Αγκιστρωμένοι σε παρωχημένα στερεοτυπικά αφηγήματα εξουσίας

Το να πούμε πως κρίνεται το μέλλον μας είναι τόσο αυτονόητο που καταντάει πεζό. Το πρόβλημα όμως δεν είναι η μπαναλιτέ των αυτονόητων, αλλά ο παράλογος τρόπος που έχουμε συνηθίζει να τα διαχειριζόμαστε.

Σε κάθε εκλογική διαδικασία αναφερόμαστε «στη μεγάλη ανάγκη αλλαγής» που χρειάζεται η χώρα και που όλοι επιθυμούμε. Και καταλήγουμε να συγκρίνουμε παρόμοιες κόπιες πολιτών που αποζητούν την ψήφο μας με παρόμοιους τρόπους.

Ολα μοιάζουν, γιατί είναι, αφόρητα προσποιητά. Οι σχετιζόμενοι με τα κοινά, από την πιο μικρή εκλεγμένη ή διορισμένη θέση μέχρι την υψηλότερη, μιλούν με το εγχειρίδιο που τους έχει υποδείξει κάποιος, επαγγελματίας ή η συνήθεια, με τρόπο ανάλογο με τη δεξαμενή των ψηφοφόρων τους. Τίποτε αληθινό, άρα τίποτε πρωτότυπο. Φανερές οδηγίες, στημένες σκηνές και κακοπαιγμένοι ρόλοι δήθεν σοβαρών, στιβαρών, αποφασισμένων ηγετών και ηγετίσκων. Που θα στηθούν και πάλι σε λίγες ημέρες αγέρωχοι στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Οσο «οι επίσημοι» συνεχίζουν να κάθονται στις εξέδρες των παρελάσεων και οι περισσότεροι να ζηλεύουν τις θέσεις τους, τίποτε δεν θα μπορεί να αλλάξει.

Ο πήχης θα πρέπει να μπει ψηλότερα, πάνω από τις σόλες και τα τακούνια των προβεβλημένων. Το παράδειγμα θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού.

Το μεγάλο ζήτημα της χώρας δεν είναι, φυσικά, τα πρόσωπα. Είναι οι δομές, που φτιάχνουν πλαίσιο, μέσα στα οποίο κινείται η ζωή. Και το μεγαλύτερο κοινό αναγνωρίσιμο πρόβλημα όλων των δομών της χώρας αυτή τη στιγμή είναι η έλλειψη εμπιστοσύνης. Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν.

Η ζωή όμως, πρέπει να πορεύεται με την εμπιστοσύνη ως θεμελιακή αρχή. Ο καθένας πρέπει να είναι ήσυχος και να θεωρεί πως ο άλλος κάνει σωστά αυτά που πρέπει, και γι’ αυτό μπαίνει στο τρένο, πηγαίνει στο νοσοκομείο ή στέλνει τα παιδιά του στο σχολείο. Αυτό, λοιπόν, που κρίνεται στις επόμενες εκλογές είναι η αποκατάσταση ή όχι της εμπιστοσύνης στις δομές.

Οι δομές δεν ορίζονται από τις μονάδες, που τους δίνουν βεβαίως ποιοτικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν τις κατασκευάζουν. Τα πράγματα δεν θα αλλάξουν με την απλώς ομαδική αντικατάσταση προσώπων, όσο παραμένουμε αμετανόητα αγκιστρωμένοι σε παρωχημένα στερεοτυπικά αφηγήματα εξουσίας και υποτελών, άρα εχθρικών σχέσεων κράτους – πολίτη.

Για να γίνουμε, όμως, επιτελικοί, δηλαδή να σοβαρευτούμε, πρέπει να ξεκινήσουμε από τα πρόσωπα και να αναζητήσουμε σε όποιον πολιτικό χώρο κινείται ο καθένας αυτούς που θα μπορούσαμε να εμπιστευθούμε ό,τι πολύτιμο έχουμε. Τόσο απλά. Οσο κι αν ακούγεται αφόρητα λαϊκίστικο και απλοϊκό, ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε για αρχή αυτούς που θα νιώσουμε πως μπορούν να σηκώσουν αναχώματα στην εξαχρείωση και όχι τους καπάτσους, τους ετοιμόλογους ή τους αναγνωρίσιμους. Μήπως και καταφέρουν να μας κάνουν να εμπιστευθούμε και πάλι τη δομή. Αν βέβαια, υπάρχουν ακόμη τέτοιοι και αν εμείς είμαστε ακόμη ικανοί να εμπιστευθούμε.