NON PAPER

Επί προσωπικού

Ηταν το 2021. Ντάλα καλοκαίρι, το δεύτερο επί κορωνοϊού. Ενα πρωί ξυπνήσαμε και είδαμε να κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο μια φωτογραφία. Χυδαία, αλλά κυρίως αποκρουστική. Ελεεινή, αλλά κυρίως κακόγουστη. Μαζεύτηκαν καμιά τριανταριά νοματαίοι σε μια αμμουδιά, τσιτσιδώθηκαν και στούμπωσε ο ένας το τσιτσίδι του στο τσιτσίδι του άλλου ώστε να σχηματίσουν τη φράση «Μητσοτάκη, απαυτώνεσαι». Ετσι διατυπώθηκε για πρώτη φορά το γνωστό σύνθημα. Μεγάλη επαναστατική ενέργεια, δεν την αμφισβητώ. Δημιουργεί νέα δεδομένα. Για παράδειγμα, ο μικροαριστερός του μέλλοντος θα ρωτά τον μεγαλοαριστερό πατέρα του: «Μπαμπά, εσύ τι έκανες για την επανάσταση και τους λαϊκούς αγώνες;». Κι εκείνος θα του απαντά: «Παιδί μου, εγώ, εκείνο το καλοκαίρι, είχα χώσει τη μούρη μου στην αμασχάλη του συντρόφου για να κάνουμε το “Μ” στο “Μητσοτάκη, απαυτώνεσαι” (ή “Απαυτώνεσαι, Μητσοτάκη”, ανάλογα πώς βολεύει η ομοιοκαταληξία)». Από τότε έγινε στιχάκι, τραγουδάκι, μέχρι και «αρχαία επιγραφή» που η αρχαιολόγος του υπουργείου Πολιτισμού και στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Δέσποινα Κουτσούμπα ανακάλυψε στις ανασκαφές του ηθικού της πλεονεκτήματος.

Για να είμαι ειλικρινής, αυτή η φωτογραφία από την αρχή μού φάνηκε κάπως «πειραγμένη». Σαν να ήταν πολύ φλου, σαν κάποια στοιχεία να είχαν προστεθεί. Μου ερχόταν και κομματάκι δύσκολο να πιστέψω ότι μεγάλοι άνθρωποι έστησαν αυτό το καραγκιοζιλίκι και ένα drone τούς φωτογράφιζε. Ποιος όμως έχει πει ότι η ανθρώπινη βλακεία είναι απύθμενη; Από την άλλη έχω και κάποιες πληροφορίες – μήπως να πω καλύτερα υποψίες; – ότι αυτό το σύνθημα προέκυψε από άλλον κομματικό και ιδεολογικό υπόνομο. Ο ΣΥΡΙΖΑ όμως το έκανε «σημαία». Οχι ο επίσημος. «Αυτός» εμφανίζεται πάντα ευγενής, προσηνής και χαμογελαστός. (Τα πρώτα λεπτά. Διότι μετά αρχίζουν τα γρέζια και τα «κοκοράκια» στη φωνή). Ο κομματικός στρατός του όμως και οι εντολοδόχοι δημοσιογράφοι του το υιοθέτησαν, το «έτρεξαν», το φώναξαν. Και ανήγαγαν μία βωμολοχία χαμαιτυπείου σε «ιδεολογικό» σύνθημα.

Αυτό ήταν το αποκορύφωμα, το «εξώφυλλο» στην προσωπική επίθεση εναντίον του Κυριάκου Μητσοτάκη, που ξεκίνησε από τη μέρα της εκλογής του ως προέδρου της Νέας Δημοκρατίας και συνεχίζεται ακάθεκτη έως σήμερα. Και δεν θυμάμαι, τουλάχιστον στα μεταπολιτευτικά χρόνια, τέτοια στόχευση επί προσωπικού. Λάθος. Εχει συμβεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου στην «περίοδο Λιάνη», τότε που η Αθήνα είχε γεμίσει με αφίσες που, κάτω από φωτογραφία του ζεύγους, έγραφαν «Το ραμολιμέντο και το τσόκαρο». Τότε όμως υπήρχε, τουλάχιστον, μια αφορμή. Μια ιστορία. Διογκωμένη, διαστρεβλωμένη, που δεν είχε σχέση με τα πολιτικά πεπραγμένα του Παπανδρέου. Αλλά υπήρχε. Στην περίπτωση του Μητσοτάκη στοχοποίησαν τα παιδιά του, ακόμη και τη σύντροφο του γιου του, τη Μαρία Σάκκαρη. Γιατί; Γιατί έτσι. Γιατί ανήκουν στην οικογένεια του Πρωθυπουργού. Γιατί μπορούν. Γιατί η εμπάθεια και η εχθροπάθεια είναι ο πυρήνας του πολιτικού τους λόγου.

Το σποτ το τελευταίο

Βλέπω τα τελευταία σποτ, τα τελευταία «μηνύματα» του ΣΥΡΙΖΑ – που δεν διαφέρουν πολύ και από τα προηγούμενα. «Αυτός ο άνθρωπος», λέει το σπικάζ σε σκοτεινά πλάνα του Κυριάκου, «αυτή η οικογένεια». Ακούω και πολλά στελέχη του (τα περισσότερα, ειδικά τα καινούργια, αλλά ευτυχώς όχι όλα) να μιλάνε κυρίως και βασικά για την αλαζονεία του Μητσοτακαίικου – έτσι, χωρίς στοιχεία, αλλά very χολοσκασμένα. Διαβάζω τα μηνύματα που, στο παρά πέντε, μιλάνε για σκληρή, τιμωρητική ψήφο. Οχι για το μέλλον της χώρας (έστω και ακοστολόγητο) αλλά για τον απέναντι, τον αντίπαλο. Σαν αυτοδιάγνωση εχθροπάθειας μου κάνει αυτό.

Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ ξέρει πολύ καλά τι κάνει, πού στοχεύει. Στο χαμηλό υπογάστριο μιας μερίδας ανθρώπων (που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου μικρή). Που τρέφονται από την εχθροπάθεια. Που πιστεύουν ότι για τις αποτυχίες τους, τις ακυρώσεις που είχαν στη ζωή τους, τα κενά και τις ανεπάρκειες στην καθημερινότητά τους φταίει πάντα κάποιος άλλος. Που θεωρούν τους εαυτούς τους μάγκες και ανυπότακτες ψυχές όταν και επειδή βρίζουν. Και αναρωτιέμαι δηλαδή αν η ανεπάρκεια κάνει έναν άνθρωπο τόσο εμπαθή ή η εμπάθεια ανεπαρκή.