Εκπλήξεις

Kι αν γίνει η μεγάλη έκπληξη; Κι αν διαψευστούν πράγματι οι δημοσκοπήσεις και τη Δευτέρα το πρωί ξυπνήσουμε με ένα τελείως διαφορετικό πολιτικό τοπίο από αυτό που περιμέναμε;

Το σενάριο αυτό διακινείται κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ, που υποστηρίζει ότι οι δυνάμει ψηφοφόροι του υποεκπροσωπούνται στις έρευνες της κοινής γνώμης. Η διαφορά ανάμεσα στους δύο πρώτους θα είναι πολύ μικρότερη, υποστηρίζουν πολλοί στην Κουμουνδούρου, χωρίς να αποκλείουν και το ενδεχόμενο της μεγάλης ανατροπής. Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν «παίζει» – τελευταία απόδειξη είναι η υπόθεση Κατρούγκαλου. Η αβεβαιότητα αφορά περισσότερο τον τρίτο, που σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις θα είναι το κόμμα του Νίκου Ανδρουλάκη. Και πηγάζει από δύο αντίρροπα φαινόμενα.

Το ένα θα μπορούσε να ονομαστεί «η νέα χαλαρή ψήφος» και οδηγεί τα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ προς τα πάνω. Οταν, ας πούμε, οι εθνικές εκλογές συμπίπτουν με τις ευρωεκλογές, έχει κάποιος τη δυνατότητα να ψηφίσει στην ελληνική κάλπη το κόμμα που πιστεύει ότι πρέπει να κυβερνήσει και στην ευρωπαϊκή το κόμμα που του αρέσει. Με δεδομένο λοιπόν ότι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, τη μεθαυριανή εκλογική αναμέτρηση θα ακολουθήσει μερικές εβδομάδες αργότερα και μια δεύτερη, κάποιοι φιλελεύθεροι ψηφοφόροι μπορεί να θελήσουν να «τιμωρήσουν» την πρώτη φορά τον Μητσοτάκη για τις υποκλοπές, αφού έχουν πάντα τη δυνατότητα να τον ψηφίσουν τη δεύτερη. Κι επειδή είναι φιλελεύθεροι, η τιμωρία αυτή δεν μπορεί παρά να πάρει τη μορφή ψήφου προς το ΠΑΣΟΚ.

Το άλλο φαινόμενο θα μπορούσε να ονομαστεί «ο νέος αντισυστημισμός» και λειτουργεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάποιος θέλει να αποδοκιμάσει και τα δύο μεγάλα κόμματα για τα δεινά που έχουν επιφέρει στον τόπο. Δεν στρέφεται όμως προς το ΠΑΣΟΚ, γιατί το θεωρεί κι αυτό μέρος του «συστήματος». Δεν επιλέγει τον Βαρουφάκη, γιατί θυμάται πως παραλίγο να ρίξει τη χώρα στον γκρεμό. Απορρίπτει ασφαλώς τη Χρυσή Αυγή και τον Βελόπουλο, γιατί γνωρίζει πολύ καλά τι εκπροσωπούν. Τι μένει; Μα ο άνθρωπος τον οποίο δόξασε το Luben και θα ήθελε να πιει καφέ μαζί του ο Μητσοτάκης. Οκ, το ξέρουμε ότι το ΚΚΕ είναι σταλινικό, στο κάτω-κάτω όμως δεν πρόκειται ποτέ να λάβει μέρος σε μια κυβέρνηση, άρα η ψήφος προς αυτό είναι ακίνδυνη.

Είναι άγνωστο τι έκταση έχουν αυτά τα φαινόμενα και αν θα αλληλοσυμπληρωθούν ή κάποιο θα υπερισχύσει. Ο Ανδρουλάκης μπορεί λοιπόν να βρεθεί είτε προ ευχάριστης είτε προ δυσάρεστης εκπλήξεως. Και το κατώφλι του 12% που θέτει ο έμπειρος Κώστας Σκανδαλίδης δεν βοηθάει, καθώς μπορεί να ερμηνευθεί επίσης με δύο τρόπους. Είτε ως προϊόν πραγματικών πληροφοριών ότι  το κόμμα του έχει ρεύμα είτε ως προειδοποίηση του συγκεκριμένου βουλευτή ότι, σε περίπτωση που το κόμμα περάσει κάτω από τον πήχη που ο ίδιος έθεσε, θα δρομολογήσει εξελίξεις.

Το βέβαιο είναι ότι η μετεκλογική περίοδος θα είναι πολύ πιο ζωντανή από την προεκλογική.