οι άνθρωποι είναι δυνάμεις της πατρίδας, είναι δυνάμεις του έθνους. Απλώς παρατηρώ ότι διατηρούν, τουλάχιστον κάποια από αυτά τα κόμματα μιας υποτιθέμενης προοδευτικής συνεργασίας, παρακολουθώ να διατηρούν ένα παλιό είδος φοιτητικής ξεγνοιασιάς και μία υπερβολική και αδικαιολόγητη εντελώς αυτοπεποίθηση – η οποία μπορεί να αποβεί πάρα πολύ επικίνδυνη γιατί τα πράγματα πια είναι πάρα πολύ δύσκολα, οι εποχές έχουν αλλάξει».

Για τα δεδομένα των καιρών μας, πρόκειται για μια πολύ ήπια πολιτική δήλωση, απολύτως στο πλαίσιο του πολιτικού πολιτισμού. Αναφέρθηκε στην επιλογή του χωρίς να προσβάλλει αντιπάλους. Και χωρίς πολεμική ρητορική. Για παράδειγμα, δεν είπε ότι ονειρεύεται μία αιματηρή επανάσταση, όπως η Τάνια Τσανακλίδου, ούτε να βγει στο βουνό, όπως η Νατάσσα Μποφίλιου. Είπε αυτό που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, θέλει το μεγαλύτερο ποσοστό των πολιτών. Δεν το θέλει όμως η κυρία Ελενα Ακρίτα, υποψήφια, σε εκλόγιμη θέση, με το Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ. Και σε ανάρτησή της, αφού περιγράφει το πώς πρωτοσυναντήθηκαν και αναφέρει τον δίσκο του που της είχε χαρίσει τότε, καταθέτει τη λύπη της που δεν τον έχει πια ώστε να του τον επιστρέψει.

Και κάπως έτσι ξεκίνησε το «πανηγύρι». Ο δεύτερος από τον επίσημο ΣΥΡΙΖΑ που εξεμάνη ήταν ο Παύλος Πολάκης, ο οποίος φαίνεται ότι έσπασε την προεκλογική αφωνία που του έχει επιβληθεί από το κόμμα του και άρχισε να «γαυγίζει» αποκαλώντας τον Σαββόπουλο «ορντινάντσα» και «επαρχιώτη». Προφανώς μη γνωρίζοντας ότι ένα εμβληματικό τραγούδι του είναι το «Τσάμικο», αυτό όπου υπάρχει ο στίχος «Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει» και στο οποίο μιλάει με μεγάλη τρυφερότητα αλλά και περηφάνια για έναν «…επαρχιώτη στην Ομόνοια, μες στο ψιλόβροχο, αρχές του Μάη…». Στο ενδιάμεσο, είχαν πιάσει δουλειά οι κομματικοί διαδικτυακοί πολιτοφύλακες σε μία ακόμη δολοφονία χαρακτήρα. Οτι ο Σαββόπουλος πρόδωσε την ιδεολογία του, πρόδωσε τους συντρόφους του, πρόδωσε την Αριστερά, έγινε δεξιός, έγινε μπλε, έγινε γαλάζιος, κλέβει στίχους, κλέβει μουσικές, κλέβει εξώφυλλα, ο Χατζιδάκις τον είχε αποκηρύξει, είχε πάει διακοπές στις Σπέτσες, σε ένα αποκριάτικο πάρτι, παλιά, είχε ντυθεί σεΐχης και άλλα τέτοια όχι απλώς εκτός θέματος αλλά εκτός πεδίου και εκτός λογικής.

Ηταν άλλη μία απόπειρα «δολοφονίας» του. Η προηγούμενη – αν θυμάμαι καλά διότι είναι και μπόλικες από δαύτες – είχε γίνει πριν από τρία χρόνια, στο πρώτο λοκντάουν, όταν «Το περιβόλι του τρελού» χρησιμοποιήθηκε ως «μουσικό χαλί» σε ένα από τα σποτ της Πολιτικής Προστασίας και ο ίδιος είχε μιλήσει με κολακευτικά λόγια για τον Σωτήρη Τσιόδρα. Και η προπροηγούμενη όταν είχε πει ότι ο Μητσοτάκης είναι κομψός. Κι αν πάμε έτσι προς τα πίσω, απόπειρα στην απόπειρα, θα φτάσουμε έως τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Υστερα από τόσες απόπειρες, τόσες προσπάθειες, τόση λάσπη, τόσο κόπο να ανακαλύψουν διάφοροι παραδημοσιογράφοι ποιος και αν είχε γράψει τι και πότε εναντίον του Σαββόπουλου, δεν καταλαβαίνουν ότι ο Σαββόπουλος δεν «δολοφονείται»; Οτι ύστερα από κάθε τέτοια απόπειρα είναι ολοένα και περισσότεροι αυτοί που θα θυμίζουν (δεν τίθεται θέμα υπεράσπισης διότι δεν την έχει ανάγκη) τι αποτελεί για την Ελλάδα; Οτι όταν ένας κομματικός μικροδημοσιογράφος προσπαθεί να τον αποδομήσει, στην πραγματικότητα αυτοπεριθωριοποιείται και αυτογραφικοποιείται; Ακριβώς όπως, πολύ πετυχημένα, το έγραψε ο Χρήστος Χωμενίδης: «Από όταν ήμουν είκοσι χρονών, διάφοροι οτινάνοι βρίζουν τον Σαββόπουλο. Πόσο βαρετό. Πόσο βαρετοί».

Και έχει δίκιο. Εδώ και σαράντα χρόνια περίπου, από τότε δηλαδή που ο Σαββόπουλος κάγχασε τη, δήθεν, πνευματική και κομματική ηγεμονία στην τέχνη, ξεκίνησε ένας ιδιότυπος «πετροπόλεμος» εναντίον του. Ιδιότυπος διότι, από τότε έως τώρα, με το να πετάς πέτρα στον Σαββόπουλο κερδίζεις μικροποσότητες πρόσκαιρης δημοσιότητας. Θυμόμαστε τι είχε γίνει τότε που τραγούδησε «…οι εμπνεύσεις μου είναι γλωσσοδέτες / νιώθω συχνά σαν τους τριγύρω σκηνοθέτες / που οδηγήσαν μια γενιά / στα πιο βαθιά χασμουρητά» σχολιάζοντας τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο. Και πολύ περισσότερο όταν, λίγα χρόνια αργότερα, κυκλοφόρησε το «Κούρεμα». Το άλμπουμ στο οποίο τραγούδησε το «Μητσοτάκ» («…προτείνω τον ψηλό που μοιάζει με ροφό»), την «Αποτυχία της Αριστεράς» («Εχει αποτύχει, ας το πάρει σύμπασα η Αριστερά / έξαλλα πλήθη, το ποτάμι το “εγώ” του Πασοκά»), το «Του εξήντα οι εκδρομείς», τους «Κωλοέλληνες». Τότε είχε ήδη πάρει τις αποστάσεις του από κάτι στο οποίο μάλλον ποτέ δεν ανήκε.

Ο Σαββόπουλος δεν χρησιμοποίησε, στην αρχή της καριέρας του, την Αριστερά, όπως γράφεται τις τελευταίες μέρες. Η Αριστερά τον χρησιμοποίησε. Ο ίδιος ήταν πάντα κόντρα στους ηγεμονισμούς και τα κατεστημένα. Και τα κατεστημένα αλλάζουν χέρια. Οι «ηγεμόνες» δεν φορούν πάντα κοστούμια. Ενίοτε κρατάνε ακόμη τα αμπέχονα της νιότης, έτσι για ξεκάρφωμα. Αυτό δεν έκανε ο Σαββόπουλος. Είχε το θάρρος (και για τους τοξικούς το θράσος) να μεγαλώσει, να κάνει αυτοκριτική, να εξελιχθεί. Και, συγχρόνως, να μείνει πιστός σε αυτό που έγραψε όταν ήταν είκοσι ετών: «Η ζωή αλλάζει χωρίς να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία».