Στο πάνθεον της Γιουροβίζιον

Οταν ακούγονται οι πρώτες νότες και τα φώτα της σκηνής ανοίγουν, το πλάνο περιστρέφεται μέχρι που σταθεροποιείται στην ψιλόλιγνη φιγούρα της που βρίσκεται εγκλωβισμένη ανάμεσα σε δύο τοίχους πάνω στους οποίους προβάλλονται εικόνες από σύννεφα. Εκείνη, ξυπόλητη, ντυμένη με μία εφαρμοστή μπεζ φόρμα και γιγαντιαία νύχια, ξαπλωμένη ανάμεσα στις δύο επιφάνειες, αρχίζει να τραγουδάει. Αρχικώς, με μπάσα φωνή με γρέζι, αποχαιρετά τον αγαπημένο της και διαμηνύει τον χωρισμό τους. Οσο το συναίσθημά της βαθαίνει, τόσο η φωνή της αποκτάει μεγαλύτερη έκταση και η μουσική γίνεται πιο δυναμική, απεγκλωβίζοντάς της τελικώς από τους τοίχους που απομακρύνονται. Μόλις στέκεται και πάλι στα πόδια της, σαν άλλη μάγισσα, αρχίζει να χορεύει με όλο το σώμα της και να τραγουδάει με πάθος, φτάνοντας μέχρι τη λύτρωση της έκστασης.

Η ιδιαίτερη αυτή ερμηνεία της Λορίν στη σκηνή του Liverpool Arena το βράδυ του περασμένου Σαββάτου ήταν από τις πιο αξιοσημείωτες στιγμές του μεγάλου τελικού της Γιουροβίζιον. Επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του φαβορί που της είχαν δώσει εδώ και μήνες οι φανατικοί του διαγωνισμού, η σουηδή ερμηνεύτρια τραγουδώντας το κομμάτι της «Tattoo», κέρδισε τον φετινό διαγωνισμό, σημειώνοντας την έβδομη νίκη της χώρας της συνολικά στον θεσμό, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ της Ιρλανδίας. Εγινε μόλις η δεύτερη καλλιτέχνιδα που έχει επικρατήσει δύο φορές στον διαγωνισμό και η πρώτη γυναίκα που το πέτυχε. Το «Tattoo» συγκέντρωσε 583 βαθμούς, μονοπώλησε την ψήφο των εθνικών επιτροπών αλλά δεν πήρε το 12άρι κάποιας χώρας στο televoting. Πλέον έχει τραβήξει τον δρόμο του streaming, σαρώνοντας ήδη στις διάφορες ψηφιακές πλατφόρμες.

Για τους φίλους του διαγωνισμού, η 40χρονη Λορίν είναι παλιά τους γνώριμη φυσιογνωμία. Η ίδια είχε εκπροσωπήσει τη Σουηδία το 2012 στη Γιουροβίζιον, όταν εκείνη πραγματοποιούνταν στο Μπακού του Αζερμπαϊτζάν και με το τραγούδι της «Euphoria» πρώτευσε. Εντεκα χρόνια αργότερα, από την καθηλωτική της εμφάνιση μ’ ένα τραγούδι που έγινε από τα πιο αγαπημένα του θεσμού, ακολουθώντας το ένστικτό της επέστρεψε στη σκηνή της Γιουροβίζιον για να καθίσει στον θρόνο της μεγάλης νικήτριας. Αλλωστε, όπως η ίδια είχε αναφέρει σε δηλώσεις της πριν απ’ τον τελικό, είναι μια γυναίκα πολύ πνευματική που κυνηγάει τη θετική ενέργεια και για το «Tattoo» από την πρώτη στιγμή που της το πρότειναν είχε ένα εξαιρετικό προαίσθημα. Παρ’ όλα αυτά, το ένστικτό της μάλλον δεν της έδωσε σημάδια για τις κατηγορίες για κλοπή της μελωδίας του τραγουδιού που εξέφρασαν αρκετοί χρήστες των social media συγκρίνοντάς το με πανομοιότυπα τραγούδια όπως το «Angel» της ουκρανής τραγουδίστριας Μίκα Νιούτον που συμμετείχε στη Γιουροβίζον το 2011, την τεράστια επιτυχία των Abba «The winner takes it all» μέχρι και το «Σκέτος εγώ» της Γεωργίας Νταγάκη που κυκλοφόρησε το 2012 μέσω γερμανικής εταιρείας παραγωγής.

Η Λορέν Ζινέμπ Νόρα Ταλχαουί, όπως είναι ολόκληρο το όνομά της, γεννήθηκε στη Στοκχόλμη στις 16 Οκτωβρίου 1983 από γονείς μετανάστες Μαροκινούς, με καταγωγή από την οροσειρά του Ατλαντα, και μεγάλωσε στο Βέστερας. Ιδιαίτερα γνωστή στο σουηδικό κοινό έγινε το 2004 χάρη στη συμμετοχή της στο μουσικό σόου Idol όπου τερμάτισε στην τέταρτη θέση. Τελειώνοντας τα γυρίσματα, κυκλοφόρησε το πρώτο της single «The Snake» με το συγκρότημα Rob’ n’ Raz και δοκιμάστηκε στον ρόλο της παρουσιάστριας του σόου «Lyssna» του σταθμού TV400. Προτίμησε όμως τελικά να περάσει πίσω από τις κάμερες, αναλαμβάνοντας την παραγωγή και τη σκηνοθεσία ριάλιτι παιχνιδιών της σουηδικής τηλεόρασης. Ωστόσο, η φλόγα της μουσικής που έκαιγε μέσα της δεν έσβησε και την οδήγησε να πάρει μέρος στο φεστιβάλ Melodifestivalen το 2011, ο νικητής του οποίου εκπροσωπεί κάθε χρόνο τη Σουηδία στη Γιουροβίζιον. Το τραγούδι της «My heart is refusing me» δεν κέρδισε, ωστόσο έγινε επιτυχία στα charts. Την επόμενη χρονιά που γύρισε πιο έτοιμη με το «Euphoria» θριάμβευσε, παίρνοντας δικαιωματικά το χρίσμα της σουηδικής εκπροσώπησης στον διαγωνισμό όπου πήρε την πρώτη θέση. Μετά το τέλος της Γιουροβίζιον, το «Euphoria» βρέθηκε στην τρίτη θέση των βρετανικών charts, την υψηλότερη που κατέκτησε κάποιο μη αγγλικό κομμάτι του διαγωνισμού, μετά το «Hold me now» του Τζόνι Λόγκαν το 1987, φτάνοντας μέχρι το MTV World Stage του Γκέτεμποργκ.

Αυτή η νίκη της στη Γιουροβίζιον συνοδεύτηκε από την κυκλοφορία του πρώτου της άλμπουμ «Heal» και ξεκίνησε ευρωπαϊκή περιοδεία μαγεύοντας το κοινό με τη φωνή, την καλλιτεχνική της έκφραση και τους ιδιαίτερους στίχους. Συνέχισε να πορεύεται στη μουσική, αναπτυσσόμενη διαρκώς καλλιτεχνικά και εξερευνώντας νέους τρόπους έκφρασης της δημιουργικότητάς της, από την κυκλοφορία σουηδικής μουσικής δικής της έμπνευσης για πρώτη φορά, μέχρι το ντεμπούτο της ως ηθοποιός στην κινηματογραφική μεταφορά του «Vinterviken». Πέρυσι, επέστρεψε στις ρίζες της, της δυναμικής ποπ, με το κομμάτι της «Neon Lights» τραγουδώντας για μια σύγχρονη Ιωάννα της Λωραίνης.

Θέλει να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τη μουσική για να προκαλεί το κοινό της με μηνύματα συμπερίληψης. Μιλώντας ανοιχτά για την προσωπική της ζωή, αποκάλυψε πως είναι αμφιφυλόφιλη ενώ συνδυάζει την καλλιτεχνική της καριέρα με μικρότερες και μεγαλύτερες ακτιβιστικές δράσεις. Τον Αύγουστο του 2013 έγινε πρέσβειρα της Σουηδικής Επιτροπής για το Αφγανιστάν κι επισκέφτηκε την Καμπούλ κι ένα χρόνο αργότερα, προστάτρια του World’ s Children’ s Prize στη Νέα Υόρκη. Τον περσινό Μάρτιο εμφανίστηκε σε γκαλά προς υποστήριξη των Ουκρανών μετά τη ρωσική εισβολή.